Έχει μια παράξενη σιωπή
Μεσημέρι Δευτέρας λίγο μετά τις τέσσερις, το καράβι φτάνει στο λιμάνι της Αίγινας και παίρνουν το δρόμο της επιστροφής ένας τράκτορας και δύο μεγάλα απορριμματοφόρα, εκ των οποίων το ένα μάς έρχεται δανεικό από το δήμο Καλλιθέας. Η Αίγινα σα να παίρνει μια πρώτη ανάσα, η οποία, όμως, οσμεί βαριά από τη σαπίλα της εναπόθεσης σε τσιμέντο και χώμα. Τα δεδομένα στον τομέα της καθαριότητας συνεχώς ανανεώνονται: πληροφορούμαστε πως ένα ακόμη όχημα παθαίνει βλάβη και το νησί, ξανά και ξανά, τίθενται σε μια ομηρία που βδελυρά θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Το επιχείρημα μιας κάποιας παρηγοριάς πως ακόμη και η Μύκονος, το ξακουστό και ριζοσπαστικό νησί των Κυκλάδων, έχει στοίβες τα σκουπίδια στα σοκάκια της, δε συγκινεί κανέναν απολύτως. Όσο γίνονται όλες οι αντιστοιχίες και συγκρίσεις με άλλα νησιά που έχουν την “ατυχία” να μεταφέρουν μαζί με τους ταξιδιώτες τα σκουπίδια τους, ο κόσμος αγανακτεί και σχεδιάζει μια κάποια αντίδραση που όλο ματαιώνεται κατά τα πρότυπα του ωχαδελφισμού, εικάζουμε.
Κι ενώ το νησί βιώνει ακόμη τα κατάλοιπα μιας ελλιπούς περισυλλογιστικής -απ’ άκρη σ’ άκρη- στρατηγικής κι ενός εγκληματικού εμπρησμού για κάποιους (που αφέθηκε κι αυτό στη μοίρα του, δίχως έστω μια κατ’ επίφαση έρευνα), βρισκόμαστε ενώπιον μιας αδικαιολόγητης(;), μιας συνηθισμένης και αμετάβλητης σιωπής. Η πρώτη και τελευταία μέχρι στιγμής, ανακοίνωση που εξέδωσε από το πόστο του αντιδημάρχου ποιότητας ζωής ο κος Νίκος Τζίτζης, αφορούσε τη λειτουργία της ανακύκλωσης. Στους κατοίκους και παραθεριστές της Αίγινας, όμως, δεν έχει υπάρξει μια ανακοίνωση για τις βλάβες και την ολοφάνερη αδυναμία της διοίκησης να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της. Μοιάζει -θα έλεγε κανείς- να αποφασίζει κάποιος για την υγεία και τη δημόσια εικόνας μας, χωρίς τους ίδιους εμάς, δίχως τη γνώμη, τη συμπαράσταση ή τη βοήθειά μας. Αντ’ αυτού ένα σωρό δρώμενα πολιτισμού συνθέτουν το τέλειο παζλ, μαζί με τα σκουπίδια, για την ισόρροπη ανάπτυξη του νησιού, όπως θα έλεγε κι ο δήμαρχος μας. Κι ορθά τεκμηριώνεται ως εξής: εκδηλώσεις γίνονται σε κάθε πιθαμή της Αίγινας, στις ίδιες περίπου πιθαμές συναντούμε και τα σκουπίδια.
Ο καιρός, ωστόσο, περνά, η μουντάδα του Αυγούστου φέρνει σιγά-σιγά το Φθινόπωρο και η κλειστή αιγινήτικη κοινωνία αποκλείνεται σε ένα καβούκι μοιρολατρισμού. Το καλοκαίρι που χάνεται αφήνει εντυπώσεις ανάμεικτες. Οι χαιρετούρες και η επισημότητα της γαλάζιας σημαίας στην Αγία Μαρίνα, αντιτίθενται στις αναμνήσεις μιας Αίγινας που βράζει στο εσωτερικό της από θυμό για τις συνεχείς διακοπές στην υδροδότηση (χωρίς γνωστή αιτία σε ορισμένες περιοχές, όπως οι Άγιοι Ασώματοι) και τις άκριες των δρόμων που βαριανασαίνουν από τα ζουμιά και όλα τα υπολείμματα των όγκων από τσάντες και τσαντάκια. Μόνη ερώτηση θα μπορούσε να είναι που διοχετεύεται όλος αυτός ο θυμός. Και φυσικά αν θα έπρεπε κάποια στιγμή να βρει τους πραγματικούς του αποδέκτες.
Ίσως να μην είναι ακόμη αργά για δύο λόγια, για έναν ειλικρινή απολογισμό από τους αρμοδίους, πιο ανθρώπινο, μακριά από τις ξύλινες γλώσσες και τις φοβέρες.
φωτό αρχείου
Τόνια Ζαραβέλα
