Στο 8ο Δημοτικό Σχολείο της Ν. Ιωνίας Βόλου, οι μαθητές της 4ης δημοτικού ασχολούνται από πέρσι με ένα ιδιαίτερο project: ζωγραφίζουν τους τοίχους του σχολείου τους, τις ώρες του μαθήματος ζωγραφικής. Μέντοράς τους στην προσπάθεια η Κερασία Ντάτσιου, απόφοιτος της σχολής Καλών Τεχνών στη Φλωρεντία, η οποία δουλεύει εδώ και 10 χρόνια ως καθηγήτρια παιδιών του δημοτικού, σε πιλοτικά σχολεία που απασχολούν “καλοτεχνίτες” αντί δασκάλους, στα πλαίσια ενός προγράμματος επιδοτούμενου από τα ΕΣΠΑ. Αλλά και τα απογεύματα γεμίζει δημιουργικά το χρόνο της, δουλεύοντας πάλι με παιδιά, στα Στέκια, μια δράση του Δήμου, που φιλοδοξεί να πάρει τους μικρούς μαθητές από το χαζοκούτι της τηλεόρασης και τα εξίσου χαζοπαίχνιδα των ίντερνετ καφέ, προσφέροντάς τους την εναλλακτική μιας γνωριμίας με τη ζωγραφική, την κεραμική ή την μουσική.
“Είναι τέλειο να δουλεύεις με παιδιά, σε ανοίγει, σε κρατάει ζωντανό,” λέει για τη δουλειά της.
Η ιδέα των τοιχογραφιών από πού προέκυψε;
“Από ανάγκη. Ήταν πολύ βρώμικοι οι τοίχοι, λεφτά για μπογιατζήδες δεν υπήρχαν, κι είπαμε με την Κατερίνα, τη διευθύντριά μας, που είναι πολύ ωραίος άνθρωπος, και στην ψυχή και στο μυαλό, να τους φρεσκάρουμε γεμίζοντάς τους ζωγραφιές. Ξεκινήσαμε πέρσι μετά τα Χριστούγεννα και μέχρι τον Ιούνη τελειώσαμε όλο τον πάνω όροφο, φέτος ζωγραφίζουμε τις μικρότερες τάξεις στο κάτω μέρος του κτιρίου.”
Τα Στέκια είναι επίσης επιδοτούμενη δράση;
¨Προφανώς είναι κι αυτά ενταγμένα σε κάποιο πρόγραμμα, κι όλα αυτά βγαίνουν με τρέξιμο. Θέλουν από πίσω ανθρώπους που να ενημερώνονται, να ψάχνουν και να αρπάζουν κάθε φορά την ευκαιρία. Αν περιμένεις να σου έρθουν από τον ουρανό, δεν έρχονται ποτέ.”
Πόσο έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση τις συνθήκες της δουλειάς σου;
¨Πάρα πολύ. Για παράδειγμα, παίρναμε 15 ευρώ την ώρα στα Στέκια και τώρα παίρνουμε 7, πέρα από τις περικοπές που έχουν γίνει στο μισθό μας όπως σε όλους τους μισθούς. Αλλά προσωπικά μ’ αρέσει τόσο πολύ αυτό που κάνω που τα λεφτά έρχονται 2α. Το χειρότερο είναι η ανασφάλεια – δεν ξέρεις, για παράδειγμα αν θα συνεχιστεί το πρόγραμμα και του χρόνου, ή αν θα υπάρξουν περικοπές, που θα είναι κρίμα. Το σχολείο από μόνο του δεν αρκεί στην εποχή μας. Όλες αυτές οι δράσεις που αναφέραμε παραπάνω, όπως κι η πληροφορική, η θεατρολογία, που επίσης διδάσκονται, κάνουν πιο ευγενικό τον άνθρωπο, κι όταν ο άνθρωπος γίνεται πιο ευγενικός η χώρα σου η ίδια πάει παρακάτω. Γι αυτό και θεωρώ πολύ σημαντικό να τις προάγει ο κάθε Δήμος κι ο κάθε υπουργός Παιδείας.”
Πάντως στις μέρες μας δε φαίνεται να αφουγκράζονται οι αρμόδιοι τις αγωνίες σου.
“Δυστυχώς όχι, και δεν καταλαβαίνω πού θα πάει αυτό το πράγμα. Θα εξοντωθεί κόσμος, δε γίνεται να επιβιώσεις πληρώνοντας μόνο, όπου ποιο το νόημα σε ολ’ αυτά; Είναι σα να μην τους ενδιαφέρει ο άνθρωπος, κι αυτό δεν είναι ευρωπαϊκό χαρακτηριστικό. Αν δεν επενδύεις στους ανθρώπους, να τη χέσω την προκοπή των αριθμών. Τι θέλει – να πας σχολείο για να το μάθεις;”
Είναι ζωντανή, δυνατή, ορεξάτη. Κι αισιόδοξη. Πιστεύει ότι αφού χειρότερα δε γίνεται να πάμε, κάποια στιγμή θα βγει ο κόσμος από την απάθεια και θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζει. Για το χατίρι όλων μας, και το δικό σας και το δικό μου, και της ίδιας, αλλά κυρίως της Σίλια, της δίχρονης κόρης της. Γιατί η ζωή συνεχίζεται, κι “όσο έχουμε την υγειά μας θα το παλέψουμε και θα τη βρούμε την άκρη.”
Την αποχαιρετώ με το αίσθημα πως είναι τυχεροί οι μαθητές της. Πως έχουν έναν πολύτιμο σύμμαχο σε όλα τους τα όνειρα. Κι ότι – όντως- θα το παλέψουμε και στο τέλος θα τη βρούμε την άκρη.
φωτο: Ν.Π.
Βικτώρια Τράπαλη
