κι έπειτα προχωράμε στην πρόσφατη διοργάνωση του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, στον κινηματογράφο Άνεση, που αγαπήθηκε από πολύ κόσμο, σαν προσφορά πολιτισμού, για να καταλήξουμε στο σημερινό ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΟΥ. Καθώς το εγχείρημα είναι ακόμα σε εξέλιξη (θα διαρκέσει ως τις 18 του μήνα) αφήνουμε τον απολογισμό γι αργότερα, αλλά τώρα θα θέλαμε να σταθούμε στην πρόταση ενός Αιγινήτη, του Παντελή Γιαννούλη, που εκτίθεται ανάμεσα στις υπόλοιπες, αρχιτεκτόνων, πτυχιούχων ή σπουδαζόντων, στο Λαογραφικό Μουσείο. Ο Γιαννούλης δεν είναι επαγγελματίας στο χώρο της συντήρησης, της αρχιτεκτονικής ή της κατασκευής, διαφημιστής ήταν το επάγγελμά του ώσπου γύρισε στο νησί, ερωτευμένος με τα κτίρια, την κληρονομιά, την ιστορία του. Και την ώρα που είχαν αρχίσει κάποιες γκρίνιες για τις προτάσεις της έκθεσης (πως κάποιες δεν έπαιρναν υπόψη τους το τοπίο, τα χαρακτηριστικά του, την φυσιογνωμία του, δεν απαντούσαν στα ερωτήματα που όλο γεννιούνται κι όλο μας καίνε, παρά προβάλανε εικόνες άσχετες με τις εσωτερικές και ρεαλιστικές μας ανάγκες) έφτασε το mail του κ. Γιαννούλη, για τη γνωστοποίηση της πρότασής του, βάζοντας το όραμα επί τάπητος. Αφορά το «αγκάλιασμα» της πόλης από τα αρχαία της λιμάνια και λιμενικά έργα, ξεκινώντας από το νότιο, βυθισμένο σήμρα, λιμενοβραχίονα απέναντι από τον κινηματογράφο Ακρογιάλι και φτάνοντας ως την παραλία της Κολώνας κάτω από το Ναυσικά. Κι εξηγεί πόσο εύκολα θα μπορούσε να προσδώσει μια τέτοια παρέμβαση και αρχοντιά, και ομορφιά και αληθινά τουριστικά οφέλη στην λίγο-πολύ σακατεμένη αισθητικά παραλία μας.
Έλεγε λοιπόν το mail αυτό:
Αγαπητοί φίλοι,
Στην έκθεση “Φαντάσου την Πόλη: Αίγινα 2013” έχω καταθέσει μελέτη που περιλαμβάνει δημιουργία αρχαιολογικού πάρκου στην περιοχή της Κολώνας. Σε ότι έχει να κάνει με παρεμβάσεις στην ξηρά, η πρόταση έχει τα παρακάτω στοιχεία που ίσως σας ενδιαφέρουν:
1. Πληροφοριακά κιόσκια εκπαιδευτικού χαρακτήρα για τον αρχαιολογικό χώρο.
2. Δενδροφύτευση και αποκατάσταση του φυσικού τοπίου, με παράλληλη δημιουργία ξηρικού κήπου από ιθαγενή φυτά της χλωρίδας της Αίγινας, όπως το θυμάρι, το ενδημικό στην περιοχή βοτάνι της Παναγιάς και η λαδανιά.
3. Στρώσιμο βοτσάλων κατά περιοχές, κάτω από δέντρα, για διευκόλυνση των λουομένων.
4. Δημιουργία διαδρόμων για περπάτημα και τρέξιμο.
5. Επί τόπου κομποστοποίηση της υπερβολικής ποσότητας φυκιών της ακτής με τεχνολογία Ε.Μ.
