Παρά τη χθεσινή ανακοίνωση του κ. Γρηγορόπουλου ότι ο συνδυασμός “Πρόσω Ολοταχώς”, δε θα πάρει μέρος στις δημοτικές εκλογές του Μάη, οι συμμετοχές στη δημαρχιακή κούρσα αγγίζουν επισήμως τις 6 – πληθώρα επιλογών και για τον πιο απαιτητικό ψηφοφόρο.
Το Aeginalight ξεκινάει ένα διάλογο με τους ευέλπιδες μονομάχους, μιας κι η έκβαση της αναμέτρησής τους αφορά πριν και πάνω απ’ όλα την ποιότητα της κοινής μας καθημερινότητας. Πέρα από τα προγράμματα των συνδυασμών, ποιο είναι το πνεύμα που διαπνέει τους επικεφαλής, το οποίο και θα καταγραφεί στον τρόπο που θα ασκήσει ο καθένας τη διοίκηση του νησιού, αν κι εφόσον κληθεί να την αναλάβει; Όλοι βάζουν ως προτεραιότητες τη συμμετοχικότητα, τη φροντίδα για την αναβάθμιση της περιφέρειας, τις προκλήσεις των καιρών, την κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά πώς ακριβώς το εννοεί ο καθένας;
Ανοίγουμε αυτόν το διάλογο με πρώτο συνομιλητή τον πρώην δήμαρχο, κ. Παναγιώτη Κουκούλη. Διοίκησε με το επιτελείο του την Αίγινα για μια 4ετία, από το 2007 ως το 2010, κι οι πάντα σοφές “κουβέντες του καφενείου” τον πιστώνουν με πολλά θετικά, αλλά και τον χρεώνουν με λάθη ή αδυναμίες στη θητεία του.
Παίρνουμε τα θετικά: κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι επί Π. Κουκούλη υπήρχε όχι μόνο ένα νοικοκύρεμα μα κι ένας αέρας πολιτισμού στο νησί, που από τότε μας έχει λείψει οδυνηρά. Δεν μαζεύονταν απλά τα σκουπίδια, μάθαμε ως πολίτες την ανακύκλωση, το διαχωρισμό των απορριμμάτων, μάθαμε να παρκάρουμε τα τροχοφόρα μας με κάρτες στάθμευσης, να κλείνουμε τα καλοκαιρινά βράδια το δρόμο στην παραλία για να παίζουν τα παιδιά, μάθαμε πώς οργανώνεται ένα φεστιβάλ από το τίποτα και φτάνει να γίνεται μέσα σε λίγα χρόνια μέρος της σημερινής ταυτότητας ενός τόπου (μιλώντας φυσικά για το Φεστιβάλ Φιστικιού). Η πεζοδρόμηση της Σ. Ρόδη, η απόπειρα για Δημοτική Συγκοινωνία, η Βοήθεια στο Σπίτι, βήματα που έδιναν ανθρώπινο, σύγχρονο πρόσωπο στην καθημερινότητα, και για τους ντόπιους και για τους επισκέπτες. Από αυτή την άποψη η διοίκησή του όχι μόνο έδωσε εξετάσεις αλλά και άφησε παρακαταθήκη για τις δύσκολες στιγμές που περίμεναν στη στροφή.
Για να πιάσουμε τώρα και τα αρνητικά – για ποιο λόγο μια διοίκηση με τόσο και τόσα χειροπιαστά συν στο ενεργητικό της απέτυχε να αποσπάσει την ψήφο των Αιγινητών για πάνω από μια θητεία; Οι κουβέντες του καφενείου, ξανά, λένε ότι υπήρχε μια απόσταση ανάμεσα στο Δήμο και τους δημότες του, ότι δόθηκε (ως συνήθως) προτεραιότητα στην “παραλία” και παραμελήθηκαν οι ανάγκες του υπόλοιπου νησιού, πως υπήρχε η αίσθηση ενός “αποφασίζομεν και διατάσσουμε”, αίσθηση ιδιαίτερα ενοχλητική για τον Έλληνα, ακόμα κι αν είναι (που, ποιος μπορεί να το κρίνει;)για “καλό”. Κι ως πιο συγκεκριμένες αστοχίες, πρόχειρες στο στόμα του καθένα, αναφέρονται τα “θερμοκήπια” – πέργκολες των μαγαζιών στην παραλία, που όντως αλλοίωσαν την όψη του λιμανιού, κρύβοντας λίγο ή πολύ τα μοναδικά νεοκλασικά, κι ο προβληματικός βιολογικός δίπλα στην ψαραγορά.
