Κάτι γίνεται τα τελευταία χρόνια στο ΓΕΛ Αίγινας. Στην πρόσφατη εκδήλωση για την Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ αν σταθούμε μόνο, είδαμε τα παιδιά να αυτενεργούν, να τιμούν την μεγάλη μας ποιήτρια με τον δικό τους ευρηματικό τρόπο, να δείχνουν στην πράξη και την ευαισθησία και τον πολιτισμό της νέας γενιάς.
Άλλη πρόσφατη δράση η διημερίδα που διοργανώθηκε σε συνεργασία με την ΚΕΔΑ και την Ένωση Ελλήνων Φυσικών το Φεβρουάριο του 2015 με τίτλο, “Τα παιδιά συναντούν τη φυσική και η φυσική μαγεύει.”
Πηγαίνοντας πιο πίσω, συναντάμε την τιμητική διάκριση που απέσπασε το ΓΕΛ μας με την συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή εκπαιδευτική πλατφόρμα e-twinning, σε πρόγραμμα συνεργασίας με άλλα Ευρωπαϊκά Λύκεια από τη Γαλλία, Ιταλία, Λιθουανία, Πολωνία και Τουρκία κι αντικείμενο την συγγραφή μηνιαίας σχολικής εφημερίδας σε ψηφιακή και έντυπη μορφή στην Αγγλική γλώσσα.
Τον Οκτώβρη του 2014 είχαμε την ημερίδα “Ελάτε να γίνουμε ερευνητές στο CERN για μια μέρα”, σε δομή των “masterclasses” που διοργανώνονται από το CERN σε μεγάλα Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα του κόσμου, μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο- Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών και από το Γενικό Λύκειο Αίγινας.
Κι ακόμα, το ταξίδι στο ίδιο το CERN, το μεγαλύτερο πειραματικό κέντρο ερευνών σωματιδιακής φυσικής στον κόσμο, όπου πήγαν 44 μαθητές του Γενικού Λυκείου Αίγινας, διασχίζοντας όλα σχεδόν τα Βαλκάνια, τον Δεκέμβρη του ’14. Μια εκδρομή που σχεδιάστηκε και προετοιμάστηκε επί περίπου 1,5 χρόνο, και είχε χαρακτήρα εκπαιδευτικής επίσκεψης, ενώ ο αριθμός των μαθητών καθορίστηκε από το ίδιο το ερευνητικό κέντρο.
Με όλα αυτά τα παρήγορα υπόψη, επιδιώξαμε μια συζήτηση με τον διευθυντή του ΓΕΛ, έναν εκπαιδευτικό ιδιαίτερα αγαπητό στα παιδιά, τον κ. Γιάννη Πούντο, να μας μιλήσει ο ίδιος για τον θαυμαστό καινούριο κόσμο που αναπτύσσεται ολοένα στο σχολείο αυτό.
Γιάννης Πούντος: Είναι αλήθεια πως έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια μια πορεία με πρωτοπόρες δράσεις. Σημείο αφετηρίας θα έλεγα πως ήταν το θερινό σχολείο Φυσικής τον Αύγουστο του ’12, που διοργανώθηκε στο ΓΕΛ σε συνεργασία με την Ένωση Ελλήνων Φυσικών. Ήρθαν τότε πανεπιστημιακοί καθηγητές και δίδαξαν σε παιδιά της Αίγινας θέματα της σύγχρονης φυσικής επιστήμης. Εκεί πρωτοείδαμε ότι μπορεί το σχολείο να κάνει και πράγματα έξω από τα συνηθισμένα.
