Πολλές οι συναντήσεις, οι συζητήσεις, τελευταία από όπου, σιγά σιγά διαμορφώνεται το εκλογικό σκηνικό της Αίγινας.
Κάποιοι συνεχίζουν με …κίνηση ευθύνης, άλλοι προχωρούν …πρόσω ολοταχώς, κάποιοι ,..όλοι μαζί και καθένας χώρια. Παλιές υποψηφιότητες επανεμφανίζονται στο προσκήνιο, νέοι και ωραίοι σπρώχνουν, με ξύλινους παλαιολιθικούς λόγους, τους παλιούς στο περιθώριο και οι γηραιότεροι αντεπιτίθενται με εμπειρία και ωριμότητα.
Πρώην και επόμενοι, υπόσχονται κάτι καλύτερο από το νυν και όταν το νυν έχει αποτύχει παταγωδώς … η υπόσχεση μοιάζει απλώς παιχνιδάκι. Ακόμα κι οι ίδιοι οι σημερινοί διοικούντες τολμούν να τάζουνε κάτι πολύ καλύτερο από τα πεπραγμένα τους.
Μέσα από πηγαδάκια κουβεντών, αναζητώντας την άξια παράταξη, προβάλλονται οι επιθυμίες που έχουμε, πάνω κάτω όλοι, από αυτήν. Αγάπη για τον τόπο, φροντίδα της καθημερινότητάς μας, ανθρώπους με ήθος, να μη μας κοροϊδέψουν και να το αποδείξουν με τις πράξεις τους, όχι με λόγια. Έργα που θα ωφελήσουν το νησί χωρίς να βλάψουν, να μειώσουν. Υποψηφίους που θα εκμεταλλευτούν, για ολονών μας όφελος, αλλά και θα σεβαστούν, την ιστορία, την κληρονομιά, την παράδοση, τα αρχαία και τα νέα αυτού του τόπου.
Ποιος λοιπόν, θα είναι ο καταλληλότερος δήμαρχος, ποια παράταξη θα συγκεντρώσει τους καλύτερους υποψηφίους; Αναρωτιέμαι ….
Αλλά, αναρωτιέμαι και πόσοι άλλοι, έχουν το ίδιο δίλημμα και τις ίδιες προσδοκίες από την όποια δημοτική αρχή.
Πόσοι είναι εκείνοι που συζητούν προεκλογικά, κατηγορούν, ρίχνουν ευθύνες, μόνο και μόνο για κουβέντα να γίνεται; Είναι πολλοί και το ξέρουμε! Εκείνοι, που αναζητούν, μόνο, τον “δικό τους άνθρωπο”. Έναν “επαγγελματία πολιτικό”. Έναν εκλεγμένο που θα του ζητήσουν τα πάντα, πιθανά και απίθανα, δυνατά και αδύνατα. Τα πάντα, που έχει να κάνει με το σπιτικό τους, την οικογένειά τους, την επιχείρησή τους, όχι με τον δήμο, όχι με το νησί, όχι με το χωριό ή την πόλη τους. Και εκείνος πρέπει να χτυπηθεί να τους ευχαριστήσει, για να έχει την αιώνια οικογενειακή ψήφο και υποστήριξη, στον δύσκολο αγώνα της αναρρίχησης του προς την κορυφή.
Γνωστοί οι “επαγγελματίες” υποψήφιοι και δουλευταράδες στο πόστο τους. Τους ξέρουμε, τους ξεχωρίζουμε εμείς , τους ξεχωρίζουν και τους εκτιμούν οι ψηφοφόροι τους. Νοοτροπία και …αξίες που περνούν από γενιά σε γενιά, σαν κληρονομικότητα, σαν χαρακτηριστικό, σαν αρρώστια. Για να μη χαθεί το είδος, μην κάνουμε βήμα μπροστά σαν λαός, σαν χώρα. Για να μην ξεφύγουμε ποτέ από το ρουσφέτι, το αλισβερίσι και τις ραγιάδικες καταβολές μας.
Και βλέπω πάλι το άσχημο όνειρο, ότι θα έρθουν πάλι οι εκλογές, θα ψηφίσουμε όπως μάθαμε, θα ψηφίσει ο παππούς με το αλτσχάϊμερ, η καλόγρια από το μοναστήρι και θα αποκτήσουμε τον καταλληλότερο Δήμαρχο!
Ή μήπως όχι αυτή τη φορά; Γιατί απλά δε μας παίρνει άλλο;
Νέλλη Πετροπούλου