Οπότε η πρώτη ερώτηση στον κ. Κουκούλη είναι, συμφωνεί μ’ αυτές τις ενστάσεις, και με ποιο τρόπο θεωρεί ότι δε θα επαναληφθούν τα ίδια, από τα ίδια πρόσωπα;
Π. Κουκούλης: Καταρχήν έχουμε μια πολύτιμη εμπειρία και για τα καλά αλλά και για τα λάθη. Όσον αφορά στα πρόσωπα, μπορεί ο βασικός πυρήνας να είναι ο ίδιος – η εμπειρία των παλιών είναι πολύτιμη – αλλά στο ψηφοδέλτιό μας, που θα το ανακοινώσουμε τις επόμενες μέρες, υπάρχει μεγάλη ανανέωση, θα έλεγα σε ένα ποσοστό 50%. Όσον αφορά τώρα στην αποξένωση με τον πολίτη, καμιά φορά σκέφτεται κανείς – ήταν όντως έτσι; Πιστεύω ότι είχαμε διάλογο, κι εδώ μπαίνει αναπόφευκτα η σύγκριση με την επόμενη διοίκηση. Εμείς οργανώσαμε πάνω από 15 συναντήσεις με τους πολίτες, για γενικά αλλά και για συγκεκριμένα θέματα, στην πόλη αλλά και στο Βαθύ, στην Κυψέλη, στο Μεσαγρό, αλλά όταν διοργανώνεις για παράδειγμα μια δημόσια συζήτηση για το γενικό πολεοδομικό σχεδιασμό του νησιού, που αφορά την ανάπτυξή του τα επόμενα 30 χρόνια, κι έρχονται ελάχιστα άτομα, μπαίνει κι άλλο ζήτημα – η αδιαφορία του πολίτη για τα κοινά. Ίσως δεν είναι πολύ γνωστικό να μην κολακεύεις τους πολίτες σε προεκλογική περίοδο, αλλά πρέπει να το πούμε κι αυτό.
Κοιτάζοντας, ωστόσο, προς το μέλλον, οι συναντήσεις με τον κόσμο πρέπει να είναι πιο συστηματικές και πιο θεσμοθετημένες. Γενικά πρέπει να ενισχύσουμε όλους αυτούς τους θεσμούς. Το 2007 που ξεκίνησε η θητεία μας υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός και συμμετοχή. Συμπολίτες μας αναμόρφωναν παιδικές χαρές, καθαρίζανε παραλίες, ο χριστουγεννιάτικος φωτισμός στο λιμάνι έγινε από εθελοντές και ιδιώτες χορηγούς. Η
αλήθεια είναι, και το χρεώνομαι προσωπικά, ότι δεν εκμεταλλεύτηκα αυτό τον ενθουσιασμό, αυτή τη διάθεση, όσο έπρεπε και μπορούσα. Τα προβλήματα του δήμου ήταν τόσα πολλά που έλεγα, εδώ καίγεται ο κόσμος και θα χάσω 2 ώρες σε μια συνάντηση; Ήταν λάθος μου. Αλλά, επαναλαμβάνω, η συμμετοχή του πολίτη πρέπει να γίνεται πρώτα – πρώτα με τα θεσμοθετημένα όργανα. Δε μπορείς να αδιαφορείς για τα τοπικά συμβούλια και τις αποφάσεις τους, ή να υποβαθμίζεις τόσο την επιτροπή διαβούλευσης. Η σημερινή διοίκηση τη συγκαλούσε μόνο όταν το επέβαλε ο νόμος, για την ψήφιση του προϋπολογισμού π.χ., και ενώ έχει 50 μέλη προσέρχονταν μόνο 2.”
Aeginalight: “Ένα άλλο που σας προσάπτουν άσπονδοι φίλοι κι εχθροί είναι μια εμμονή στο ζήτημα του κυματοθραύστη. Έχει μπει ήδη στο τραπέζι από άλλο συνδυασμό η πρόταση να μεταφερθεί το λιμάνι στο Λεόντι, που θα μπορούσε να αποτελεί μια λύση σε πολλά επίπεδα για την αποσυμφόρηση στην πόλη, έστω κι αν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της περίφημης “παραλίας”.
