φωτογραφία: Δ. Γέρου
Η ευλογία της έλλειψης
Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό, τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό, τι μου λείπει με διδάσκει
ό, τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.
Η αλλοτρίωση της έλξης
Η σάρκα έγινε σελίδα
το δέρμα χαρτί
το χάδι έννοια αφηρημένη
το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου.
Αλήθεια, πώς να περιγράψω
τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει
και μόνο στην πρεμιέρα του φθινοπώρου
θυμάται να με προσκαλέσει καμιά φορά;
Ελπίζω να βρω το θάρρος
μια τελευταία επιθυμία να εκφράσω:
γδυτό ένα ωραίο αρσενικό να δω
να θυμηθώ, σαν τελευταία εικόνα
να κουβαλώ το ανδρικό σώμα
που δεν είναι ύλη
αλλά η υπερφυσική ουσία του μέλλοντος.
Γιατί αυτό θα πει ηδονή:
ν’ αγγίζεις το φθαρτό
και να παραμερίζεις τον θάνατο.
Από τη συλλογή Η ανορεξία της ύπαρξης (2011)
Η «δική μας», Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, λοιπόν, κέρδισε το 1ο βραβείο ποίησης. Μια γυναίκα – θεμέλιος λίθος της σύγχρονης ιστορίας του νησιού, ένας ζωντανός μύθος, με εκατομμύρια μυστικές ιστορίες στο κάθε δευτερόλεπτο της διαδρομής του. Κατερίνα μας, συγχαρητήρια, όχι για το βραβείο, αλλά για την ποίηση. Της πλούσιας, δύσβατης, αχαρτογράφητης για πάντα ύπαρξής σου.
Δανειζόμαστε από τις συνεντεύξεις που είχε δώσει σε τοπικά ΜΜΕ αυτή με την Τόνια Ζαραβέλα, στο Aegina News. Είναι το 2011, τη χρονιά που βγήκε η συλλογή της Η Ανορεξία της Ύπαρξης, η οποία και τιμήθηκε με το πρώτο κρατικό βραβείο ποίησης πριν δυο μέρες.
Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ: Δεν είμαι Θεωρητικά Αισιόδοξη
Κι από το ithaque gr. δανειζόμαστε ένα άλλου τύπου απόσπασμα από την Ανορεξία της Ύπαρξης, εξίσου διαφωτιστικό με τα ποιήματα της Αγγελάκη – Ρουκ
Κι ήταν σαν να είχα καταπιεί ένα συννεφάκι που μέσα μου μεγάλωνε, θέριευε, τύλιγε την καρδιά μου, σκέπαζε τα σπλάχνα μου. Ναι, μέσα μου κυριαρχούσε αδέσμευτη η αγωνία, το άγχος που μεγάλωνε μαζί με την ηλικία. Υγεία υπήρχε, αλλά δυσκολεύεται η αναπνοή όταν ξέρεις πώς πρέπει πια να ζεις χωρίς την ιδέα, το ένστιχτο του μέλλοντος. Τη μέρα που έρχεται τη χαίρεσαι βέβαια και την ευγνωμονείς, αλλά νοιώθεις και πανικό μαζί, μην είναι η τελευταία. Ο πανικός -η νέα μορφή του σύννεφου- σκοτώνει και τις πιο ελπιδοφόρες στιγμές, δηλητηριάζει ό,τι καινούριο.
Ένα τόσο σκοτεινό μέσα πώς να γεννήσει ιδέες;
Θα βγω έξω, λέω, θα βγω και θα κλείσω πίσω μου τη πόρτα. Βγαίνω και τότε ξαφνικά μου κόβεται η ανάσα. Ο τρόμος που κυριαρχεί έξω στον κόσμο είναι σαν τον δικό μου εσωτερικό τρόμο. Οι άνθρωποι ζούνε -είτε το ξέρουν, είτε όχι- χωρίς ουσιαστικό μέλλον, μισιούνται, ο ένας θέλει να εξαφανίσει τον άλλον, μην του φάει το ψωμί που απομένει. Δεν ζούνε στα σύννεφα, αλλά και η πραγματικότητα ποτέ τόσο άγρια δεν είχε αποκαλυφτεί.
Επιβλήθηκε απόλυτα η καινούρια θρησκεία, ο καινούριος μονοθεϊσμός: το Χρήμα. Κυριάρχησε η τραγικοτέρη μεταδοτική ασθένεια: ο Καταναλωτισμός. Ξέραμε, βέβαια, ότι κάποτε θα πληρώναμε το τίμημα, αλλά δεν είχαμε φανταστεί ότι θα ‘ταν τόσο υψηλό, αφού χάσαμε την εμπιστοσύνη στον υπαρξιακό εαυτό μας, που πάντα, στο τέλος έβρισκε μια κάποια λύση.
Κοίταξα μέσα μου ξανά κι αισθάνθηκα πιο ελαφριά, αισθάνθηκα φυσιολογική αφού δεν ήμουνα μόνη εκεί που είχα βυθιστεί. Κι ανάτειλε μια απορία: από μένα, από μέσα μου ξεχύθηκε το μαύρο σύννεφο και τύλιξε τον κόσμο ή η ύπαρξή μου ρούφηξε κι αυτή το σύννεφο που “χε σκεπάσει όλη τη πλάση;
Απόσπασμα από την «Η ανορεξία της ύπαρξης» της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ
Β. Τ.
