Οι απολογισμοί είναι δύσκολο πράγμα. Όποια διαδρομή κι αν αποτιμήσεις, έχει τα κέρδη και τις χασούρες της. Κι η κυρά Φλώρα, η Φλώρα Αλυφαντή, έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει καθημερινά πολλούς απολογισμούς στη ζωή της. Δεν είναι μόνο ότι κουβαλάει στους ώμους της όλη την απίστευτη δράση του Συλλόγου Γυναικών καμιά 40ριά χρόνια τώρα, είναι ότι όλη την ώρα τρέχει: για τον Παντελή, το χτυπημένο μας παιδί που πρέπει ως νησί να φροντίσουμε, για το Νοσοκομείο, έρανοι, λαχειοφόροι προκειμένου να μην κλείσει ή να μην υποβαθμιστούν οι υπηρεσίες του, για το κάθε δράμα, ιδιωτικό ή δημόσιο, που περνάει από το αυτί της και το χέρι της. Πώς να κοιμάται το βράδυ αυτή η γυναίκα; Ποια να είναι τα κέρδη της και ποιες οι χασούρες της στην άμετρη σπατάλη του χρόνου και της ενέργειάς της για το «καλό», όπως η ίδια το καταλαβαίνει, του τόπου της και των συνανθρώπων της; Τελευταίος, σημαδιακός, αλλά όχι καθοριστικός – η ζωή είναι ζωή και τρέχει – ο ανθρώπινος απολογισμός της ως πρόεδρος του Φεστιβάλ Φιστικιού του 2012.
Για την πλειοψηφία της κοινωνίας, η Φλώρα Αλυφαντή αποτελούσε την καλύτερη επιλογή, γι αυτό κι εξελέγη «δια βοής», χωρίς καν αντίπαλη πρόταση από τους παραβρισκόμενους στην πρώτη συνάντηση όσων ενδιαφέρθηκαν να συμμετάσχουν στη διοργάνωση του φετινού Φεστιβάλ Φιστικιού. Κι από το αποτέλεσμα κρίνοντας, σε μια χρονιά τόσο δύσκολη, μόνον από κακοπιστία μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι δε συντόνισε με συνέπεια και φροντίδα το έμψυχο υλικό της.
Αλλά καλύτερα να αφήσουμε την ίδια να μιλήσει για την εμπειρία της:
«Από την ημέρα που ξεκίνησε η συνεργασία με τις επιτροπές, οι οποίες φέτος λειτούργησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δεν υπήρξε ειλικρινά κανένα πρόβλημα. Έχω να πω τα καλύτερα για την Αρχοντούλα Γεωργοπούλου, υπεύθυνη της παιδικής ψυχαγωγίας, και τους συνεργάτες της, έκαναν εξαιρετική δουλειά, με αποκορύφωμα την τελετή λήξης με το παραμύθι του Δράκου, της Σοφίας Φρακτοπούλου. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στη συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν ότι τα βεγγαλικά – που δεν είχαμε λόγω οικονομικών συνθηκών – αντικαθιστούνταν από τη λάμψη στα μάτια των παιδιών, το γέλιο τους και τη χαρά τους. Μπορεί να μην είχαμε λεφτά, είχαμε όμως την ψυχή των παιδιών μας.
Έπειτα, η ομάδα γαστρονομίας, είναι μια παρέα φίλων που κάθε βδομάδα όλο το χειμώνα συγκεντρώνονταν και οργάνωναν την παρουσία που θα είχαν στο φεστιβάλ, και το αποτέλεσμα το είδαμε όλοι μας. Ευφάνταστες, καινούριες συνταγές με φιστίκι, άσε τα γλυκοκαμώματα όπου πήραν μέρος πάνω από 100 παιδιά. Χίλια ευχαριστώ έχω και γι’ αυτούς τους ανθρώπους, τη Ράνια την Πετρά, τους σεφ Κάππο και Νικολαΐδη.
Για την ομάδα των καλλιτεχνών πάλι τι να πω; Ήταν τόσο δεμένοι και οργανωμένοι που ενθουσιάστηκα. Αυτός ο Ασπέ έτρεχε και δεν προλάβαινε, και πάντα με το χαμόγελο. Ανέδειξαν σημαντικές δουλειές στη Διαδρομή, αλλά κι οι άλλες εκθέσεις που διοργάνωσαν, η έκθεση της Ελβίρα στου Μπράουν, της Βουρλούμη, στο Μάρκελο, η έκθεση κεραμικών του Γιάννη Μαμουτσή, Ειδώλια της Σκέψης, στο αρχαιολογικό μουσείο της Κολώνας, ένα αριστούργημα. Κι αυτό το δρώμενο που έκαναν με τα κανάτια που πόντισαν στη θάλασσα ως του χρόνου; Τι όμορφο πράγμα ήταν αυτό! Που βγήκαμε με το ψαροκάικο ως τη Σπίθα, και μας κερνούσανε γλυκά σπιτικά, οι δύτες που βύθισαν τα ζωγραφισμένα κανάτια… σπάνια εκδήλωση. Του Τάκη Ηλία ήταν η ιδέα, αλλά το δούλεψαν όλοι μαζί, η Ελίκα η Βλαχάκη, η Κυριακή Χριστακοπούλου, όλοι τους. Να’ ναι καλά, και να τους έχουμε μαζί μας, γιατί τους χρειαζόμαστε.
