Άλλο τοπίο σήμερα το νησί, μετά το τριήμερο του Φ. Φ. Πού πήγε όλος ο κόσμος; Οι φωνές, οι χοροί, τα παιδιά, τα περίπτερα, το κιόσκι με το μαλλί της γριάς; Φύσηξε ο αέρας κι έφυγαν. Μια ησυχία, με τα μηνύματα να προοιωνίζουν δύσκολο χειμώνα. Παντοδύναμη η πολιτική Μέρκελ, οι εκπαιδευτικοί μας (και η ΑΔΕΔΥ) απεργούν ξανά αύριο και μεθαύριο – αλλά μέχρι πότε κι αυτοί, παλεύοντας τι, αν δε συνεννοηθούμε όλοι μαζί; Η Ουρανία Μιχαλολιάκου, 25 χρονών κορίτσι, καλεί τα αιματοβαμμένα τάγματα των νεοναζί σε αγώνα μέχρι τελικής πτώσης, ο Παύλος Φύσσας τραγουδάει ζωντανός ακόμα μέσα μας, η πείνα, η ανασφάλεια έχει χτυπήσει ολονών την πόρτα, και τα μαχαίρια σε τοπικό, πολιτικάντικο επίπεδο, αιωνίως βγαλμένα. Δεν υπάρχει απρέπεια που να μην κυκλοφόρησε ή να μην κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο, και με αφορμή το φεστιβάλ. Τι να πεις;
Τα ξεχνάς όλα, πίνεις μια ρακί, λες μια κουβέντα με το Νικόλα (μας φεύγει κι αυτός, για μήνες, καλό δρόμο, Νικόλα, και καλοτάξιδο το καινούριο σου σκαρί, άμα παρασκουρύνουν τα πράγματα όλοι Καναδά θα σου έρθουμε να φτιάχνουμε βίδες για το καράβι που θα χτίζεις), και χαζεύεις. Μουδιασμένα, ήσυχα, φθινοπωρινά, ξεκινάει η βδομάδα. Με μια ομορφιά που σου πληγώνει την καρδιά, όπως λέει κι ο Ντέηβιντ.
