“Ο Κήρυξ της Αιγίνης” δημοσιεύει στο τεύχος Ιουλίου του 1947 τη συγκλονιστική ιστορία δύο Αιγινητόπουλων, χαμμένων στα χρόνια της κατοχής που μόλις είχε σβήσει. Επί τη επετείω της 28ης Οκτωβρίου αναδημοσιεύουμε την περιγραφή για τη σύλληψη, τα βασανιστήρια και την εκτέλεση των αδελφών Μουτσάτσου, το 1944.
Δύο θύματα της Εθνικής Αντιστάσεως
Συμπληρώνονται τρία χρόνια ἀπό τότε πού ἡ πρωτοφανής ἀπανθρωπία καί σκληρότης τῶν κατακτητῶν στέρησαν τούς γονεῖς Μουτσάτσου ἀπό τά δύο μονάκριβα παιδιά τους. Μέσα σ’ αὐτα τά τρία χρόνια, ὁ χρόνος δέν μπορεῖ νά γλυκάνῃ τόν πόνο τῶν γονιῶν αὐτῶν γιατί δέν τά εἵδαν νά πεθαίνουν στό κρεββάτι ἀπό θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέν πέθαναν ἐστω γιά κάποιο σκοπό ἡ ἱερότης τοῦ ὁποίου νά δίνη μίαν ἱκανοποίησι γιά παρηγοριά στούς γονεῖς. Τά ἔχασαν οἱ δυστυχισμένοι γονεῖς, ἄδικα, χωρίς λόγο καί μέ συνθῆκες πού ὄχι ὁ γνωστός, ἀλλά καί ὁ ξένος ὅταν τίς σκέπτεται, δέν μπορεῖ νά τίς βγάλει ἀπό τὀ νοῦ του.
Δυό παιδιά νέα, πρόσχαρα καί ἀγαπημένα, ἤτανε τό καμάρι, ἠ παρηγοριά, ἡ χαρά κι ἡ ἐλπίδα τοῦ Παύλου Μουτσάτσου καί τῆς Ἀρτέμιδος Μουτσάτσου.
Ὁ μεγαλύτερος ὁ Γιαννάκης τελειόφοιτος τῆς Σχολῆς Μηχανικῶν ὁ “Προμηθεύς” καί ὁ Μίμης φοιτητής τῆς Ἀνωτάτης Ἐμπορικής.
Στίς 2 Ἰουνίου 1944 οἱ Γερμανοί ἔκαναν στά Ταμπούρια ἕνα ἀπό τά περίφημα “μπλόκα”τούς γιά τήν ἀνακάλυψι ὅπλων. Μέσα ἀπό τό σπῆτι τους. Πού δέν βρῆκαν τίποτα τό ὕποπτο, πῆραν τά δυστυχισμένα παιδιά καί τά ὡδήγησαν στό ὑπόγειο τοῦ Δημαρχείου Ταμπουρίων. Ἐκεῖ ἄρχισαν τά βασανιστήρια γιά νά μαρτυρήσουν γιά ὅπλα. Ἐκτός ἀπό τόν ξυλοδαρμό τούς ἐπέταγαν μέ τά πόδια τους καί μέ τίς φοβερές ἐκεῖνες μπότες ὤστε τοῦ Γιαννάκη ἔφυγαν δύο δόντια. Ἐν συνεχεία τούς ἔβαλαν νά καθήσουν σέ μιά σιδερένια καρέκλα χωρίς κάθισμα καί ἀπό κάτω ἔκαιγαν ἐφημερίδες γιά νά προκαλέσουν ὁμολογίες ποῦ εἶχαν τά ὅπλα.
Σέ ἀφασία πειά, λόγῳ τῶν τραυμάτων, μέ αἱμορραγία καί πυρετό, τούς ἔρριξαν μέ ἄλλους πολλούς καί τόν γιατρό κ. Νοταρᾶ σ’ ἔνα αὐτοκίνητο καί τούς πῆγαν στό Χαϊδάρι. Τούς πέταξαν σ’ ἕνα θάλαμο καί ὁ κρατούμενος ἰατρός Σῶκος εἴδε τό δυστυχισμένο παιδί σέ ἀφασία μέ αἱμορραγία καί πυρετό, ἀλλά τί μποροῦσε καί αὐτός νά τοῦ κάμη;
Τήν ἑπόμενη ὁ Γερμανός σήκωσε τό χιλιοτραυματισμένο παιδί καί μξέ ἄλλους τρεῖς κρατουμένους τούς ἔδωσε μιά πέτρα βάρους 300 ὀκάδων περίπου νά τήν κρατοῦν στόν ὧμο καί νά τρέχουν βόλτα στήν περιοχή Χαϊδαριοῦ. Ἄν τούς ἔπεφτε ἡ πέτρα θά τούς κτυποῦσε, ἄν σταματοῦσαν τούς κτυποῦσε “Γερμανός. Τό μαρτύριο αὐτό ἔπρεπε νά διαρκέση μιά ὤρα καί ὕστερα οἱ δυστυχισμένοι κρατούμενοι πού εἶχαν φταίξει σέ τίποτα κουρασμένοι, διψασμένοι, νηστικοί, ἅρρωστοι, εἴχαν ὡς μοναδική ξεκούρασι τά λόγια τῆς παρηγοριᾶς πού τούς ἔλεγαν οἱ ἄλλοι κρατούμενοι γιατί καί αὐτοί δέν εἴχαν τίποτα μέ τό ὁποῖο νά τούς ἀνακουφίσουν.
