11 Ιουνίου του 2013, ένας ηλικιωμένος αιγινήτης κρεμάστηκε στην αυλή του σπιτιού του. Μέσα σε ώρες, με μέιλ, με μηνύματα στα τηλέφωνα, ξεκινάει μια εκστρατεία από ανθρώπους που ποτέ δεν τον γνώρισαν, για να αντιμετωπιστούν με κοινή συνεισφορά οι όποιες πρακτικές ανάγκες, αλλά ταυτόχρονα ενημερώνεται κι η δημοτική αρχή που – προς τιμήν της – δηλώνει δια στόματος Νεκτάριου Κουκούλη, «Αυτό μας έλειπε, να έχουμε αυτοκτονία στο νησί σε τέτοια περίοδο κρίσης και να μην ενεργοποιηθούμε. Θα ζητήσουμε την άδεια της οικογένειας για να ανοίξουμε λογαριασμό για τις πρώτες ανάγκες σε συνεργασία με την ΚΕΔΑ και θα στείλουμε στελέχη του προγράμματος ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ για στήριξη. Ήδη ενημέρωσα το δημοτικό συμβούλιο για το τραγικό συμβάν. Αν περνάει από το χέρι μας, θα προσλάβουμε ένα από τα παιδιά του χαμένου συντοπίτη μας στο Δήμο ως εποχιακό υπάλληλο. Και λέω αν περνάει από το χέρι μας γιατί δυστυχώς η πολιτεία είναι ανάλγητη πολλές φορές. Μεταφέρω τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.»
Ακούγεται παράξενο να λέει αιρετός ότι η πολιτεία είναι ανάλγητη πολλές φορές. Αλλά το μεγάλο ερώτημα παραμένει – τραγωδία ή έπος; Πολλά έπη εικάζεται ότι έχουν γραφτεί συλλογικά, από την παράδοση κι όχι από έναν άνθρωπο, κι είναι μυθολογικού περιεχομένου, ενώ η τραγωδία καταγράφεται ως μίμηση πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης … που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, κι η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα.
Τραγωδία ή έπος;
Ή Καραγκιόζης που τα έχει και τα δυο;
Βικτώρια Τράπαλη