Β. Τ.: Πόσα παιδιά πήραν μέρος σ’ αυτό το θερινό σχολείο; Κι είναι συνήθης πρακτική η διοργάνωση παρόμοιων εκπαιδευτικών τμημάτων;
Γ. Πούντος: Το παρακολούθησαν 30 παιδιά, κι απ’ όσο ξέρω έχουν υπάρξει 2-3 διοργανώσεις μέχρι στιγμής σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Φέτος έχει ανακοινωθεί από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών ότι θα ξαναγίνει στο νησί. Για μένα, αυτή ήταν η αφετηρία, με μεγάλη διαφορά. Ακόμα και το ταξίδι στο CERN δεν ήρθε εξ ουρανού. Επί 1,5 χρόνο το προετοιμάζαμε, μετά την εμπειρία του θερινού σχολείου. Αλλά και πέραν τούτου, ήταν πολλά τα παιδιά που εξεδήλωσαν την επιθυμία να συμμετέχουν σε επιστημονικές ημερίδες, και κάπως έτσι φτάσαμε σ’ εκείνη την κορυφαία τον Οκτώβρη του ’14, το “Ελάτε να γίνουμε ερευνητές στο CERN για μια μέρα”. Στο τέλος της, οι μαθητές στο εργαστήριο της πληροφορικής επεξεργάστηκαν τα δεδομένα από το CERN κατέληξαν σε συμπεράσματα τα οποία προωθήθηκαν στη Νορβηγία, απ’ όπου ήρθαν απαντήσεις για κάθε ομάδα χωριστά κατά πόσο τα συμπεράσματα ήταν σωστά. Επιστήμονες απ’ όλον τον κόσμο κάνουν 2 και 3 χρόνια να συλλέξουν αυτή την πληροφορία. Για να καταλάβετε, μπορεί να είναι 2.000 άτομα σε ένα πείραμα και να μη γνωρίζει ο ένας τι κάνει ο άλλος.
Β. Τ.: Κάνοντας την σύγκριση ανάμεσα στις περασμένες δεκαετίες και σήμερα, πιστεύετε ότι έχουν γίνει πράγματα στον χώρο της Παιδείας;
Γ. Πούντος: Είναι δύσκολη η σύγκριση.
Παλιά ¨τα γράμματα ¨ ήταν ένα σίγουρο διαβατήριο για μια καλύτερη ζωή, η ίδια η γνώση είχε αξία. Σήμερα η γνώση και η επιστήμη είναι απαξιωμένη. Είναι γνωστό ότι παλιά υπήρχαν 40 και 50 παιδιά στην τάξη, ενώ τώρα είναι περίπου τα μισά. Αλλά και πάλι, για την Φινλανδία, παράδειγμα, είναι πολλά τα 22 παιδιά στο κάθε τμήμα. Άλλη μεγάλη διαφορά, έχουν προστεθεί μαθήματα που πριν δεν υπήρχαν. Η Πληροφορική, η Ανάπτυξη Εφαρμογών σε προγραμματιστικό περιβάλλον, διαχείριση Φυσικών Πόρων, θεατρολογία κλπ. Μοιάζει να έχει μεγαλώσει ο όγκος και να έχει μικρύνει η εμβάθυνση, σε κάποια σημεία τουλάχιστον. Νομίζω είναι ένα ρευστό περιβάλλον, το περιβάλλον της Παιδείας, κι εξαρτάται από την κοινωνία μας προς τα πού θα πάει.
Β. Τ.: Μιλήστε μας για το κλίμα που επικρατεί στο ΓΕΛ.
Γ. Πούντος: Το κλίμα είναι πάρα πολύ καλό. Εκπαιδευτικοί και μαθητές πραγματικά συνεννοούνται και συνεργάζονται. Έχουμε 230 παιδιά και 28 εκπαιδευτικούς, και πολλοί καθηγητές μας βοηθούν τους μαθητές τους εκτός προγράμματος του σχολείου. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι πως δεν υπάρχει μεταξύ μας “αντιπολίτευση και συμπολίτευση”. Προσωπικά αν με ρωτήσετε, το μάθημα είναι για μένα ψυχοθεραπεία. Αλλά, σας το ξαναλέω, τα πράγματα σήμερα δεν είναι απλά. Αρκετοί εκπαιδευτικοί διδάσκουν σε 2-3 σχολεία, με αποτέλεσμα να μην ανήκουν σε κανένα. Όχι μόνο με την έννοια της οργανικής θέσης, αλλά κυρίως της ένταξης, της αίσθησης ότι είναι το “σχολείο σου” αυτό όπου διδάσκεις.
