Αγαπητοί συνάνθρωποι,
Η εργασία του αγρότη – παραγωγού είναι δύσκολη. Η εργασία του νέου (στο επάγγελμα) αγρότη στην Αίγινα, που δε φημίζεται πέραν του φυστικιού για την αγροτική της παραγωγή, δυσκολότερη, και όχι από άποψη κούρασης –αν και οπωσδήποτε η σωματική κόπωση είναι μεγάλη, ιδίως τις περιόδους σποράς και συγκομιδής. Η ζωή του νέου αγρότη γίνεται δύσκολη όταν βγαίνει από το χωράφι! Πού θα βρει το κεφάλαιο για να στήσει την παραγωγή του; Δυστυχώς οι «επιδοτήσεις» αφορούν αποκλειστικά μεγαλοκτηματίες που πληρώνουν 1 ευρώ την ώρα ανασφάλιστους είλωτες-εργάτες, Έλληνες και ξένους με σκοπό να παράξουν βιομηχανοποιημένα αγροτικά τρόφιμα χαμηλής ποιότητας, που όμως θα πουληθούν τελικά πιο ακριβά από ότι αξίζουν διατροφικά. Θα μου πείτε, υπάρχουν και τα «βιολογικά» που αξίζει να τα πληρώσεις «κάτι παραπάνω». Αγαπητοί συνάνθρωποι και το «βιολογικό» θέλει το Γερμανό του, διότι το «βιολογικό» έχει στηθεί ως άλλη μια τεράστια μπίζνα που δουλεύει περίπου όπως το «συμβατικό», με τη διαφορά ότι ο εκάστοτε παραγωγός βιολογικών προϊόντων πρέπει να έχει απαραίτητα τη σφραγίδα bio, που για να την αποκτήσει πρέπει να πληρώνει κάθε χρόνο σε ιδιωτική(!!!) εταιρεία το αντίτιμο της νομιμότητάς του. Πώς θα πουλήσει το προϊόν του; Θα αναγκαστεί να το πουλήσει στη χονδρική φτηνά, οπότε αν είναι ευσυνείδητος καλλιεργητής (δε χρησιμοποιεί δηλαδή βαριά φάρμακα, λιπάσματα, ορμόνες κλπ.) η παραγωγή του θα αγοραστεί τζάμπα. Αν θελήσει να πουλήσει λιανικώς την παραγωγή του θα έχει καλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα, πάλι όμως θα έρθει αντιμέτωπος με μια τεράστια κρατική γραφειοκρατία που είναι δαπανηρή και σε χρόνο και σε χρήμα.
Γενικά, θεωρώ πως η κρατική μέριμνα συνεχίζει να ευνοεί τον «μεγάλο» σε όλα τα επίπεδα και προσπαθεί να εξαφανίσει οποιαδήποτε μορφή εναλλακτικής πρότασης.
Συγχωρέστε με για τη φλυαρία, μα μετά από δυο χρόνια επικοινωνίας (με τους παλαιότερους) νιώθω λίγο πιο άνετα και πιο ελεύθερα να εκφράσω την άποψή μου.
Ο πραγματικός λόγος της παρούσας αλληλογραφίας μου σήμερα, είναι να σας προτείνω το δεύτερο αγροτικό προϊόν που παράγω, το φυστίκι.
Δυο χρόνια τώρα με μάθατε από την πατάτα μου (παρεμπιπτόντως, νέα πατάτα θα έχω τα Χριστούγεννα) εκτιμήσατε τον τρόπο που καλλιεργώ και τη φιλοσοφία της εργασίας μου. Θερμά ευχαριστώ για ακόμη μια φορά. Εσείς, ο τελικός καταναλωτής δηλαδή, είστε το κεφάλαιό μου, η ηθική και οικονομική ικανοποίησή μου.
Με δυο κτήματα κολληγικά στη δούλεψή μου, προσπαθώ να εφαρμόσω και στο φυστίκι τη φιλοσοφία της Ήπιας Καλλιέργειας. Λιπαίνω με κοπριά Αιγίνης, κλαδεύω ενδελεχώς κάθε χρόνο, προσπαθώ να ραντίζω όταν είναι αναγκαίο έως δυο φορές. Από τη φετινή σεζόν, την παραγωγή του πρώτου κτήματος την πούλησα χονδρικώς διότι είχα άμεση ανάγκη από μετρητά. Την παραγωγή του δεύτερου κτήματος που είναι ξερικό και αράντιστο μια δεκαετία (αυτός ήταν ο σοβαρότερος λόγος που το ανέλαβα) τη διαθέτω προς λιανική πώληση.
Το ψήσιμο του φυστικιού παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ποιότητα του τελικού προϊόντος, γι’ αυτόν τον λόγο συνεργάζομαι με τον καλύτερο επαγγελματία ψήστη του νησιού, το Γιώργο Γαλάρη.
Οφείλω να σας ενημερώσω πως φετινής εσοδείας φυστίκι Αιγίνης ψημένο, πωλείται σήμερα στην Αίγινα από 11 έως 14 ευρώ και σε κάβες της Αθήνας 16 έως 18 ευρώ.
Η δική μου τιμή είναι 11 ευρώ ανά κιλό στο άψητο αράντιστο, 12 ευρώ ανά κιλό στο ψημένο αράντιστο και 10 ευρώ ψημένο ραντισμένο. Κατά παραγγελία, μπορώ να ψήσω και χωρίς αλάτι ή/και με λεμόνι, εάν μου φέρετε έτοιμο τον χυμό του λεμονιού.
Με εκτίμηση,
ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΜΜ.ΦΩΣΚΟΛΟΣ
