Την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου, ο Πέτρος Δρόσος ξεκινάει για το δεύτερο προσκύνημά του πηγαίνοντας ως οδοιπόρος από τον Άγιο Νεκτάριο της Αίγινας μέχρι το Άγιον Όρος της Χαλκιδικής.
Μακρύς ο δρόμος, πρέπει να περισσεύει η διάθεση, η διαφορετική ματιά στα πράγματα, για να το σκεφτείς και να το κάνεις. Κι ο Πέτρος Δρόσος σίγουρα είναι ιδιαίτερος άνθρωπος, με τη δική του διαφορετική ματιά και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο και τη ζωή.
Παραμονές της αναχώρησης, είχαμε μια συνάντηση, να μας πει δυο κουβέντες για το καινούριο του ταξίδι, δίνοντας την υπόσχεση να παρακολουθούμε καθημερινά τις περιπέτειές του στο δρόμο για όλο το διάστημα που θα κρατήσει.
A. L:. “Πόσα χιλιόμετρα, σε πόσες μέρες, πόση απόσταση την κάθε μέρα και γιατί;”
Πέτρος Δρόσος: “Συνολικά, από τον Άγιο Νεκτάριο που ξεκινάω μέχρι τη μονή του Παντοκράτορα που καταλήγω είναι γύρω στα 780 χιλιόμετρα, τα καλύπτω (ή τουλάχιστον τα κάλυψα πέρσι) σε 24 μέρες, και καθημερινά κάνω 25 με 32 χιλιόμετρα δρόμο. Όσο για το γιατί, για μένα είναι ένας τρόπος ταπείνωσης, συγγνώμης, αν το θες και προσφοράς. Πέρσι, είχαμε φτιάξει έναν “κουμπαρά” για τον Παντελή, φέτος όποιος θέλει να προσφέρει κάτι με αυτή την αφορμή θα είναι για τον Ανδρέα– δυο νέα παιδιά του νησιού που πέρασαν και περνάνε μεγάλα προβλήματα σε περίοδο δύσκολη για τις οικογένειές τους να τα αντιμετωπίσουν. Το σύστημα υγείας που ξέραμε δεν υπάρχει πια, κι άντε βρες τρόπο να ανταποκριθείς στα υπέρογκα έξοδα για την αποκατάσταση νέων ανθρώπων από ένα ατύχημα.”
Α. L.: “Πόσο δύσκολα, ή πόσο ονειρικά, ήταν την πρώτη φορά;”
Πέτρος Δρόσος: “Είχε κι από τα δυο. Στενάχωρο ήταν που προχωρούσες στο δρόμο, στην εθνική οδό λέμε, και πήγαινα από την απέναντι λωρίδα για να μη νομίζουν πως κάνω οτοστόπ και σταματάνε τζάμπα, κι έβλεπες τον κόσμο να μην είναι φιλικός. Όταν, παράδειγμα, ήθελα να ρωτήσω κάτι, από πού να πάω, ή πόσο μακριά είμαι από τον προορισμό μου, όχι μόνο δε σταματούσαν, αλλά και σαν να γνέφανε “παράτα μας”. Βέβαια, πού να ξέρουν οι άνθρωποι, τι και πώς; Αλλά δεν είναι κι ωραίο να είμαστε σ’ αυτό το σημείο σαν κοινωνία.”
Α. L.: “Ποια περσινά λάθη θα αποφύγεις λόγω εμπειρίας;”
Πέτρος Δρόσος: “Σίγουρα δε θα κουβαλάω έναν σάκκο 20 κιλά. Έχω ετοιμάσει να πάρω ελάχιστα πράγματα μαζί μου – όταν λέμε τα απαραίτητα, εννοούμε μόνον τα απαραίτητα. Και δεν θα τηρήσω όπως πέρσι τη νηστεία. Δεν έτρωγα καθόλου πρωτεϊνες, δυο κουταλιές γκότσι μπέρι και μια κουταλιά ξηρούς καρπούς το πρωί, και μετά νερό και καφέδες κάθε 4 ώρες που σταματούσα για διάλειμμα. Ε, την 9η μέρα έπεσα χάμω, κι ο Μαυροθαλασσίτης – που επικοινώνησα μαζί του και τον ρώτησα – μου είπε να τρώω τουλάχιστον δυο βραστά αυγά. Κατά τα άλλα νομίζω ότι θα κάνω ακριβώς τα ίδια, απλά λόγω εμπειρίας, που λες κι εσύ, ελπίζω να τα κάνω καλύτερα.”
Α. L.: “Πρώτος σταθμός;”
Πέτρος Δρόσος: “Μάνδρα Αττικής, στην Αγία Αικατερίνη. Μέρος του οδοιπορικού είναι ότι φροντίζω να φιλοξενούμαι σε μοναστήρια για διανυκτερεύσεις. Και στο τέλος του ταξιδιού, βέβαια, μένω για ένα εικοσαήμερο περίπου στη μονή του Παντοκράτορα, στο Άγιο Όρος, όπου διακονώ σαν μάγειρας την περίοδο της φιλοξενίας μου. Άλλη κάθαρση εκεί, σαν εμπειρία δεν είναι εύκολο να το περιγράψεις με τα λόγια.”
Του ευχόμαστε καλό ταξίδι, κι όσο μπορούμε θα παρακολουθούμε την εμπειρία του σαν μια ξεχωριστή διαδρομή της εποχής.
A.L.
