Τον τελευταίο καιρό δεν υπάρχει δημόσιο πρόσωπο που να μη μας βεβαιώνει ότι θα περάσουμε των παθών μας τον τάραχο σε ορίζοντα δεκαετίας. Θα πεινάσουμε, θα λυσσάξουμε, θα πεθαίνουμε στους δρόμους, χωρίς εισοδήματα, σπίτια, τροφή ή περίθαλψη. Το λεν δημοσιογράφοι, πολιτικοί, οικονομικοί παράγοντες ντόπιας κι αλλοδαπής εκτροφής, αλλά και διανοούμενοι, αναλυτές, αναγνωρισμένοι σα σοβαρά μυαλά. Κι επίσης λεν πως η κατάσταση αυτή θα προκαλέσει αναπόφευκτα τρομακτική
κοινωνική αναταραχή, με χειρότερο σύμπτωμα όχι τα φαντασιακά πραξικοπήματα που χρησιμοποιούν κάποιοι σα μπαμπούλα, αλλά μπαμπούλες αληθινούς: τη φασιστικοποίηση και ρατσιστικοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, που θα είναι αλλόφρων από την απόγνωση, και στο βάθος, ως χειρότερος μπαμπούλας απ’ όλους διαφαίνεται το ενδεχόμενο ενός εθνικού διχασμού που θα υπερβαίνει σε αγριότητα αυτούς του 1915 και του 45 Μαρκεζίνης
Κι έτσι να έχουν τα πράγματα – που ελπίζουμε όλοι μας να μην έχουν έτσι, κανείς δεν κοιμάται καλά με μια τέτοια κατάμαυρη ταφόπλακα πάνω από το κεφάλι του, ούτε καν ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς ή ο Τσοχατζόπουλος, υποθέτω – ως απόγονοι του πολυμήχανου Οδυσσέα, οφείλουμε να βρούμε τρόπους να την περάσουμε ζάχαρη, ενωμένοι κι ανθρώπινοι σ’ αυτή την ύποπτη κι αφύσικη καταιγίδα. Σιγά μη σκοτωθούμε, είτε με τον Αλή, είτε με την Ηλέκτρα: θα τρίψουμε μια πατάτα στον τρίφτη, θα την τσιγαρίσουμε σε λίγο λάδι, θα ρίξουμε και δυο αυγά μέσα, και θα το μοιραστούμε όλοι μαζί, χωρίς να τρέχει κάστανο. Θα φροντίσουμε καλύτερα και τα σκουπίδια μας, αφού δε μπορούν εκείνοι, θα βάλουμε μια ντοματούλα να υπάρχει, θα ψάξουμε σαν κοινωνία τη δική μας άκρη και για το νερό (με την αφαλάτωση που τόσα μέρη στον κόσμο εξυπηρετεί, τι γίνεται, αλήθεια;) Θα κάνω αγγλικά στα παιδιά σου, να μου δώσεις τρία σύκα, θα μου φτιάξεις την πέργκολα να σου μαγειρέψω ένα φαγητό, παλιές συνταγές, δοκιμασμένες όχι αιώνες, από τη γέννηση του ανθρώπου ακόμα.
Δεν πρόκειται, πάντως να γίνω το τέρας που θέλουν να βγάλουν από την κρεατομηχανή τους.
Βικτώρια Τράπαλη
