Χθες το βράδυ, 24/4, στην αυλή του ΕΠΑΛ (επαγγελματικό Λύκειο), με ένα ολόγιομο φεγγάρι να δεσπόζει πάνωθέ μας παρακολούθησα την εκδήλωση, που εμπεριείχε ξενάγηση στα εργαστήρια, ενημέρωση για τη δομή του, τις ομοιότητες και διαφορές του από το ΓΕΛ (Γενικό Λύκειο), τις εμπειρίες αλλά και τις προσδοκίες των μαθητών του, καθώς επίσης και προβολή φωτογραφιών από πολιτιστικές, αθλητικές, περιβαλλοντικές και άλλες εκδηλώσεις της μαθητικής κοινότητας τα τελευταία χρόνια. Πολύ καλό το αποτέλεσμα της δουλειάς των υπευθύνων και τους ευχαριστούμε για την ενημέρωση.
Αυτό όμως που “έγραψε” σε όλες τις αισθήσεις μας, ήταν το …πανηγύρι που ακολούθησε και που έκλεισε και την εκδήλωση. Δεκάδες πρώην και νυν μαθητές/τριες και των δύο σχολίων, μυημένοι προ οκταετίας στο μυστήριο του θεάτρου από την …… εμπνευσμένη ιέρεια και γυμνάστρια Λάγια, ξεχύθηκαν από όλες τις γωνιές, ντυμένοι/νες στα μαύρα, αλαλάζοντας, τραγουδώντας, χορεύοντας σαν σάτυροι και νύμφες, αποσπασματικά αναπαριστώντας ήρωες και ηρωίδες προηγούμενων δικών τους παραστάσεων. Το ταλέντο τους, η χαρά τους, το κέφι τους, η ζωντάνια τους, η δύναμή τους, το δέσιμο μεταξύ τους ξεχείλιζαν. Μουσική και ήχος καταπληκτικά.
Εγώ προσωπικά, χρωστώ ευγνωμοσύνη στη Λάγια που μου έδωσε τη χαρά να δω νέους και νέες του τόπου μας να βγάζουν ότι καλύτερο έχουν στην ψυχή τους, χωρίς φόβους, ντροπές και αναστολές, με αλήθεια και δυναμισμό. Φαινόταν στα μάτια τους, στην κίνηση του σώματός τους, στα φωτεινά πρόσωπά τους ότι αυτή η θεατρική διαδρομή τους σημάδεψε και πια δε βολεύονται εύκολα με τα … μικρά και τα …λίγα.
Κι επειδή μόνο μια …Λάγια και οι … ηθοποιοί της δε φέρνουν την άνοιξη, ευγνωμονώ και όλους τους άλλους αφανείς συνεργάτες στην επιτέλεση αυτού του θαυμαστού αποτελέσματος, που δούλεψαν όλα αυτά τα χρόνια για το φωτισμό, τον ήχο, τα σκηνικά, τα κοστούμια και όπου αλλού.
Η παράσταση θα παιχτεί και στο Δημοτικό Θέατρο το Σάββατο και την Κυριακή
Ρ. Κ.
