Όσοι βρέθηκαν χτες στο καφέ Νήσος για την παρουσίαση του βιβλίου του ακαδημαϊκού, συγγραφέα, αρθρογράφου και «μάγειρα», Δημήτρη Ποταμιάνου – Αλληλέγγυες Μέρες ο τίτλος – έζησαν ένα ελπιδοφόρο στιγμιότυπο της εποχής μας. Δεν ήταν μόνο η ομορφιά του σούρουπου στο αιγινήτικο λιμάνι (η παρουσίαση έγινε στο καφέ Νήσος, από τις εκδόσεις Ποταμός και το Κέντρο Τύπου του νησιού), ή πως ο χώρος ήταν κατάμεστος από κόσμο που ρουφούσε κάθε λέξη που ειπωνόταν με αληθινό ενδιαφέρον. Δεν ήταν μόνο η εξαιρετικά πλήρης παρουσίαση του Γιώργου Μπήτρου, ο οποίος πράγματι κατάφερε να δώσει μια συνολική εικόνα και του βιβλίου και του συγγραφέα, ή του Αλέξη Κράους που μας εξήγησε, ανάμεσα σε άλλα, με περιστατικά πώς αποτυπώνεται η οπτική του Ποταμιάνου στη σχέση του με την κοινωνία και τη χρονική της στιγμή, ποια έχει σταθεί η δράση του κι οι πρωτοβουλίες του στο νησί, για παράδειγμα, ούτε ήταν μόνο η συγκινητική ανάγνωση δυο αποσπασμάτων του βιβλίου από την ‘Άννα Γεραλή, τα οποία φώτιζαν όλο το πόνημα και τη δυναμική του.
Το πιο ελπιδοφόρο, ο κοινός τόπος που όλοι μας τόσο καιρό ψάχνουμε, δόθηκε από τον ίδιο το συγγραφέα δια ζώσης κι όχι δια κειμένων στο κλείσιμο της παρουσίασης. Εκεί αναφέρθηκε στη συνέντευξη του Ηλιοπότη – Νίκου Δαρουκάκη στο Aegina Light. Στη συνέντευξη αυτή ο Ηλιοπότης διατυπώνει την άποψη ότι σαν Έλληνες από τα αρχαία χρόνια, (επικαλείται τις ιστορίες του Ηρόδοτου για να το αποδείξει}, δεν έχουμε καν ιδέα τι σημαίνει συλλογικότητα, πράγμα που μας κατατρέχει μέχρι τώρα. Ο Δημήτρης Ποταμιάνος διαφώνησε με την παραπάνω εκτίμηση, και τεκμηρίωσε με το παράδειγμα της παραλίας της Κολώνας τη θέση του, όπου 60 άνθρωποι, συντοπίτες μας, βρέθηκαν στο δημοτικό συμβούλιο διεκδικώντας, κι επιτυγχάνοντας, να αποφευχθεί η βεβήλωση του ιστορικού τοπίου, συνεπικουρούμενοι από το διαδίκτυο και τον καταιγισμό μηνυμάτων στο fb και τα mail. Και λέει ο συγγραφέας κλείνοντας:
«Μας έχουν φορέσει καπέλο ότι είμαστε ένας λαός – είμαστε άνθρωποι- που δεν ομονοήσαμε ποτέ. Η διχόνοια – υποτίθεται – είναι ένα κλισέ σχεδόν πια – η διχόνοια και η φαγωμάρα είναι στο DNA της φυλής μας, από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι στις μέρες μας. Αντιστέκομαι με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, με αυτό το βιβλίο, σε αυτό το κλισέ. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είμαστε ακόμα πολύ πίσω, σε πολλά πράγματα. Αλλά δεν υπάρχει επίσης καμιά αμφιβολία ότι αυτά των περί DNA των Ελλήνων που δε μπορούν με τίποτε να τα βρούνε μεταξύ τους και να ομονοήσουν και να συμφωνήσουν, είναι …αρλούμπες. Σε τίποτε δε διαφέρουμε σ’ αυτό το σημείο απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους της γης για τους οποίους η συνεργασία είναι ένα εξελικτικό απόκτημα…»
Ακούγεται τόσο απλό, αληθινό και καίριο, και θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας όλη. Στο κάτω – κάτω είναι επιτακτικά η ώρα να πάμε παρακάτω. Μ’ ένα εξελικτικό απόκτημα για εφόδιο. Κι είναι η μόνη αντίσταση που από κανέναν δε νικήθηκε ούτε θα νικηθεί ποτέ.
Βικτώρια Τράπαλη
Υ.Γ. μια κριτική της Μαρίας Χούκλη για τις Αλληλέγγυες Μέρες
Ένα κομμάτι από την παρουσίαση του Γιώργου Μπήτρου
