Η Μάιρα προπορευόταν. Είναι δυόμισι ετών, ένα αμερικάνικο πίτμπουλ, ο πιο πρόσφατος από τους τρεις μεγάλους και «κεραυνοβόλους» έρωτες στα είκοσι ένα χρόνια –πια- που μετρά η ζωή του Μάνου Κασιμάκη. Οι άλλοι δύο, η μουσική του και η τέχνη της υποκριτικής, είχαν μπει στην καθημερινότητα και τις σκέψεις του αρκετά νωρίτερα· πρώτα η μουσική κι έπειτα το θέατρο. Και παρότι είναι γνωστός σε ολόκληρη την Αίγινα για το ταλέντο του στο σανίδι –από τις παραστάσεις της θεατρικής ομάδας της Λάγιας Μαστρογιαννίδου-, φέτος το όνομά του αναφέρεται πάντοτε γύρω στην όποια συζήτηση για τα «Περδικιώτικα» και πολύ περισσότερο για τη μουσική που παίζει στο μαγαζί, «την καλύτερη στην Αίγινα».
Είναι –λένε- το νέο αστέρι!
Ήρθε στην Αίγινα της καταγωγής του γύρω στα δώδεκα, οικογενειακώς. Οι μόνοι που ήξερε ήταν τα ξαδέλφια του, δίχως παρέες· τώρα γνωρίζει σχεδόν τους πάντες. Την ίδια “άγνοια“ είχε και για το θέατρο. Έμελλε μόνον μια σπρωξιά, μια παρότρυνση, μια αγγαρεία –ίσως- από το πουθενά, ίσα- ίσα για να ανάψει το σπίρτο. «Μια μέρα με έπιασε στο σχολείο (σ.σ. ΕΠΑ.Λ.) μια γυμνάστρια στρίγγλα. Δεν τη συμπάθησα καθόλου την πρώτη στιγμή που την είδα. Μου είπε “έλα να παίξεις στο θέατρο” και της απάντησα “καλά θα δούμε”. Όταν το αποφάσισα με έβαλε να παίξω «Το αγόρι με τη βαλίτσα». Μου έδωσε εξήντα σελίδες κείμενο και μου είπε απλά να τις μάθω απέξω. Μου φάνηκε βουνό. Μάλλον εκεί άρχισα και τη συμπαθούσα τη Λάγια, γιατί με βοήθησε να κάνω κάτι που δεν είχα ξαναδοκιμάσει ποτέ. Από τότε είναι μάνα μου και φίλη μου και αδελφή μου, όλα.»
Στα θεατρικά του πλάνα υπάρχει η διεκδίκηση μιας ακόμη εμπειρίας, ένας από τους τρόπους, πιθανώς και ο καλύτερος, για να μάθει θέατρο και κάθε τι που πλανάται γύρω από αυτό. Οι εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και η πολυπόθητη –αν και βέβαιη, προσθέτω εγώ και όχι μόνον- εισαγωγή του: «θα είναι η πληρωμή μου για να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Είναι πολύ καλύτερη αμοιβή από τη χρηματική. Άλλωστε, δε φαντάζομαι καθόλου τον εαυτό μου επαγγελματικά στο θέατρο. Το Εθνικό δε θα με κάνει ηθοποιό επειδή θα μου δώσει δουλειά, θα με μάθει θέατρο.» Στην ομάδα της Λάγιας, τη γυναίκα διαμάντι όπως την αποκαλεί, δεν έμαθε –μαζί με τα τόσα παιδιά- την παντοκρατορία του φτηνού, του εμπορικού. Είναι ολοφάνερο πλέον και στους θεατές πως η ομάδα που έχει φτιάξει κινείται με αγάπη, «ό, τι έχει θα στο δώσει. Δεν κάνει τσιγκουνιές, δεν κάνει κοψίματα. Πρώτα η αγάπη για τον συνάνθρωπο και ύστερα η αγάπη για το θέατρο. Αγάπη και πάμε.»
Η μουσική με μια λέξη; Είναι ΖΩΗ!