Οι ξεναγήσεις στα Καποδιστριακά επίσης συζητήθηκαν πολύ. Τα καλύτερα λόγια άκουσα για την προσφορά της Ελένης Ζαχαρίου και του Αλέξη του Κράους.
Ακόμα, ήταν το εργαστήρι λαγήνι workshop, στο Εϋνάρδειο. Το ξέρεις ότι θα ταξιδέψει στη Γαλλία; Άλλη σημαντική προσφορά – στο Γιάννη Δέδε τη χρωστάμε. Ο Βασίλης ο Βασιλάκης, που δούλεψε με τόσο μεράκι την τελετή έναρξης – εκεί ίσως δεν τα πήγαμε πολύ καλά, δε συντονιστήκαμε – αλλά τα βγάλαμε πέρα. Κι οι εθελοντές, τα παιδιά των παραδοσιακών χορών, ποιον να πρωτοθυμηθώ; Για όλους έχω ένα τεράστιο ευχαριστώ. Όπως ήταν τεράστια κι η ικανοποίηση ότι έβλεπες να χαίρονται το φεστιβάλ, να το αγκαλιάζουν πραγματικά, οι απλοί άνθρωποι. Αλλά το μεγαλύτερο κέρδος, ξέρεις ποιο είναι; Οι φιλίες που κάνεις, οι προοπτικές που ανοίγονται μέσα από αυτούς που συνεργάζεσαι και γνωρίζεις.»
Ωραία τα καλά και τα κερδοφόρα, οι χασούρες σε τι συνοψίστηκαν;
«Τα πιο δύσκολα τα συναντήσαμε στην εμπορική έκθεση. Υπήρξαν παράπονα, για τη διάταξη, ο ένας θα ήθελε να είναι εδώ κι ο άλλος εκεί, ο Συνεταιρισμός είχε πρόβλημα γιατί ενώ είχαμε βάλει ένα πλαφόν στις τιμές του φιστικιού, να μην ξευτελιστεί, του χρόνου δε θα είναι πάλι τόσο καλή η σοδειά, οι ανεξάρτητοι παραγωγοί πουλούσαν φτηνότερα. Γίνανε λάθη, πάντα γίνονται όταν κάνεις κάτι, μα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Για μένα, τα περίπτερα στο εξής θα πρέπει να έχουν όσο το δυνατό περισσότερο σχέση με το φιστίκι και τα παράγωγά του, όπως και με παραδοσιακά προϊόντα του νησιού. Τα κανάτια μας, τα υφαντά μας – να μη γίνεται παζάρι. Αν θέλει κάποιος να δείξει είδη ρουχισμού, ή μπιζού – παρότι είδα εξαιρετικά κοσμήματα με θέμα το φιστίκι – ας πάρει μαζί με άλλους ένα περίπτερο στην άκρη να δείξει το εμπόρευμά του. Μη διακόπτεται, όμως, η βόλτα σου στα προϊόντα του νησιού από φούστες και μπλούζες και βραχιολάκια.»
Ευχή για το μέλλον;
«Θα ευχόμουν, και το έχω κουβεντιάσει και με άλλους συντελεστές των δυο τελευταίων φεστιβάλ, να ιδρυθεί ένας Σύλλογος Φίλων, να γίνει μια πιο ευέλικτη και συνεχής δραστηριότητα που απλώς θα έχει για αποκορύφωμα το 4ήμερο των εκδηλώσεων. Ήδη προγραμματίζουμε η ιστοσελίδα του φεστιβάλ να ενημερώνεται όλο το χρόνο, κι όχι μόνο για τις αναγγελίες των εκδηλώσεων κάθε Σεπτέμβρη. Και θα ευχόμουν επίσης, στην προσπάθεια αυτή να είναι παρόντες οι επαγγελματίες, να καταλάβουν ότι γι αυτούς γίνεται ό, τι γίνεται, και να συμμετέχουν όσο μπορούν.
Το φεστιβάλ πρέπει να το αγκαλιάσουν όλοι με αγάπη και κατανόηση κι όχι από την καρέκλα του καφενείου να κρίνουν. Γνωρίζουμε τα λάθη μας, κι απ’ αυτά μαθαίνουμε. Δε μπορεί να τα ξέρουμε όλα. Αλλά άμα μιλάμε για ανάπτυξη, ας χρησιμοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε τα όπλα που διαθέτουμε.»