Π. Κουκούλης:“Δεν έχω καμιά εμμονή . Αλλά το ζήτημα του λιμανιού πρέπει να το δούμε πολύ προσεκτικά. Η προηγούμενη μελέτη για το Λεόντι ανεβάζει το κόστος σε πάνω από 30 εκατομμύρια, που σημαίνει ότι είναι πρακτικά ανέφικτη. Ο κυματοθραύστης φαινόταν μια απλή κι εύκολη λύση, και σε μια δημόσια συζήτηση που είχαμε στο Δανάη καταγράφτηκε μια ομόφωνη αποδοχή προς αυτή την κατεύθυνση. Μετά βέβαια διατυπώθηκαν πολλές αντιρρήσεις, που οφείλουμε να τις ακούσουμε και να τις συζητήσουμε. Για το Λεόντι πιστεύω πως πρέπει να το
ξαναδούμε, αλλά με βάση τα σημερινά δεδομένα και τις ανάγκες του αύριο, ότι δε χρειάζεται για παράδειγμα πρόβλεψη για χώρο εναπόθεσης αδρανών υλικών αφού ό,τι φορτίο έρχεται πηγαίνει κατευθείαν εκεί που είναι να ξεφορτώσει. Έπειτα, οι προβλήτες που προέβλεπε η παλιά ήταν για τις “παντόφλες” κι όχι για τα 100 μέτρα καράβια που έχουμε σήμερα. Επίσης, να προβλεφτεί χώρος για μεγαλύτερο πάρκιν, και να λάβει υπόψη τον αγωγό και το ανλιοστάσιο, όπως προβλέπονται στη μελέτη του υποθαλάσσιου. Αν προχωρήσει, θα είναι μια μεγάλη αλλαγή για την Αίγινα, αφού εδώ και 3.000-4.000 χρόνια το λιμάνι είναι εδώ. Και φυσικά δεν πρόκειται να παροπλιστεί εντελώς το σημερινό λιμάνι, τα δελφίνια, ας πούμε, δεν υπάρχει λόγος να μεταφερθούν.
Θα συζητήσουμε πάρα πολύ για τα έργα της επόμενης 7ετίας, 2014-2020. Τα μόνα χρήματα για μεγάλα έργα είναι πια αυτά από το ΕΣΠΑ, ή ΣΕΣ όπως το λένε σήμερα, κι είναι μεγάλη ευκαιρία για την Αίγινα. Όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει, είναι διαφορετικά απ’ ότι τα ξέραμε στο παρελθόν. Σήμερα η Ευρώπη μας λέει, ελάτε ως κοινωνίες, όχι ως δήμοι, να κάνετε τις προτάσεις σας. Που είναι ακόμα ένας λόγος, αν κι όχι ο μοναδικός, για συμμετοχή.”
Aeginalight: “Σας φοβίζει το οικονομικό περιβάλλον της κρίσης;”
Π. Κουκούλης: “Όχι, δε με φοβίζει. Το κράτος ό, τι ήταν να περικόψει, το έχει περικόψει, άλλες μειώσεις σε επιδοτήσεις δεν πρόκειται να δούμε. Απλά πρέπει να κάνουμε κουμάντο με ό, τι πόρους έχουμε στα χέρια μας,
να εκμεταλλευτούμε τα κοινοτικά κονδύλια, και να δουλέψουμε για την ανάπτυξη του τόπου.”
Aeginalight: “Το θέμα της συγκοινωνίας στο νησί, πώς αντιμετωπίζεται;”
Π. Κουκούλης: “Αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα. Σου λέει για παράδειγμα ο ξενοδόχος της Σουβάλας, Πώς να κλείσω πελάτη αν δε μπορώ να τον φέρω ως εδώ; Κι από την άλλη τα ΚΤΕΛ δυσκολεύονται να συντηρήσουν δρομολόγια που δεν είναι βιώσιμα. Ελπίζω πως η κατάσταση αυτή μπορεί ν’ αλλάξει με τον καινούργιο νόμο για τα ΚΤΕΛ που ψηφίστηκε ήδη το 2013. Ο νέος νόμος προβλέπει τη σύσταση μιας ειδικής αρχής που θα εξετάζει αν είναι βιώσιμη μια γραμμή και θα εγκρίνει επιχορήγηση για τις άγονες. Κατόπιν θα πηγαίνει σε ανοιχτό διαγωνισμό για όσους έχουν λεωφορεία και θέλουν να δραστηριοποιηθούν. Μέχρι τώρα όμως αυτή η διαδικασία δεν έχει καν ξεκινήσει. Πάντως ίσως μέχρι τις δημοτικές εκλογές να έχουμε να προτείνουμε και κάποια άλλη ιδέα.”
