Ο Παντελής Μεθενίτης είναι παλιός και καλός φίλος του Aegina Light.
(Παντελής Μεθενίτης:Αλλαγή φρουράς;)
Στην πρώτη εκείνη συζήτηση, Δεκέμβρη του 12, αντικείμενο ήταν οι πολιτικές του θέσεις και στοχεύσεις. Η σημερινή κουβέντα μας, όμως, αφορά στην επαγγελματική του δραστηριότητα, που έχει σχέση με την τελευταία μεγάλη πληγή της κρίσης: τα ακίνητα.
Ξεκινάμε την ιστορία από την αρχή: το 1974 ο πατέρας Μεθενίτης ανοίγει μια καθαρά κατασκευαστική εταιρεία. Κτίζει μόνο οικοδομές. Το 99, αφού τελειώσανε το σχολείο, αναλαμβάνουν οι διάδοχοι γιοι, ο Παντελής κι ο Στέλιος την οικογενειακή επιχείρηση, επεκτείνοντας τη δραστηριότητα στο εμπόριο σιδήρου, και στα μονωτικά υλικά. Φαίνεται ότι έβλεπαν από τότε μπροστά.
Π. Μ «Ανεξάρτητα από την κρίση, δε μπορούσε να συνεχιστεί αυτός ο ρυθμός – τη δεκαετία του ’90 κι αρχές του 2000 έβγαιναν 1.200 οικοδομικές άδειες το χρόνο στο νησί. Ούτε οι υποδομές υπήρχαν για να εξυπηρετήσουν μια τέτοια «ανάπτυξη», αλλά κι ο χαρακτήρας της Αίγινας άλλαζε, χαλούσε η φυσιογνωμία του νησιού. Μια …Σαλαμινοποίηση γινόταν.»
Α. L. «Ερχόμαστε, λοιπόν, στο τώρα, με όλα τα παραπάνω δεδομένα να έχουν έρθει τα πάνω κάτω: ερχόμαστε, δηλαδή, σε μια χώρα όπου από τις σημερινές ειδήσεις μαθαίνουμε πως έχει κοπεί η ηλεκτροδότηση λόγω αδυναμίας πληρωμής σε 350.000 νοικοκυριά κι επιχειρήσεις. Σ’ αυτό το οικονομικό περιβάλλον, όπως το λένε και στα κανάλια πολιτικοί και παρουσιαστές, ποιο είναι το παρόν και το μέλλον της οικοδομικής δραστηριότητας; Που υποτίθεται ότι ήταν βασικός κορμός της ελληνικής οικονομίας.»
Π. Μ. «Όχι μόνο είναι ελάχιστες οι οικοδομές που ξεκινάν, αλλά έχουν και πολλά προβλήματα οικονομικά στην πορεία. Ακόμα, όμως, κι οι άνθρωποι που έχουν χρήματα – πες ότι έχει κάποιος 1.000.000 – για ποιο λόγο να μπλέξει σε όλον αυτό το φορολογικό κυκεώνα;»
Α. L. «Θεωρείς ότι είναι διαχειρίσιμο το ζήτημα; Όχι μόνο για την οικοδομή, σε επίπεδο κοινωνίας εννοώ.»
Π. Μ. «Κατά τη γνώμη μου δεν είναι. Επιβιώνουν προς το παρόν όσοι δεν είχαν χρέη, δουλεύουν μόνοι και αυτοαπασχολούνται.»
Α. L. «Που στην περίπτωση τη δική σου και του αδερφού σου μεταφράζεται με ποιο τρόπο; Πώς είπατε, δηλαδή, να το παλέψετε για να βγει η περίοδος των κάτισχνων αγελάδων;»
Π. Μ. «Καταρχήν, απασχολούσαμε 3 άτομα και τώρα κάνουμε τα πάντα οι δυο μας. Έπειτα έχουμε στραφεί στην επισκευή και τη μόνωση κτιρίων, είναι τομέας που πάει καλά. Αλλά τη δυσκολία τη βλέπεις. Έρχεται μια γριούλα να πάρει ένα κουτί μπογιά που κάνει 4 ευρώ, και δεν έχει να τα δώσει. Ε, της λες πάρ’ το, κι όποτε ξαναπεράσεις και μπορείς τα φέρνεις. Είναι δύσκολα τα πράγματα, θέλει τρέξιμο. Εμείς κάνουμε κατ’ οίκον επισκέψεις, συμβουλευτικά, να δούμε τα προβλήματα και να πούμε τι χρειάζεται, κι έχουμε και πολύ καλούς, ιδιαίτερους, προμηθευτές. Στα μονωτικά επίσημος συνεργάτης μας είναι η Alchimica, ελληνική εταιρεία που προμηθεύει 60 χώρες, στα χρώματα συνεργαζόμαστε με την Isomat, είμαστε αποκλειστικοί αντιπρόσωποι, κι αυτή ελληνική εταιρεία, κι εμπορευόμαστε μόνο ελληνικό χάλυβα. Το αναφέρω για να σου πω ότι προσέχουμε τα πάντα, από τα υλικά μας ξεκινώντας.»
Α. L. «Για το αύριο τι βλέπει ο Παντελής Μεθενίτης;»
Π. Μ. «Πριν 5-6 χρόνια, πριν από αυτό που ονομάζεται κρίση, σχεδίαζα το μέλλον το δικό μου και της κόρης μου, κι έλεγα να μη φτάσω 60 και να είμαι ακόμα στην οικοδομή. Να εξασφαλίσω ένα καλό εισόδημα, μην της λείψει τίποτα. Τώρα κοιτάω πώς θα της δώσω καλά εφόδια, πώς και πού θα τη σπουδάσω, σε ποια χώρα, με την ευχή να γυρίσει κάποτε στην Ελλάδα, αν είναι βιώσιμα εδώ τα πράγματα. Και πώς θα την απαλλάξω από τα βάρη που τη φόρτωνα, νομίζοντας ότι την εξασφάλιζα μ’ αυτόν τον τρόπο. Όσο για την προσπάθεια να σταθούμε ξανά στα πόδια μας, απαιτείται σκληρή δουλειά, το είπα και προηγουμένως, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό…
Πρέπει να βλέπουμε και να αγωνιούμε και πέρα από τα όρια του σπιτιού ή της δουλειάς μας. Να είμαστε ενεργοί στα κοινά, να διεκδικούμε και να απαιτούμε, η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, και να αλλάξει από εμάς
Ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο, το νησί μας έχει δυνατότητες να αντιμετωπίσει αξιοπρεπώς την κρίση, αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά, συνεννόηση, αλληλεγγύη και λιγότερα λόγια, υποσχέσεις, φωτογραφίες και ΘΑ…
Και πρώτα εμείς, οι απλοί πολίτες να αλλάξουμε τον τρόπο που ψωνίζουμε, τον τρόπο που πουλάμε τα προϊόντα μας, τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους πελάτες, τον τρόπο που συμμετέχουμε στα κοινά (σχολεία παιδιών, αθλητισμό…), και τέλος τον τρόπο και τα κριτήρια που επιλέγουμε τους αντιπροσώπους μας και ψηφίζουμε…»
Βικτώρια Τράπαλη
