του Κώστα Κατέχη
Ήμουν δέκα χρονών όταν η Χούντα του Παπαδόπουλου με την “αναίμακτο επανάσταση” επέβαλε το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα κι απομόνωσε τη χώρα, εξορίζοντας στη Μακρόνησο και στη Γυάρο όλους τους αντιφρονούντες, φυλακίζοντας όσους ήξεραν ότι δεν τους θέλαν, ενώ στη Μπουμπουλίνας τα βασανιστήρια γινόντουσαν επί εικοσιτετραώρου βάσεως προκειμένου να υπογράψουν δήλωση μετανοίας οι αντιχουντικοί και οι ύποπτοι κομουνιστές και φιλοδημοκρατικοί πολίτες που συλλαμβάνονταν στην κάθε γωνιά των δρόμων στην Αθήνα και όχι μόνο.
Σαν μαθητής του δημοτικού στην Ερείκουσα της 5ης τάξης δεν καταλάβαινα και πολύ τι γινόταν και φυσικά δεν έδωσα και πολλή σημασία γιατί δεν με ενδιέφερε τόσο.
Παρακολουθούσα τους μεγάλους και τους δασκάλους, όπου συζητούσαν χαμηλά και σιγά μεταξύ τους, μάλλον κρυφά, και δεν καταλάβαινα τι λέγανε.
Στό μικρό νησί της Ερείκουσας τότε δεν υπήρχε τίποτε το σημαντικό και το μεγάλο και ποτέ δεν γινότανε κάτι το φοβερό που να δημιουργήσει φόβο η δέος στους λιγοστούς κατοίκους που ήταν τότε στο νησί, με πιο πολλές τις γυναίκες και τα 60 περίπου παιδιά του μοναδικού δημοτικού σχολειού.
Το μεγάλο γεγονός της εβδομάδας ήταν όπου ερχόταν το καΐκι από την Κέρκυρα φέρνοντας τα απαραίτητα για τους κατοίκους, ή κάποιον επιθεωρητή για το σχολείο.
Η πρώτη μου εντύπωση για την σκληράδα των Χουντικών ήταν που διέταξαν την περισυλλογή από τις καραμπίνες και τουφέκια των κυνηγών να τα παραδώσουν στον χωροφύλακα των Οθωνών, με το καΐκι φυσικά, σε διάστημα δύο ημερών.
Θύμωσα πολύ τότε γιατί ήταν Απρίλης και έπεσαν τόσα πολλά τρυγόνια στην Ερείκουσα, λες και το έκαναν επίτηδες.Το κυνήγι των τρυγονιών τότε ήταν η μεγαλύτερη απόλαυση του κόσμου γιατί κι εγώ πήγαινα με τους θείους μου ή άλους μεγαλύτερους και τους φέρναμε τα σκοτωμένα πουλιά, με το αζημίωτο βέβαια. Εκτός από τον μποναμά της ημέρας μαθαίναμε και μεις οι μικρότεροι τι σημαίνει κυνήγι και πόση προσοχή πρέπει να υπάρχει μεταξύ των κυνηγών.
Μέχρι να επιστραφούν τα όπλα, μετά την καταγραφή, τα τρυγόνια πέταξαν προς βορά για βρούν πιό δροσερά μέρη στην Ευρώπη.
Τον επόμενο χρόνο ταξίδεψα στην Αίγινα και μπήκα στο Γυμνάσιο, που στεγαζόταν τότε στο Κυβερνείο του Καποδίστρια, και μετά από ένα χρόνο πήγα στο καινούριο Γυμνάσιο, λίγο πιό έξω στην πόλη.
Εκεί πρωτόνιωσα τι σημαίναι Χούντα. Το νέο Γυμνάσιο ήταν δίπλα στις φυλακές της Αίγινας.
Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω τι τραβούσε ο κοσμάκης για το μεροκάματο και τι σημαίνει Χουντική προπαγάνδα και αστυνομία ή χωροφυλακή.
Η πλύση εγκεφάλου από τους καθηγητές, είτε το ήθελαν είτε όχι, γινόταν σε καθημερινή βάση, ενώ το σκίσιμο της φούστας των κοριτσιών, άμα ήταν λίγο πάνω από το γόνατο, γινόταν σε θέα όλων των μαθητών και μαθητριών από την γυμνασιάρχη Τσαγκαράκη-Λεβεντάκη και με πρώτη την Αλεξανδράτου οι πιό πολοί καθηγητές κανόνιζαν ποιός είναι καλό παιδί και ποιός είναι ΑΝΤΙ ……προς γνώση και συμμόρφωση……
Εκει πρωτάρχισα να ψιθυρίζω με τους φίλους μου ότι έχουμε χούντα και τι θα γίνει, εκεί πρωτοείδα τους μεγαλύτερους να γυρίζουν από τον Πειραιά και το Πολυτεχνείο με σπασμένες μύτες και μαύρα μάτια, προσπαθώντας να πείσουν τους καθηγητές ότι πέσανε στο γήπεδο και χτύπησαν, εκεί πρωτοάκουσα τραγούδια απαγορευμένα από τη Χούντα, εκεί πρωτοένιωσα το σκίρτημα της ελευθερίας και της Δημοκρατίας να με πνίγει χωρίς να μπορώ να κάνω φυσικά τίποτε……και εκεί αποφάσισα να φύγω για την Αμερική, να καταφέρω να αποχτήσω την ελευθερία και την δημοκρατία που αποζητούσα.
