Κάθε φορά που ”Άγριος σπόρος” πέφτει σε μία παραλία ηλιόλουστης πτωχευμένης χώρας, ξεφυτρώνει… μία καντίνα ανένταχτου βιοπαλαιστή…!
Όταν αυτό συμβαίνει στο Θέατρο ‘‘Επί Κολονώ΄’και ο καντινιέρης προσωποποιείται από τον Τάκη Σπυριδάκη, κάτω από την δραματική γραφή του Γιάννη Τσίρου και τις σκηνοθετικές προτάσεις της Ελένης Σκότη, είναι εξαιρετικά επιτυχημένο!
Ο Τάκης Σπυριδάκης ενσωματώνεται πλήρως με τον ρόλο: Η φτώχεια του βιοπαλαιστή, να μην μπορεί να έχει μία άψογη επιχείρηση, κατά τα πρότυπα των ευρωπαίων” διωκτών” του! Ο πλούτος, του ελληνικού φιλότιμου, να κερνάει αυτός ο φτωχός, αυτούς που ”του χαλούν την μέρα του”! Η αγανάκτησή του απέναντι στην δημοτική διαπλοκή, που δεν του παρέχει την άδεια λειτουργίας… Η εμπλοκή του σε αυτήν, με τις αλληλοδιαδεχόμενες μικροπολιτικές και χάρες… Η προσμονή του για κάτι καλύτερο ! Οι σταθερές οικογενειακές του αξίες ανθηρές και ασύμβατες με την οικονομική εξαθλίωση του ! Ασυμβίβαστος και ο ίδιος( ! ) , με το θαλασσινό τοπίο γύρω του να μεταλλάσσεται από σκληρό εργασιακό περιβάλλον, σε χαλαρή φυσική ζωή και αντίστροφα…Και το κεντρικό ερώτημα της ιστορίας: Η υποψία της ενοχής για μία εξαφάνιση τουρίστα, για πιθανόν έγκλημα !!!
Σε όλη την διάρκεια της παράστασης η αθωότητα του ήρωα παίζει κρυφτούλι με την ενοχικό λαϊκό δικαστήριο του χωριού, με πολύ περίτεχνο τρόπο και αυτό το οφείλουμε στην πηγαία τεχνική του Τάκη Σπυριδάκη ! Η πάντα κοντόφθαλμη κοινή γνώμη, διευκόλυνε τους κατά τ΄άλλα νομοταγείς δημοτικούς άρχοντες, να ξεριζώσουν με χαιρέκακο πανικό το βιός του, την καντίνα του. Κάτι, που ο συγγραφέας τονίζει, ανάμεσα στα άλλα, σαν χαρακτηριστικό μιας μικρής κοινωνίας .
Η δε υπεροψία των λαών που ζουν στον ήλιο μας και τον απαιτούν σε νόρμα, που κουβαλούν μέσα στο μυαλό τους, από τις χειμωνιάτικες πατρίδες τους, είναι ένας ακόμη βασικός εχθρός του βιοπαλαιστή!
Όλα αυτά και άλλα ακόμα παιδεύουν τον ήρωα, αλλά δεν τον κάμπτουν ! Σε έναν υπερ-τραγικό και επαναστατημένο επίλογο, ο ήρωας συμπαρασύρει τους ομοιοπαθούντες συμπατριώτες, δηλαδή το κοινό του, σε σύνθημα-μήνυμα ηχηρό απέναντι στην καλογυαλισμένη σαρωτική εξουσιαστική στάση των “ανεπτυγμένων” Δυτικών, ότι ο Άγριος σπόρος θα πέσει και θα ξαναπέσει σε άλλη και σε άλλη παραλία, γιατί είναι ζήτημα επιβίωσης ατομικής, αλλά και κοινωνικο-εθνικής …
Άλλωστε πια στο θέατρο, σε κάθε είδους παράσταση, από την πιο επιφανειακή ψυχαγωγική έως την πιο εγκεφαλική, το μήνυμα για το θέμα που πονάει όλον τον ελληνικό λαό , αναδύεται πάντα και δικαιώνεται με το θερμό χειροκρότημα του κοινού!
….Όταν ”Αγριος σπόρος” πέφτει, λοιπόν, σε μία παραλία ηλιόλουστου ελληνικού νησιού….., μπορεί να είναι και η Αίγινα….
Κι όταν στις χαλαρές μας βόλτες στην παραλία συναντήσουμε τον Τάκη Σπυριδάκη με το ποδήλατό του, ομοίως με μας. ευγνώμων για τον ήλιο μας και το νησί, ας θυμηθούμε ότι άγριο σπόρο, πιθανόν να έχουμε μέσα μας, όλοι….
Νατάσσα Χαρατσή
φωτό από epikolono.gr
