Ευτυχώς εδώ στη Βαγία, αρκετά συχνά, βλέπουμε κανένα ουράνιο τόξο. Γιατί προκοπή, δεν βλέπουμε.
Τι να πρωτοσκεφτώ;
Το λιμανάκι μας; Σκέτη ευωδία σάπιων φυκών. Έναν καθαρισμό, δεν αξιωθήκαμε. Βλέπεις περιμένουμε την οριστική λύση από την Περιφέρεια, μία προσωρινή από τον Δήμο, δεν μας προσφέρουν.
Την πλατεία μας; Την είδαμε μόνο σε ταμπέλα. Δεν μας βάζατε και μιά μακέτα δίπλα, να έχουμε κάτι να οραματιζόμαστε;
Τους άθλιους χωματόδρομους που οδηγούν στη θάλασσα ή στα σπίτια μας;
Τις αφώτιστες και αφρόντιστες ακτές μας;
Το νερό μας; αρίστης ποιότητος, γεώτρησης από τα βάθη του Σαρωνικού. Δε λέω, η Ψυτάλλεια κάνει καλή δουλειά, δεν έχει πίσσα.
Τις ομπρέλες στην πλαζ, που μας παρέχει η κοινότητα; Ξαναρημάζουν φέτος, μες το φθινόπωρο.Τόσο κόπος να μαζευτούν τέλος σεζόν ή δεν θέλετε να μας τις προσφέρετε και του χρόνου; Να τις μαζέψουμε εμείς; Πείτε μας που να τις πάμε, δεν είναι κακό να σας βοηθήσουμε.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι, αν στην Αίγινα γνωρίζουν, ότι στη Βαγία, εκτός από την βάση του Πολεμικού Ναυτικού και τις κατασκηνώσεις, υπάρχουν και κάτοικοι! Μόνιμοι κάτοικοι, σε ένα χωριό, με πολλούς παραθεριστές, αλλά λιγοστούς ψηφοφόρους. Τόσοι λίγοι, που προκαλούν …αμνησία.
Ευτυχώς να λέμε, που μας θυμάται η φύση. Ο ουρανός, η θάλασσα, η γη, μας χαρίζουν ανεκτίμητες εικόνες, για να καταφέρνουμε και εμείς να σας ξεχνάμε.
Νέλλη Πετροπούλου
Υ.Γ.: κι ένα τραγουδάκι αφιερωμένο στους αμνήμονες της πόλης