Σε ότι έχει να κάνει με παρεμβάσεις στη θάλασσα, προτείνονται τα παρακάτω:
1. Τέσσερις πλωτές εξέδρες κατά μήκος του λιμενοβραχίονα, που βρίσκεται 2 περίπου μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, τον σηματοδοτούν σαν ορόσημο και τον καθιστούν επισκέψιμο για τους κολυμβητές.
2. Υποθαλάσσιος φωτισμός του λιμενοβραχίονα κατά τη διάρκεια της πανσελήνου (τις ημέρες που τα ψάρια αποσύρονται από την ακτή), ενισχύει το χαρακτήρα του ορόσημου, πληροφορεί για το χώρο και βοηθάει στο χτίσιμο εικόνας της Αίγινας σε κατοίκους και επισκέπτες.
Η βασική ιδέα της πρότασης είναι η εξής (αντιγραφή από κείμενο της πινακίδας της έκθεσης): “Η ανάδειξη των αρχαίων λιμενικών έργων μέσα από τη δημιουργία τριών ενάλιων αρχαιολογικών πάρκων, του πρώτου στην Κολώνα, με έμφαση στο βόρειο λιμενοβραχίονα, του δεύτερου στην περιοχή του Κρυπτού Λιμένα στην Αύρα και του τρίτου στη περιοχή μπροστά από το γήπεδο και μέχρι το “Ακρογιάλι” (νότιος λιμενοβραχίονας), σε συνδυασμό με ήπιες παρεμβάσεις για τη διευκόλυνση των λουομένων, θα αναβάθμιζε την ποιότητα ζωής των μόνιμων κατοίκων και θα επανατοποθετούσε την Αίγινα σαν μια νεοκλασική πόλη, αγκαλιασμένη από δύο μοναδικές παραλίες, ιδανική για ποιοτικό τουρισμό χωρίς αυτοκίνητο.”
Ακουγόταν πρόταση με αλήθεια και δυναμική, και την ψάξαμε παραπάνω με μια κουβέντα με τον εμπνευστή της:
Α. L. «Πώς σας ήρθε η ιδέα να ασχοληθείτε με μια δική σας πρόταση με το Φαντάσου την Πόλη σου, αφού δεν είστε επαγγελματίας του χώρου;»
Π. Γ. «Είμαι, όμως, Αιγινήτης, και αγαπάω το νησί. Πέρα από αυτό, προβληματίστηκα αναγκαστικά, αμέσως μετά την εφηβεία μου, με την αρχιτεκτονική κληρονομιά έχοντας να επισκευάσω το πατρικό μου σπίτι. Όλοι τότε, τη δεκαετία του ’80, αναρωτιόμασταν, “πώς γίνεται και σήμερα, τόσο πολλά σπίτια που χτίζουν μηχανικοί και αρχιτέκτονες, να υστερούν σε σχέση με τα σπίτια που έχτιζαν με τα χέρια τους, για τους εαυτούς τους, ψαράδες και αγρότες τον προηγούμενο αιώνα;”.
Α. L. «Η πρότασή σας ακούγεται πανέμορφη, μα δε φοβάστε ότι θα προσκρούσει στα παγιωμένα συμφέροντα των επιχειρηματιών της παραλίας;»
Π. Γ. «Πιστεύω ότι αν καταλάβουνε ότι αυτή η πρόταση δεν έχει να κάνει, ως προς τις οικονομικές της συνέπειες, με ξαναμοίρασμα της πίτας αλλά με το μεγάλωμά της, θα την υποστηρίξουν. Σκεφτείτε μιαν Αίγινα στην οποία οι περισσότεροι κάτοικοι και επισκέπτες μπορούν να κολυμπήσουν σε ωραία παραλία, κυρίως κάτω από το γήπεδο, περπατώντας 15 λεπτά από το χώρο που μένουν, πόσοι θα διάλεγαν να έρθουν από την Αθήνα χωρίς αυτοκίνητο για διακοπές, πόσοι θα επέλεγαν την πόλη σα δεύτερη κατοικία και πώς αυτό θα ανέβαζε την οικονομία όλου του νησιού.»
Βικτώρια Τράπαλη