Ήξερα ότι ήμουν πολύ μικρός να λάβω μέρος στον εδώ αγώνα, και οι φίλοι δεν μου βοηθούσαν, ο Κώστας, ο Νίκος, ο Σπύρος, ο Σάκης, ο Μιχάλης, ο Νεκτάριος, ο Βασίλης……όλοι λέγαμε και ψιθυρίζαμε, αλλά δεν είχαμε κότσια και δυνάμεις.
Η Αμερική ήταν η μόνη λύση και δεν πήρε και πολύ για να πεισθούν οι δικοί μου ότι έπρεπε να φύγω στο εξωτερικό για να μη μπλέξω και βρώ τον μπελά μου με τις ιδέες και τα πιστεύω που άρχισα να εκδηλώνω σιγά και δειλά στον οικογενειακό περίγυρο.
Ένιωθα πως η πατρίδα μου με έδιωχνε βίαια από το σπίτι μου και με έστελνε μακριά.
16 χρόνων, και Αύγουστος της Παναγίας 15 του μηνός το έτος 1973, πατούσα το πόδι μου στο αεροδρόμιο Κένεντυ.
Ένιωθα πως η πατρίδα μου με είχε διώξει και δεν ήξερα πραγματικά το γιατί.
Τα χρόνια πέρασαν και έκτοτε επέστρεφα στην πατρίδα για διακοπές πολλές φορές, αλλά η κατάληξη ήταν πάντα η επιστροφή στην Αμερική.
Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που σκεφτόμουν να παραμείνω στην Ελλάδα γινόταν πάντα κάτι από τα ίδια και ένιωθα ότι η πατρίδα μου με έδιωχνε πάλι.
Δεν θα απαριθμήσω πόσες φορές κατάφερε η Ελλάδα να με διώξει, αλλά θα παραθέσω εδώ την σημερινή κατάσταση η οποία και με κάνει πάλι να πιστέψω ότι η Πατρίδα μου με διώχνει ξανά. Μολονότι πάντα σκέφτομαι την επιστροφή.
Με διώχνει με την αδικία μεταξύ των πολιτών και των προνομιούχων.
Με την άδικη και απάνθρωπη φορολογία στους πολίτες που δεν μπορούν και δεν έχουν.
Με τα χαράτσια και τους φόρους που κανονικά σε ευνομούμενες κοινωνίες, είναι παράνομα.
Με το ρουσφέτι που ακόμα και σήμερα ζει και βασιλεύει.
Με κυβερνούντες που δεν τους επέλεξε κανείς γιατί δεν υπήρχαν επιλογές.
Με τα μνημόνια που γονάτισαν το λαό, ενώ άλλοι είναι οι φταίχτες και οι κλέφτες.
Με την ασφάλεια του πολίτη που δεν υπάρχει ενώ οι ληστές αλωνίζουν.
Με το δημόσιο σύστημα υγείας που τώρα πιά δεν υφίσταται σχεδόν καθόλου.
Με την αδιάντροπη προνομιακή αντιμετώπιση των βουλευτών, με την ασυλία κλπ.
Με τις δολοφονίες,τις κλεψιές. τους βασανισμούς γερόντων από ληστές για λίγα Ευρώ.
Με την πολιτική βία να έχει ανέβει στο ψηλότερο σκαλοπάτι της Βουλής και του Μαξίμου.
Με τον ευτελισμό της ζωής και της κοινωνίας γενικά στην χώρα του φωτός και των Θεών.
Με την διατήρηση διαπλεκόμενων υπουργών σε θέσεις κλειδιά στην κυβέρνηση.
Με τον Βενιζέλο να διαφεντεύει, ενώ έπρεπε να είναι ισόβια.
Με τον Σημίτη και τον Παπανδρέου έξω, και τον Τσοχατζόπουλο μέσα,
Με τον Τσουκάτο, τον Νεονάκη και τόσους άλλους να κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Με δολοφονίες πολιτών και πολιτική εκμετάλευση από όλους.
Με χιλιάδες αυτοκτονίες των Ελλήνων χωρίς να ευαισθητοποιείται κανείς.
Με την κλεψιά να είναι το μεγαλύτερο σπόρ των περισσοτέρων.
Με το ξεπούλημα της Ιεράς Γης των Ελλήνων και του υπεδάφιου πλούτου αυτής.
Με τα μνημόνια 1,2,3,4 και δεν συμμαζεύονται.
Με την υποβάθμιση του κοινωνικού επιπέδου στη ζωή μας.
Με την ασύστολη συνταγογράφηση νεκρών, που την έχουν ανάγκη οι ζωντανοί.
Με την παραπληροφόρηση των πληρωμένων εντύπων και ΜΜΕ.
Με το ότι φταίει η Μέρκελ και ο Σόιμπλε….και όχι ο εαυτός μας.
Με το φακελάκι παντού να δίνεται μέχρι σήμερα, αλλιώς πεθαίνεις.
Με το εισιτήριο στα νοσοκομεία….αν είναι δυνατόν…..τριτοκοσμική χώρα η Ελλάς.
