Μια φορά κι έναν καιρό, το Δεκέμβρη του 2013, στην Ελλάδα, μια μικρή χώρα στα Βαλκάνια, γινόταν το έλα να δεις. Ήταν περίοδος αναβρασμού σε όλες τις ηπείρους, σε ανατολή και δύση, νότο και βορρά. Αλλά ο κάθε τόπος τον καταλάβαινε με το δικό του τρόπο. Κι ο τρόπος της Ελλάδας ήταν τούτος: Μια φορά, λοιπόν, με βαρυχειμωνιά στο φουλ, ανθρωπάκια να καίγονται ή να παθαίνουν ασφυξία από μαγκάλια στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν με κομμένο το ρεύμα, ο Ποσειδώνας ξέβρασε στις ακτές της Λέσβου ένα φορτίο ξύλα, που άμα το έβλεπες δε θα το πίστευες – 600.000 παράδες κόστιζε όλο μαζί. Κι οι κάτοικοι έτρεξαν, να το περιμαζέψουν, να ζεστάνουν το κοκαλάκι τους. Αλλά πάνω από τον Ποσειδώνα και τα δώρα της θάλασσας και τα θαύματα που χαρίζουν ελπίδα κι ευφορία, τις μέρες τούτες μετρούσε η Εφορία, δημιούργημα των καινούριων θεών της χώρας, (μερικοί τους έλεγαν στουρνάρια και γομάρια ξεσαμάρωτα, αλλά αυτοί έδιναν τις εντολές..) Κι έδωσαν που λέτε εντολή να πάνε άλλα φοβισμένα ανθρωπάκια, που κι αυτά μπορεί να κρυώνουν και να κινδυνεύουν να μην τη βγάλουν την επόμενη χρονιά, να πάνε και να κόψουν κλήσεις (!) σε όσους (που ήταν εκατοντάδες) είχαν πάει να μαζέψουν το πολύτιμο καύσιμο από την ακρογιαλιά. Κι επειδή οι εκατοντάδες κάπου αγρίεψαν, τα ανθρωπάκια της Εφορίας ανέβηκαν στον κεντρικό δρόμο και γράφανε τις πινακίδες των οχημάτων για να τους στείλουν στο σπίτι το μπουγιουρντί.
Και ζήσανε όλοι άσχημα κι εμείς χειρότερα. Μόνο τα στουρνάρια και τα ξεσαμάρωτα γομάρια ευημερούσανε.
Βικτώρια Τράπαλη
