Ο τόπος που ζω λούζεται στον ήλιο και το φως
Τον κατοικούν αρχόντισσες, γίγαντες, παραμύθια
Τον βρέχουν διάφανα νερά, γαλάζια όσο ο ουρανός
Οι ανέμοι που τον δέρνουνε, οι γλάροι, οι ιστορίες του
Οι αρχαίες πέτρες οι ιερές
Συνέχεια όλα μου μιλάν για μια κρυμμένη αλήθεια
Πλούσια όσο η ζωή
Στην τέλεια σιωπή της
Ο τόπος που ζω φτιάχνεται από χρυσάφι αναλυτό
Από καρδιά κι από ψυχή και μνήμες και απόηχους
Βγαίνει από μάτια καθαρά
Γυμνά από φόβο ή θυμό
Κι αόρατα υφαίνεται σαν τίποτα στο πουθενά
Γι αυτό λίγοι τον βλέπουνε την ώρα που γεννιέται αληθινά
Στους δρόμους του νέα παιδιά απάτητα ανοίγουν μονοπάτια
Και το ποτάμι όλο κυλάει
Ξερνώντας τα σκουπίδια
***********
Κανείς δε θα σώσει τον κόσμο μου για μένα
Υπεύθυνος είμαι αποκλειστικά και μόνο εγώ
Γιατί αν δεν τον σώσω εγώ
Δεν θα τον σώσει κανείς
Β. Τ.
