Πάρτι απόψε στα Περδικιώτικα, το τελευταίο του καλοκαιριού, ενώ χτες όσοι πέρασαν από εκεί απόλαυσαν μια ακόμα ζωντανή παράσταση δυο νέων μουσικών σχημάτων, των Omniah και των His Majesty the King of Spain. Ταυτόχρονα έγιναν και τα εγκαίνια μιας ομαδικής έκθεση εικαστικών, με τα έργα πανέμορφα στημένα στο μαγικό κήπο του μαγαζιού. Το γνωστό, παραδοσιακό μπαρ τελευταία έχει πάει φόρα. Αναμφίβολα το χρωστάει στο ιδιοκτησιακό του καθεστώς, καθώς το κουμαντάρουν πια τρεις νέοι άνθρωποι, δραστήριοι, γεμάτοι ιδέες κι όρεξη να τις πραγματοποιήσουν. Είναι ο Νικόλας Βλάχος, ο Μάριος Σπυρόπουλος κι ο Δημήτρης Δρακόπουλος. Ψάξαμε και τους βρήκαμε να μας πούνε πού το παν και σε τι προσβλέπουν. Κύριος spokesman της ομάδας ο Νικόλας, μιας κι απ’ ό, τι φαίνεται δική του ιδέα ήταν τα επαναλαμβανόμενα live, και μάλιστα όχι τυχαία.
Α.L. «Πρώτα απ’ όλα, συγχαρητήρια για το διήμερο 1ο μουσικό φεστιβάλ των Περδικιώτικων. (1ο Μουσικό Φεστιβάλ “Περδικιώτικα”: δυναμικά, διαχρονικά κι υπέροχα) Κατά κοινή ομολογία ήταν από τα ωραιότερα δρώμενα του καλοκαιριού. Πώς σου ήρθε η ιδέα να παντρέψεις σχήματα διαφορετικού μουσικού ύφους σε μια βραδιά;»
Ν. Β. «Είναι μια μικρή ιστορία το φεστιβάλ. Σπούδασα μεταλλειολόγος στο Μετσόβιο, και μετά πήγα για μεταπτυχιακά στο Λονδίνο όπου παρακολούθησα Creative and Cultural Entrepreneurship. Και το φεστιβάλ το έκανα σαν project για το πτυχίο. Αλλά τα συμπεράσματα ήταν πάρα πολύ θετικά, και θα συνεχίσουμε με ανάλογες εκδηλώσεις.»
Α. L. «Τα γκρουπάκια που κατά καιρούς μας φέρνεις πώς τα βρίσκεις;»
Ν. Β. «Μ’ αρέσει πάρα πολύ να πηγαίνω σε συναυλίες. Αλλά το ενδιαφέρον είναι, πόσο εύκολα μπορείς να τους πλησιάσεις και να συνεννοηθείς μαζί τους. Στέλνεις ένα μήνυμα στο fb και σου απαντάνε όλοι άμεσα. Είναι πολύ θετικά τα σημερινά μουσικά σχήματα, ούτε ύφος ούτε τίποτε.»
Α. L. «Τη χτεσινή συναυλία με ποια αφορμή την οργανώσατε;»
Ν. Β. «Σα στήριξη στο Φ. Φ. Όχι ότι έχουμε οργανικά καμία σχέση με το φεστιβάλ, αλλά για να συμμετέχουμε κι εμείς με τον τρόπο μας. Είναι σημαντικό γεγονός για το νησί. Και την έκθεση για τον ίδιο λόγο την κάνουμε. Επιπλέον, οι εικαστικοί είναι όλοι πελάτες του μαγαζιού, και φίλοι, και θέλαμε να τους δώσουμε μια πλατφόρμα να κινηθούν.»
Α. L. «Τι βλέπεις για το μέλλον σου, και το μέλλον του μαγαζιού;»
Ν. Β. «Πρώτα θα το παλέψω να βρω δουλειά στην Αθήνα, γιατί μου αρέσει – δεν θέλω να ξαναφύγω. Ξέρω βέβαια ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, και αν δω οτι δεν τα καταφέρνω, θα ξανασκεφτώ το εξωτερικό. Τη διοργάνωση συναυλιών θα την κρατήσω ως side job. Όσο για το μαγαζί, στόχος μας είναι να φέρουμε όλο τον κόσμο εδώ, κι η μεγαλύτερη χαρά στο φεστιβάλ ήταν που ήρθαν όλοι οι παλιοί φίλοι κι ανακατεύτηκαν με νέους ανθρώπους. Όλες τις ηλικίες έβλεπες να περνάνε καλά. Από κει και πέρα, θα συνεχίσουμε το χειμώνα με τα απογευματινά ρεμπέτικα τις Κυριακές, εμπλουτίζωντάς τα και με άλλες μουσικές. Και για το καλοκαίρι, θα ετοιμάσουμε από τώρα ένα πρόγραμμα πιο πυκνό με live. Αλλά live του ύφους που κάναμε κι εφέτος, ούτε μεγάλα, ούτε εμπορικά ονόματα. Καινούρια, φρέσκα, ενδιαφέροντα ελληνικά (και γιατί όχι και ξένα;!;) γκρουπ.»
Ο Μάριος δε θέλει να πει κάτι – απολύτως φυσικό για όσους ξέρουν το Μάριο – μα έχει ο Δημήτρης δυο λόγια να προσθέσει:
Δ. Δ. «Εγώ είμαι από πέρσι σ’ αυτή την ιστορία, ήμασταν φίλοι με τα παιδιά κι έτσι μπήκα, αλλά είναι κόλλημα. Θέλει τρέλα κι υπομονή. Στόχος μας είναι να παραμείνουν τα Περδικιώτικα ένα παραδοσιακό ροκ μπαρ, γιατί είναι από τα ωραιότερα μαγαζιά της Ελλάδας και το παλιότερο του νησιού.»
Επαναλαμβάνει κι εκείνος πως προσδοκούν να μαζέψουν όλους τους Αιγινήτες, να προσελκύσουν όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, να το κρατάνε κάθε χρόνο αντίστοιχο και παραπάνω της φήμης του.
Τρεις 30χρονοι φίλοι, παλεύουν το προσωπικό τους στοίχημα, με αποτέλεσμα να περνάμε όλοι μας υπέροχα.
Υπάρχει για την εποχή μας κι αυτή η εκδοχή. Τους τη χρωστάμε.
Βικτώρια Τράπαλη