Ἡ ἐπόμενη ἡμέρα εἴχε ἄλλου εἵδους μαρτύριο. Ἔπρεπε ἐπί μία ὥρα νά στέκωνται ὅρθια στά νύχια τῶν ποδιῶν. Ἄν τολμοῦσαν, ἔστω καί ἄθελα νά πατήσουν στό πέλμα ὁ βούρδουλας τοῦ Γερμανοῦ, ἄρχιζε τό ἔργο του στό σῶμα τοῦ ἀδύνατου κρατουμένου.
Ἡ ἐπόμενη ἡμέρα εἴχε ἄλλο μαρτύριο καί ἡ ζωή, μαρτυρική, ἀνυπόφορη κυλοῦσε κατά τόν ἀπάνθρωπο αὐτό τρόπο.
Ὁ Μίμης πειό τυχερός ὡδηγήθηκε στά ἔργα τοῦ Χασανίου. Μέ τόν κασμᾶ καί τό φτιάρι ἔπρεπε νά σκάβη διαρκῶς καί χωρίς διακοπή κάτω ἀπό τίς καφτερές ἀκτίνες τοῦ καλοκαιρινοῦ ἥλιου, χωρίς νά εἴναι τό σῶμα προπαρασκευασμένο γιά τέτοια ἀπασχόλησι, ἀλλά καί χωρίς νά ἐπιτρέπεται οὔτε διακοπή, οὔτε ὁμιλία μέ τόν συγκρατούμενο γιατί “βούρδουλας παραμόνευε.
Οἱ δυστυχισμένες μανάδες, οἱ ἀδελφές πού ξαφνικά ἔχαναν τούς δικούς τους παρακολουθοῦσαν τίς διάφορες αὐτές ἀγγαρείες τῶν κρατουμένων πού ἔσκαβαν καί ὅταν μετά ἀπό τέτοιες παρακολουθήσεις, ἁνακάλυπταν τόν δικό τους τήν ἄλλη μέρα φέρνανε κανένα φροῦτο ἥ κανένα τσιγάρο καί προσπαθοῦσαν νά τοῦ τό δώσουν. Ἀλλά ὁ Γερμανός ὄχι μόνο αὐτό δέν ἐπέτρεπε, ἀλλά οὔτε κἄν καί τή συνομιλία. Ἡ ποινή ἧταν θάνατος. Δύο κρατούμενοι σκοτώθηκαν στήν πλατεία Δημοτ. Θεάτρου Πειραιῶς σέ μιά μέρα γιά τήν αἱτία αὑτή.
Μέσα σέ τέτοιες πραγματικά μαρτυρικές συνθῆκες ζωῆς κυλοῦσε ἡ ζωή τῶν δύο αὑτῶν παιδιῶν. Ὥσπου ἕφθασε ἡ μοιραία ἡμέρα.
Ἕνας Γερμανός ἀξιωματικός ἐρχότανε μέ τόν ἀκόλουθό του ἀπό τόν Ὠρωπό στήν Ἀθήνα. Κοντά στό Πικέρμι οἱ ἀντάρτες τούς σκότωσαν καί τούς δύο. Εἰς ἀντίποινα ὁ τότε Γερμανός Διοικητής διέταξε νά τυφεκισθοῦν
50 ἀπό τούς κρατουμένους ατο Χαϊδάρι στόν τόπο πού σκοτώθηκε ὁ Γερμανός.
Μέσα στούς 50 ἀθώους ἤτανε καί τά δύο ἀδέλφια πού ὠδηγήθηκαν ἐκεῖ.
Ἡ ἀγριότης ὅμως τῶν Γερμανῶν ἤτανε μοναδική σ’ ἐφευρετικότητα. Δέν ἔφθανε τό κρέμασμα τοῦ ἀθώου γιά τό φταίξιμο ἄλλου δέν ἔφθανε ἡ δημιουργία τῆς πρωτάκουστης ὁμαδικής εὑθύνης ἀλλά ἀκόμη ἔπρεπε τή θηλειά νά τήν περάση “ἔνας στό λαιμό τοῦ ἅλλου καί ἑν συνεχείᾳ νά τόν κρεμάση παρακολουθώντας τό μαρτύριο τοῦ συνανθρώπου του καί περιμένοντας τό δικό του.
Ἐτσι καί τά δύο ἀδέλφια πού δἐν εἴχαν ψυχρανθεῖ ποτέ, πέρασε τό ἔνα τῆ θηλειάστό λαιμό τοῦ ἄλλου καί μέ τό μαρτυρικό τούς θάνατο πύκνωσαν τόν ἀριθμό τῶν θυμάτων τῆς βάρβαρης γερμανικῆς κατοχῆς.
Μετά τρεῖς μῆνες πού ἔγινε ἡ ἐκταφή τῶν 50 αὐτῶν πτωμάτων, τά δυό παιδιά πού γνωριστῆκαν ἀπότά ροῦχα τους, βρεθήκανε με τό καλώδιο στό λαιμό.
Κάνοντες σήμερα μνημόσυνο γιά τόν ἄδικο ὅσο καί τραγικό θάνατο τῶν δύο αὐτῶν παιδιῶν , ἐκφράζουμε ὅλη μας τήν συμπόνοια στούς τραγικούς αὐτούς γονεῖς στούς ὁποίους ἄς γίνεται παρηγορία ἡ ἱδέα ὅτι δυστυχῶς δέν εἷναι μόνοι αὐτοί οἱ τόσο δυστυχήσαντες καί ὁτι τά παιδιά τους ὑπήρξανε θύματα τῆς συνολικῆς ἀντιστάσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ στόν πειό βάρβαρο κατακτητή τῶν σημερινῶν χρόνων, ἀντιστάσεως πού δέν τήν ἀντέταξε κανένας ἄλλος λαός, μά καί πού γι’ αὐτό θά τήν ἀναφέρει ἡ ἱστορία μέ θαυμασμό.