Ομολογουμένως δεν του φαίνεται πως είναι ντροπαλός. Λύνεται, που λένε, σταδιακά και μιλά για την άλλη αγάπη του παιχνιδίζοντας παράλληλα με τη ‘λαμπερή‘ του σκύλα. Παρότι μιξάρει μουσική, ακόμη δεν έχει κάνει φανερές τις συνθέσεις του στον πολύ τον κόσμο. Ούτε καν στα «Περδικιώτικα» ! Εκεί ακούς φάσματα της ροκ, της πανκ, της σόουλ, «χίλιες δυο μουσικές». Περνά χρόνο, ώρες στα ντραμς, στη λιγοστή κιθάρα που μονάχος του έμαθε, αλλά επισήμως η μουσική, η ιδιότητα του dj τον βρήκε, ή την βρήκε, κάποια χρόνια πριν στη ‘Μάσκα’. «Δύο χρόνια μου έδωσε τη δυνατότητα να παίζω μουσική και αφού έτυχε και έκλεισε, γνώρισα τα παιδιά στα ‘Περδικιώτικα’, που είναι εξαιρετικά και από τότε είμαστε εκεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι όσοι δούλεψαν ή ακόμη δουλεύουμε, είναι πάρα πολύ καλά παιδιά, είμαστε μια ομάδα. Η Τζένη, ο Τάκης, ο Μάριος και ο Νικόλας. Το μαγαζί πάει πάρα πολύ καλά! Είναι μια παρέα παιδιών που μεταξύ τους δεν υπάρχουν σχέσεις εργοδότη- υπαλλήλου, τα διαχειρίζονται όλα πολύ σωστά.» Ιδανικά η σχέση του με τη μουσική στηρίζεται σε μια βαθιά επιδίωξη: «θα ήθελα να μην έχουμε τόση πολύ ανάγκη τα λεφτά, ώστε να μην πληρώνομαι στο μαγαζί, για να μην κάνω τη μουσική εμπόριο. Η μουσική πια βγαίνει με το… κιλό, δε μπορείς να ελέγξεις την παραγωγή της. Είναι λυπηρό να βλέπεις Έλληνες μεγάλους καλλιτέχνες να πουλιούνται 9,90 στα περίπτερα. Είναι σα να πηγαίνεις να πάρεις τσίχλες. Αυτό δεν είναι μουσική γι’ εμένα. Οι ερασιτέχνες πλέον κάνουν μουσική, είναι όπως οι γιατροί, είναι λειτούργημα.» Κι εξηγώντας στην πράξη τι σημαίνει η μουσική γι αυτόν, προσθέτει: «Αν με ρωτούσες τι δε θα ήθελα να τραυματίσω είναι τα αυτιά μου.»
«Ένας παππούς στο καράβι μου είχε πει: άμα βάζεις στόχο στο φεγγάρι να σημαδεύεις τον ήλιο» Αυτή μοιάζει από τον τρόπο που τη ξεστομίζει να είναι η φράση με την οποία πορεύεται. Αυτή και η απάντησή του για όσους προκαλούν το κακό, για εκείνους που προσκυνούν το επίπλαστο θεό των χρημάτων, γι’ αυτούς που τσαλαπατούν τα εκάστοτε όνειρα ή ιδανικά. «Αυτός που θέλει να κάνει κακό, να βλάψει την όποιας μορφής αντίσταση θα το κάνει με κάθε τρόπο. Έγινε με εντάσεις στο θέατρο, έγινε τώρα με τους καθηγητές. Γίνονται συνέχεια πράγματα που προσπαθούν να φρενάρουν όσα προσπαθούμε να κάνουμε εμείς. Εντάξει, δε νομίζω πως θα τα καταφέρουν! Τι γεννάει την αγάπη; Τα φράγκα; Δε γίνεται!»
Τα εφόδια είναι οι άνθρωποι που γνωρίζεις, όλα τ’ άλλα έρχονται.
Οι άνθρωποι που συναντούμε στα πρώτα μας χρόνια. τα χρόνια της ενσυναίσθησης, τα χρόνια της εφηβείας είναι οι μπούσουλες για όλη μας τη ζωή. Οι πλάστες μας, οι άνθρωποί μας, κομμάτια από εμάς. Μερικοί άνθρωποι είναι όλη μας η ζωή! Για τον Μάνο έτσι ακριβώς λειτουργούν όλοι εκείνοι που κρατά στην καρδιά του. Και είναι η Λάγια, τα παιδιά από το μαγαζί, ο Νεκτάριος, η Ουρανία, η Βασιλική η Ταντάουι, όλοι όσοι τον αγαπούν και τους αγαπά βαθιά!
Εμείς πάντως, το Σαββατόβραδό μας θα το περάσουμε στα «Περδικιώτικα» και τις μουσικές του Dj Μάνου! Εσείς;
ΤΟΝΙΑ ΖΑΡΑΒΕΛΑ
Κι ένα δώρο, για τους αναγνώστες του AeginaLight. Θέλετε να χαλαρώσετε και να ταξιδέψετε για λίγο στον μουσικό κόσμο του φιλοξενούμενού μας; Ο Μάνος Κασιμάκης σας προτείνει:
