Στους χρόνους τους αλλοτινούς, στους χρόνους τους ξεχασμένους, η ενασχόληση με τα κοινά ήταν καθήκον προς τη «μητέρα πόλη», ιεραρχικά ανώτερη από την οικογένεια και τη δουλειά, κάτι απόλυτα ξεχωριστό από τον ελεύθερο χρόνο. Αν κατρακυλήσουμε στους αιώνες θα δούμε τον πολιτικό βίο να καταδυναστεύεται από ματαιόδοξα πρόσωπα, τα οποία με κάθε κατάχρηση της όποιας εξουσίας τους, εξευτέλισαν τους διαχειριστικούς θεσμούς της πολιτείας, τους πηγάζοντες από το δήμο. Φτάνοντας στο σήμερα μετρούμε όλα τα δεινά μιας πρωτοφανούς πολυεπίπεδης κρίσης, που σουλατσάρει σε κάθε εκδήλωση του δημόσιου βίου· όπως κι αν έχει διαμορφωθεί αυτός στη γενική του εικόνα.
Η Συνεδρίαση της 3ης Δεκέμβρη του Δημοτικού Συμβουλίου Αίγινας, πως θα μπορούσε να ξεχωρίζει από τον πτωτικό κανόνα. Θα περιμέναμε όμως, καθ΄ όπως συνηθίζεται στις μικρές κοινωνίες, οι ουλές αυτές της έκπτωσης –όπως λέγαμε στο παρελθόν- να μη μένουν αθεράπευτες, να μη γίνεται όλο και πιο φανερός, όλο και πιο πλατύς ο κρατήρας τους. Έχουμε να κάνουμε με το ανώτατο θεσμικό όργανο του τόπου μας, του οποίου η εικόνα –και η ισχύς απ΄ ότι φάνηκε- μόνον αλλοιώνεται, παράλληλα έχουμε και τον ευτελισμό των προσώπων που το απαρτίζουν, τους δημοτικούς συμβούλους της διοίκησης –κυρίως- και τις βουβές υπάρξεις που καλύπτουν απλώς και μόνον θέσεις. Δε μπορούμε να χρεώσουμε τη διαγεγραμμένη παρακμή στις προεκλογικές τρικλοποδιές, παρά σε μια ανυπόφορη ανικανότητα, την οποία εχθές αναγνώρισε και ο δήμαρχος Σάκης Σακκιώτης. Ανικανότητα στη διαχείριση του θυμού συμβούλων, ανικανότητα στη διατύπωση ολοκληρωμένων και τεκμηριωμένων θέσεων από τους εισηγητές (διαχρονικό ζητούμενο), ανικανότητα ανατροπής των υπαρχουσών συνθηκών, ανικανότητα αναγνώρισης και συνειδητοποίησης των πραγματικών μεγεθών των γεγονότων. Πόσοι από το σύνολο των αιρετών χαίρονται ειλικρινά που συμμετέχουν στην παρούσα σύσταση του Δημοτικού Συμβουλίου;
Ο κος Πάλλης, μέχρι πρότινος σιωπηλός, τοποθετήθηκε στη χθεσινή συνεδρίαση, δηλώνοντας τη δική του ντροπή, και μιλώντας με α’ πληθυντικό για τη σημερινή κατάσταση της Αίγινας.
«Επιλεκτικά καλύπτουμε λακκούβες, επιλεκτικά μαζεύουμε σκουπίδια. Τα παρακολουθώ από τον Αύγουστο. Έχουν βάλει άνθρωποι πλακάκια στις λακκούβες. Έχετε μεσάνυκτα από υπαλλήλους. Να΄ρθω εθελοντής να βοηθήσω. Θα σκοτώσουμε κανέναν. Κύριε Αρμόδιε, όχι επιλεκτικά, κάθε μέρα περνάτε και τα βλέπετε. Πρέπει να ντρεπόμαστε έτσι όπως έχουμε κάνει την παραλία. Πρέπει να ντρεπόμαστε που είμαστε δημοτικοί σύμβουλοι! Κατεβαίνω, κι εγώ, στην παραλία και ντρέπομαι!»
Ο κος Φιλ. Τζίτζης, από την άλλη έδωσε τις συντεταγμένες του πολιτισμού της Αίγινας, δίνοντας το δικό του ορισμό για τη «ντροπή», με τη χρήση επίσης α’ πληθυντικού.
«Ο πολιτισμός του νησιού τρέχει πίσω από τις εξελίξεις. Ποιος είναι αρμόδιος για τον πολιτισμό; Ο κος Τζίτζης της Κ.Ε.Δ.Α., ο οποίος δεν εμφανίζεται πουθενά. Εμείς θα μιλάμε για πολιτισμό και αθλητισμό και όχι για σκουπίδια. Κοινωνία στην Αίγινα ώρα μηδέν. Ντροπή είναι να μη βοηθάς, αλλά να κάνεις αντιπολίτευση στην ίδια την Αίγινα για εκλογές.»
Η απάντηση του δημάρχου ήταν άμεση: «Σε ζητήματα υποστήριξης του πολιτισμού μας, έχουμε πάρει πολύ καλό βαθμό». Σημειωτέον ότι αυτοβαθμολογήθηκε.
Με τέσσερις λέξεις, η τελευταία συνεδρίαση, η πρώτη του Δεκέμβρη, μια από τις τελευταίες του 2013, ήταν «Η συνεδρίαση των μαχών»
Οικονόμου vs Γιαννούλης (και τούμπαλιν)
Οικ: Όποτε δεν αρέσει κάτι στη διοίκηση μας λέτε πως τελείωσε ο χρόνος! Ντροπή να με κόβεις
Γιαν: Ντροπή είναι αυτό που κάνεις!
Τζίτζης Φιλ. vs Δήμαρχος (και τούμπαλιν)
για την τοποθέτηση Τζίτζη ο κος δήμαρχος:
Να διαχωρίσουμε την όποια κριτική από την ηθική μας αμφισβήτηση. Απουσιάζει η θέση των εκπροσώπων της διοίκησης από το δημοτικό συμβούλιο. Οι ιδιότυπες ερωτήσεις δε βοηθούν τη συζήτηση των προβλημάτων της Αίγινας.
Πάλλης vs Μαρμαρινός (και τούμπαλιν)
-Το Σαββατοκύριακο είχατε βλάβες στον Ασώματο και κλείσατε την διαρροή 3-4 ώρες μετά…
-Μην είσαι κουτός, κάτσε να σου εξηγήσω.
Και κάπως έτσι, από πεδίο συζήτησης, η αίθουσα του Μεριστού εξελίχθηκε σε πεδίο λεκτικής μάχης. Είναι κι αυτό μια πρόοδος: από παιδική χαρά, το όλο κλίμα εξισορροπήθηκε κάπως με τη βιολογική ηλικία των παρισταμένων. Άραγε, τι είναι εκείνο που μας απωθεί πιότερο; Πρώτον, οι συνεχείς προσωπικές αντιπαραθέσεις, για κάποιους χάριν δικαιοσύνης- αποκατάστασης της αλήθειας και για άλλους χάριν καμερών, οι οποίες και δε βοηθούν στο ελάχιστο την ανατροπή του γενικού αισθήματος που απορρέει από τις συνεδριάσεις; Ή δεύτερον, ένα άλλο βάσανο, να μη γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην Αίγινα, όταν και το Δ.Σ. δε μπορεί να μας δώσει μια ακριβέστατη απάντηση; Μα ξέρετε κάτι; Απλώς, πια, δεν έχει πλάκα. Ο θυμός για τα ασυνάρτητα απομεινάρια του σώματος υπερτερεί.
Τόνια Ζαραβέλα
