Όποιος είχε τη διαστροφή να παρακολουθήσει ως τις 2.30 το πρωί την εκπομπή του Χαατζηνικολάου με καλεσμένο τον Στουρνάρα, στο Star, σίγουρα είδε πράγματα που ξεπερνούσαν τα όρια της φαντασίας του. Γιατί, ποιος θα το φανταζόταν ποτέ να πάει υπουργός σε εκπομπή να απαντήσει σε ερωτήσεις πολιτών και να είναι όλη την ώρα με γυρισμένη την πλάτη στους συνομιλητές του. Ως εικόνα αν το δεις, πώς θα μπορούσε κανείς να απαξιώσει πιο εύγλωττα, κατανοητά, τη σχέση κράτους – πολίτη; Ούτε από ευγένεια δε γύριζε να τους κοιτάξει, πόσο μάλλον από σεβασμό για την τραγική κατάσταση που έχουν φέρει τη χώρα οι επιλογές της κυβέρνησης που ως πρώτο βιολί υπηρετεί.
Κι η απαξίωση δεν τελείωνε εκεί. Ένας ενικός, του τύπου, μα, Νίκο μου και μα, Γιάννη μου, όχι μόνο στους δημοσιογράφους, που θα μπορούσαν στο τέλος – τέλος να του τον κόψουνε αν δεν τους άρεσε, αλλά και σ’ όλους τους παραβρισκόμενους πολίτες. Ένα επιπόλαιο, τελείως επιδερμικό «ναι, μωρέ, καταλαβαίνω τι τραβάτε. Κι η μάνα μου 500 ευρώ παίρνει» (το ανέκδοτο του μήνα). Μια απόλυτη άρνηση να μπει στην ανθρώπινη διάσταση του προβλήματος, ένα καρτούν με τσουτσουρωτά στην κορφή μαλλιά και μάτια που γυαλίζανε έτσι και του την έλεγες, γεμάτο έπαρση, αποκομμένο εντελώς από τις αγωνίες της κοινωνίας του, ανίκανο να αισθανθεί έστω τη σημασία των ερωτήσεων που του υποβάλλονταν – η τελευταία ψευδαίσθηση που θα μπορούσα να τρέφω για το κατά πόσο είναι ικανοί οι άνθρωποι που μας κυβερνάν να κανονίσουν τις τύχες μας για τις επόμενες δεκαετίες, διαλύθηκε αυτοστιγμεί.
Στη συνέντευξη αυτή ο Στουρνάρας δε μου φάνηκε απλά ένας στυγνός τεχνοκράτης. Μου φάνηκε κυνικός. Συγκεκριμένα: όταν τον ρώτησε ο Χατζηνικολάου, «Μα πώς λέτε κ. υπουργέ ότι οδεύουμε προς ανάπτυξη τη στιγμή που κλείνουν ή φεύγουν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις; Η ΒΙΟΧΑΛΚΟ, η Sprider, ο Φωκάς;…» η απάντηση του υπουργού ήταν, με ένα αυτάρεσκο γελάκι: «Μα δεν το ξέρετε ότι ο καπιταλισμός ενέχει την έννοια της δημιουργικής καταστροφής; Έτσι είναι αυτά, οι επιχειρήσεις κάνουν τον κύκλο τους…»
Κι οι κοινωνίες, απ’ ό, τι φαίνεται. Τα συστήματα πρόνοιας, η ευημερία των πολιτών, η δυνατότητα να είναι η ζωή μια όμορφη, δημιουργική διερεύνηση, όλα αυτά φαίνεται κάνουνε τους κύκλους τους. Το ερώτημα είναι: κατ’ ανάγκη, κύριε Στουρνάρα, ή χάρη στη δημιουργική καταστροφή του καπιταλισμού, όπως εσείς τον καταλαβαίνετε; Μήπως ο φυσικός κύκλος της γέννησης και του θανάτου δεν έχει καμία σχέση με τις βίαιες επεμβάσεις σας χάριν χρηματοπιστωτικού κέρδους, το οποίο με τη σειρά του δεν έχει καμία σχέση με κανένα αληθινό μέγεθος της ζωής;
Η εκπομπή προβλήθηκε Δευτέρα βράδυ προς ξημερώματα Τρίτης. Σήμερα Πέμπτη μια 43χρονη απολυμένη της ΕΤ3 αυτοκτόνησε πέφτοντας από το μπαλκόνι.
Σε μια καθημερινότητα που έχει καταντήσει ο λάκκος με τα φίδια, από τη βία, τη φτώχεια, την ανασφάλεια, τη συνεχιζόμενη διαπλοκή, ομολογώ ότι, ναι, πιστεύω πως πρέπει να ξανασκεφτούμε πού μας πηγαίνει αυτή η ιστορία με τον καπιταλισμό. Κι αν αυτό απαιτεί να ξαναδούμε που μας πηγαίνει η άλλη πονεμένη ιστορία με το ΝΑΤΟ και με την ΕΕ, να την ξαναδούμε κι αυτή. Κι ας μου βάλει ο κ. Σαμαράς πιπέρι στο στόμα. Ας μου βάλουν πιπέρι στο στόμα όλοι οι υπερασπιστές ενός εκ του αποτελέσματος αδιέξοδου μονόδρομου.
Β. Τ.