Β. Τ.: Η Παιδεία στα χρόνια της κρίσης. Είναι γνωστό ότι τα πέντε τελευταία χρόνια τα κονδύλια για την Παιδεία έχουν περικοπεί σημαντικά εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα. Ποια είναι η άποψή σας;
Γ. Πούντος: Την απάντηση την δίνουν μεγάλοι επιστήμονες σε όλον τον κόσμο, και μάλιστα οικονομολόγοι, οι οποίοι τονίζουν ότι ακόμα και σε περιόδους οικονομικής κρίσης οι δαπάνες της εκπαίδευσης είναι οι μόνες που πρέπει να αυξάνονται. Ας δούμε τα νούμερα. Έχουν φύγει μέχρι σήμερα 200.000 επιστήμονες από την χώρα, οι 160.000 με διδακτορικό. Ποια μυαλά θα κάνουν τα καινοτόμα πράγματα, ποιοι θ’ αλλάξουν την κοινωνία;
Β. Τ.: Πιστεύετε ότι θα τα βγάλει πέρα η νέα γενιά με τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει;
Γ. Πούντος: Ναι, πιστεύω ότι επειδή ακριβώς τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν μέσα στην κρίση θα γίνουν πιο ικανά. Το θέμα είναι αν θα προφτάσουμε εμείς τα αποτελέσματα.
Β. Τ.: Έχουν επιβαρυνθεί τα παιδιά, η ζωή τους, από τα σημερινά αδιέξοδα που – καλώς ή κακώς – οι προηγούμενες γενιές δημιουργήσαμε;
Γ. Πούντος: Πάρα πολύ. Το βλέπω κάθε χρόνο όταν συμπληρώνουν τα μηχανογραφικά. Παρότι έχουμε μεγάλα ποσοστά επιτυχίας, θα είχαμε ακόμα μεγαλύτερα αν είχαν τη δυνατότητα να δηλώσουν σχολές που βρίσκονται μακριά. Και αυτό είναι ένα μικρό θεματάκι, που, όμως, πριν κάποια χρόνια δεν το είχαμε. Και βέβαια υπάρχουν και τα λυπηρά θέματα της καθημερινότητας. Πρέπει να φέρει ο γονιός από τον γιατρό το χαρτί για να δικαιολογήσει απουσία του παιδιού και δεν έχει τα χρήματα καν τα χρήματα να βάλει καύσιμα στο μηχανάκι να πάει στον γιατρό και να έρθει στο σχολείο να το φέρει.
Να σας πω άλλο – προ κρίσης, τα παιδιά πήγαιναν στο κυλικείο, έπαιρναν ένα σάντουτς και 1 μπουκαλάκι νερό με 1,5 ευρώ και με το πενηντάλεπτο που περίσσευε αγόραζαν τσίχλες. Αποτέλεσμα, στίβες τσίχλες κολλημένες στα πατώματα καθημερινά, ενώ τώρα δεν βρίσκεις καμία.
Πάντως σήμερα το κυλικείο έχει εντολή να δίνει δωρεάν κολατσιό στα παιδιά που έχουν ανάγκη, και βοηθάει και το ίδιο το κατάστημα χωρίς να μας χρεώνει.
Β. Τ.: Αλληλεγγύη, λοιπόν – λειτουργεί;
Γ. Πούντος: Περπατάει, αν και θα μπορούσε να έχει οργανωθεί καλύτερα. Πάντως, λειτουργεί, υπάρχουν πυρήνες, το Αίγινα Εθελοντής μας έστειλε υλικό για τσάντες, φόρμες, τετράδια. Φοβόμασταν μη θίξουμε τα παιδιά αν τους τα προσφέραμε, αλλά οι καθηγητές με ευγένεια και διακριτικότητα το ρύθμισαν, κι εκεί που λέγαμε ότι δεν θα καταδέχονταν να τα πάρουν δεν έμεινε ούτε ένα δέμα αδιάθετο.
Ξέρετε, είναι μια περίοδος που ο καθένας μας δίνει την προσωπική του μάχη. Και μου έχουν μείνει πολλά κομμάτια αισιοδοξίας.
Β. Τ.: Και μια ευχή για τους μαθητές που δίνουν αυτή τη στιγμή τη δική τους μάχη στις Πανελλήνιες;
Γ. Πούντος: Στο δρόμο που τους ανοίγεται, εύχομαι να ακολουθήσουν το όνειρό τους, να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους και να διατηρήσουν τη φρέσκια ματιά και το νεανικό ενθουσιασμό τους.
Τέλος θα ήθελα, εκπροσωπώντας και το σύλλογο διδασκόντων του Γενικού Λυκείου Αίγινας, να τους ευχαριστήσω από καρδιάς για αυτά που μοιραστήκαμε τις μέρες που είμαστε μαζί.
Βικτώρια Τράπαλη