Aeginalight: “Ακούγεται λίγο αντιφατικό να διαφημίζεις ένα νησί ότι απέχει 40 λεπτά από τον Πειραιά και να μην έχει συγκοινωνία, μα ας προχωρήσουμε παρακάτω: με τα θερμοκήπια – πέργκολες και τον βιολογικό της παραλίας τι έχει συμβεί και τι σκέφτεστε για το μέλλον;”
Π. Κουκούλης: “Αρχίζοντας με το βιολογικό, είχε κάποια προβλήματα στην αρχή, τα οποία λύσαμε με συνεργασία με την κατασκευάστρια εταιρεία, ο βιολογικός δούλευε και το νερό στο λιμάνι ήταν πιο καθαρό από ποτέ. Ωστόσο, η επόμενη διοίκηση σταμάτησε τη λειτουργία του κι έχει μείνει παροπλισμένος. Οι πέργκολες τώρα, η αρχική σκέψη
ήταν να διαπλατυνθούν τα πεζοδρόμια για να μη μπορούν πια να παρκάρουν αυτοκίνητα και μηχανάκια στην παραλία. Για τις πέργκολες είχαμε εγκεκριμένα σχέδια που τα είχαμε γνωστοποιήσει στους ενδιαφερόμενους, αλλά ελάχιστοι τα ακολούθησαν. Οι περισσότεροι ξέφυγαν σε υπερβολές, με αποτέλεσμα αυτές τις βαριές κατασκευές που πράγματι αδικούν το λιμάνι. Αυτά ξεκίνησαν στο τέλος του ’10, λίγο πριν παραδώσουμε τη δημοτική αρχή. Δεν το σταματήσαμε ούτε εμείς, ούτε η επόμενη διοίκηση. Όσον αφορά στο μέλλον, η άποψή μας είναι πως όλος αυτός ο χώρος από την Κολώνα ως το Ακρογιάλι είναι μια περιοχή που παρόμοιά της δεν υπάρχει. Πέρα από την ιστορική της σημασία, ή τη φυσική της ομορφιά είναι και κοινωνικά σημαντική. Έχουμε την Κολώνα, το αρχαίο λιμάνι, τα νεοκλασικά, τα καφενεία, την ψαραγορά, τα μαγαζιά ως τόπο κοινωνικής συνάντησης κι εμπορικής δράσης, τις πλαζ για ντόπιους και παραθεριστές. Αυτή τη μοναδικότητα δεν την έχουμε αναδείξει και, αντίθετα, σε ορισμένα σημεία την έχουμε κακοποιήσει. Υπάρχουν αγκάθια, υπερβολές, αυθαίρετα, χρειάζεται να το ξαναδούμε, να συνεννοηθούμε όλοι και να κάνουμε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό με στόχο την ανάδειξη αυτής της μοναδικής περιοχής. Αλλά για να μη μείνουμε μόνο στην παραλία, φροντίδα χρειάζονται κι άλλες περιοχές του νησιού, που παρουσιάζουν η κάθε μια τη δική της μοναδικότητα. Η Πέρδικα – ο συνδυασμός μας σαφώς και λέει “όχι” στην ιχθυοκαλλιέργεια – η Σουβάλα, η Αγία Μαρίνα, μα και τα ορεινά χωριά, το Ανιτσαίο, το Σφεντούρι, ο μεσόγειος Μεσαγρός.”
Aeginalight: “Μια και μιλάμε για κοινωνικά σημαντικά μεγέθη, το κοινωνικό πρόσωπο του Δήμου πώς το αντιλαμβάνεστε;”
Π. Κουκούλης: “Κύριος άξονας στην κοινωνική μας πολιτική θα είναι η καθημερινότητα. Θα καταγράψουμε πρώτα τις ανάγκες, όχι μόνο σε τρόφιμα, εκεί κάνουν ήδη εξαιρετική δουλειά οι Αίγινα Εθελοντής, 110 οικογένειες νομίζω ότι στηρίζουν, αλλά και σε άλλα είδη, σε φροντιστήρια για τα παιδιά, ιατρική περίθαλψη, στέγη, αν και το θέμα της στέγης ίσως να μην είναι τόσο οξύ στο νησί, όσο στην Αττική, για παράδειγμα. Μα σ’ αυτό το τεράστιο στοίχημα της εποχής μας – την κοινωνική αλληλεγγύη – δεν πάμε να ανακαλύψουμε κάτι καινούριο. Θα μελετήσουμε τι έχουν κάνει άλλοι δήμοι, θα επιδιώξουμε διαδημοτικές συνεργασίες. Ένα κοινωνικό φαρμακείο, κοινωνικό παντοπωλείο, κέντρο ιατρικής στήριξης με δωρεάν ιατρικές επισκέψεις. Και πάντως το κρίσιμο σημείο είναι να βοηθήσεις τον συμπολίτη σου και παράλληλα να εξασφαλίσεις την αξιοπρέπεια του.”
Και κάτι για το τέλος;
Π. Κουκούλης: “Μεγάλα λόγια , ωραίες ιδέες, μπορεί να έχει ο καθένας όσες θέλει – και οι άλλοι υποψήφιοι και εμείς. Το ερώτημα και η μεγάλη πρόκληση είναι πώς περνάς από τις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας, της νοοτροπίας, των οικονομικών δυσχερειών. Για να γίνουν οι ιδέες πράξη χρειάζεται γνώση και εμπειρία, χρειάζονται άνθρωποι να βάλουν φαιά ουσία, χρόνο κι ενέργεια. Εμείς, η παράταξή μας, τα έχουμε.”
