Το πόσο αγαπητός άνθρωπος ήταν στην κοινωνία της, φάνηκε από τη χτεσινή ανταπόκριση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στο άκουσμα του χαμού της. Δεκάδες δήλωναν τη στεναχώρια τους για την πρόωρη απώλεια. Μια νέα, καλόκαρδη γυναίκα έφυγε, άξαφνα, αδόκητα, ακατανόητα. Και σήμερα το πρωί, στο καφενείο, την ώρα που ακούγονταν οι καμπάνες, η Τασούλα βαριαναστέναξε: «Δεν το πιστεύω, χάθηκε η Αγγελικούλα!» Κι οι άλλοι γύρω να συνομολογούν με το δικό τους τρόπο τη λύπη τους, σα χορός αρχαίας τραγωδίας.
Καθώς δεν τη γνώριζα προσωπικά, παρακάλεσα μια φίλη να μου πει δυο λόγια για τη γυναίκα αυτή που την ημέρα της κηδείας της μας ένωνε όλους σε έναν.
Κι έτσι προέκυψε το λιγόλογο σκιαγράφημα μιας ζωής, καμωμένο από μια κοπέλα που ήξερε την Αγγελική και την αγαπούσε: «Στο όνομα του άντρα της είναι Κατρίδη, στο πατρικό της αν θυμάμαι καλά Κυπραίου… είχε δυο γιους, ο ένας πηγαίνει ακόμη σχολείο και ο άλλος ασχολείται με το μαγαζί με τα μηχανάκια κάτω από το Νάμα. Για δύο τουλάχιστον χρόνια έκανε μαθήματα αγγλικών, την είχα κι εγώ δασκάλα, μετά αφού ο γιος της θα πήγαινε δημοτικό αποσύρθηκε γιατί ήθελε να αφοσιωθεί… το καλοκαίρι κρατούσε το περίπτερο της Παναγίτσας, εκείνο προς το γήπεδο, όχι αυτό στο πάρκο… κι ήταν ένα διαμάντι!!!!!!!»
Αντίο, λοιπόν, Αγγελική. Σ’ ευχαριστούμε για τις εικόνες, τα συναισθήματα που αφήνεις πίσω σου. Για λίγο τουλάχιστον, μας έκανες ανθρώπινους και μονιασμένους. Ίσως είναι αυτός ο αληθινός πλούτος μιας ζωής.
Aegina Light
