Το Χρήστο Νικολαΐδη τον γνώρισα στο σπίτι της κόρης του Ιωάννας, της δικής μας Ιωάννας, της «δασκάλας», εδώ στην Αίγινα. Λεβέντης, όμορφος, υπερήλικας, εύστροφος, με γοήτεψε. Μ’ άρεσε να κάθομαι δίπλα του και να του μιλάω, ή να τον ακούω. Δεν είχα ιδέα για την ιστορία του. Την παραθέτω όπως μας την εμπιστεύτηκαν οι δικοί του, καταλαβαίνοντας πια πολύ καλά για ποιο λόγο έχει χαραχτεί μέσα μου ο ηλικιωμένος πατέρας μιας φίλης που τον συνάντησα 2 ή 3 φορές στη ζωή μου.
Έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιουλίου 2013, ο βετεράνος αξιωματικός του ΕΛΑΣ Χρήστος Νικολαΐδης. Ο Κίτσος γεννήθηκε το1925 στην Οινόη Κοζάνης από φτωχή αγροτική οικογένεια. Η καταγωγή του ποντιακή.
Γνώρισε την αδικία όταν είδε τον πατέρα του να κλαίει ενώ οι χωροφύλακες μάζευαν τα καπνά του χωριού, το μόνο προϊόν, και τα έκαιγαν στην πλατεία. Μαθητής γυμνασίου αρνήθηκε να φορέσει την ΕΟΝίτικη στολή του Μεταξά και έφαγε 10ήμερη αποβολή. Δεν τελείωσε το γυμνάσιο για οικονομικούς λόγους, έγινε γελαδάρης.
Στον πόλεμο το 40-41 ήταν επικεφαλής βοηθητικής πυροσβεστικής ομάδας. Μετά το Γοργοπόταμο, 17χρονος, με 3φίλους του ακολούθησαν ομάδα ανταρτών και έφυγαν στο βουνό στο Βέρμιο. Το 43 αποφοίτησε από τη σχολή εφέδρων αξιωματικών του ΕΛΑΣ και έγινε μέλοςτου ΚΚΕ.
Πήρε μέρος σ’ όλες τις μάχες του συντάγματός του εναντίον των Γερμανών, στο Σινιάσκο, Μπογάζι, Βαλιακάρδα, στην απελευθέρωση της Κοζάνης. Αργότερα, μέσα σε ένα μήνα έχασε σε μάχες τον πατέρα και τον αδερφό του.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας βγήκε στην παρανομία και το Μάιο του 47 συνελήφθη με άλλους 40 συντρόφους του, πέρασαν από τα κολαστήρια της ασφάλειας Κοζάνης, δικάστηκαν από το έκτατο στρατοδικείο Κοζάνης και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Χρήστος Νικολαίδης από το 48, έμεινε, μελλοθάνατος με ψήφους 3 προς 2, στη φυλακή της Αίγινας. Αποφυλακίστηκε από το θανατονήσι τη Γυάρο το 1957, με κλονισμένη την υγεία του. Η γυναίκα του Φωτεινή τον περίμενε όλα αυτά τα χρόνια… ‘Έζησαν μαζί ξανά στο Πέραμα, από το 58 κι ως το θάνατο της Φωτεινής, οπότε κι ήρθε ο Χρήστος στην Αίγινα, για τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του.
Στο μεταξύ συνέχισε τον αγώνα από τις γραμμές της ΕΔΑ, του ΚΚΕ, του συνδικάτου οικοδόμων. Συμμετείχε σε επιτροπές Ειρήνης και στο σύλλογό του των Ποντίων Περάματος, πιστός στις αρχές και την ιδεολογία του.
Ο Χρήστος Νικολαΐδης ήταν άνθρωπος με αλληλέγγυα αισθήματα, δίκαιος, με πρωτοπόρες σκέψεις, διαχυτικός, ομιλητικός, με χιούμορ, κοινωνικός, έγραφε συνεχώς,διάβαζε ως τις τελευταίες μέρες της ζωής του
Η σύντροφος για 60 χρόνια της ζωής του και μάνα των παιδιών του γράφει: έντονο ήταν από παιδί το προφίλ του. Του άξιζε να τελειώσει τις σπουδές του, να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του. Είχε τόλμη, θάρρος, σβελτάδα, λέγειν. Το κάλος του περίσσευε, ήταν ωραίος άντρας. Στο σχολείο είχε βραβευτεί πολλές φορές για την επίδοσή του στα μαθήματα, στις θεατρικές παραστάσεις, τα αθλήματα.
Μικρός γλίτωσε συμμαθήτριά του, που έπεσε στο νερό που κατέβαινε ορμητικό για την καρούτα του νερόμυλου.
Γράφτηκε στην εφημερίδα και διαβάστηκε στο καφενείο της ανταρτομάνας Οινόης, ότι ο Κίτσος, μόνος του, καθήλωσε τους Γερμανούς με το πολυβόλο του και έτσι κατάφεραν να ξεφύγουν οι αντάρτες που ήταν περικυκλωμένοι στο σχολείο του χωριού Βλάστη.
Η κόρη του λέει: ο μπαμπάς μας έφερνε πολύ όμορφα παιχνίδια για δώρο, μας πήγαινε πολύ συχνά στο Σινεάκ και στον κινηματογράφο, μας αγόραζε βιβλία, πριν τελειώσω το προηγούμενο έφερνε το επόμενο. Μας γέμιζε φιλιά, τα γράμματά του προς τη μαμά στάζουν μέλι. Τις Κυριακές που δε δούλευε τα παραμύθια που μας έλεγε ήταν για την κατοχή, για τη ζωή στη φυλακή, για την αγωνία των κρατούμενων δυο φορές την εβδομάδα να τους πάρουν για εκτέλεση, για τον αποχαιρετισμό με χορό στην αυλή της φυλακής πριν την εκτέλεση.
Ο εγγονός του λέει: ο παππούς με τη διαθήκη που συνέταξε μοιράζει τη μικρή περιουσία του στην οικογένειά του και μας ευχαριστεί για τις χαρές που του δώσαμε. Με τη διαθήκη που δε συνέταξε μας κληροδοτεί μια πλούσια ιστορία. Νιώθω να μου δίνει ένα στίγμα για το πως μπορεί να μοιάζει η ανιδιοτελής αγάπη.
Όλη η ομορφιά, η γενναιότητα, η αλήθεια του κόσμου σε μια ζωή. Μια φευγαλέα στιγμούλα..
Με σεβασμό κι ευγνωμοσύνη
Βικτώρια Τράπαλη
