Αυτή τη φορά ο πρωθυπουργός λέει την αλήθεια. Το καλύτερο μνημόσυνο όλης αυτής της ανώμαλης χρονικής στιγμής, των αυτοκτονιών, των δολοφονιών, της πείνας και της ανεργίας, της ανασφάλειας, θα ήταν πράγματι η ενότητα του κόσμου. Μόνο, το πρώτο που θα πρέπει να σταματήσει είναι ο κοινωνικός αυτοματισμός, συνήθης πρακτική της κυβέρνησής του, που διασπά τον κόσμο αυτό αντί να τον ενώνει. Έχουν φάει τόση λάσπη μέσω των αξιωματούχων του και του ίδιου οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γιατροί, οι οδοκαθαριστές, οι ακαδημαϊκοί, οι συνταξιούχοι κι οι μεροκαματιάρηδες, οι μετανάστες, οι αγωνιστές στις Σκουριές, τα “δυο άκρα”, ώστε αν όντως το εννοεί – αν όντως συνειδητοποίησε την ανάγκη – βρήκε την πρώτη του προτεραιότητα: να βγει και να πει στους πολίτες ότι ο ένας πρέπει να σταθεί δίπλα στον άλλο, γιατί η μοίρα τους είναι κοινή. Κι είναι δύσκολη.
Β. Τ.
