«Αδρανούσε ο λαός και κανείς πια δεν μιλούσε» (Θουκυδίδης). Γιατί, «αυτός, που τον τσάκισε η φτώχεια, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Του ‘ναι δεμένη η γλώσσα: Ανήρ πενίη δεδμημένος ούτε τι ειπείν ουθ’ ερήαι δύναται, γλώσσα δε οι δέδεται.» (Θεόγνις).
Γιατί βλέπει, ο Λαός, ότι: «Πολύ το ξυνεστηκός (Θουκυδίδης) Πολυάριθμη η συμμορία: Ζήμενς, Βατοπέδι, υποκλοπές, δομημένα, φούσκα του χρηματιστηρίου, ολυμπιακοί αγώνες, λίστες φοροφυγάδων, λήσταρχοι του δημοσίου χρήματος και πάει λέγοντας. Σκάνδαλα επί σκανδάλων.
Και «Οι δράστες των παρανομιών δεν αναζητούνται… και για τους κραυγαλέα ύποπτους ούτε δίωξη ασκείται, ούτε ο νόμος εφαρμόζεται: ούτ’ ει υποπτεύοιντω δικαίωσις των δρασάντων ούτε ζήτησις» (Θουκυδίδης). Οι πατέρες του Έθνους σφυρίζουν κλέφτικα. Και οι Εωσφοράκοι-Χρυσοφοράκοι φεύγουν για το εξωτερικό, αγέρωχοι, ακαταδίωκτοι. .
Αηδιασμένος, ο Λαός βλέπει και ακούει τον πολιτικατζή, άλλος να είναι κι άλλος φαίνεται. Να αυτοαναιρείται, αναισχύντως. Να «λαόζει». Ναι, να βρωμάει λαό. Τον οποίον κοροϊδεύει. Τους βλέπει να μπαίνουν ξεβράκωτοι στην πολίτικη και, δια της πολίτικης, να αποκτούν βίλες και κότερα και να επιδεικνύουν ασύστολα τη χλιδή τους, μέσα από το «πόθεν αίσχος» τους. Οι ξεδιάντροποι.
Βλέπει τον τηλεοπτικό ατσερβελάκη (άλφα στερητικό και τσερβέλο: μυαλό) και τη γυάλινη φουστανοσιδερωμένη (δια χειρός Φουστάνου) ξανθιά (το ξανθό δεν είναι χρώμα. Ιδιότης, εν αφθονία είναι, στον γυάλινο κόσμο των ΜΜΕ : Μέσα μαζικής Εγκεφαλομαλάκυνσης, ο μεν δεφόμενος (δέφω: τρίβω το πετσί, το δέρμα να μαλακώσει.) ή δε κοάζουσα, να προσπαθούν να πείσουν τους θεατές τους, πως ο γάιδαρος (και η γαϊδούρα) πετάει.
Βλέπει, πως, και πάλι, τα συνήθη γαϊδούρια, πρέπει, αυτά και μόνον, να υποταχθούν στο πατριωτικό καθήκον, που τους επιβάλει ο πατριδέμπορος πολιτικατζής, και να πληρώσουν την ανικανότητα και την ανηθικότητα και τα κλεμμένα αυτών που μας κυβερνούν. Αυτοί, οι ευνουχισμένοι, οι μικροί, ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες, κατήντησαν τον Έλληνα πραμάτεια.
Δύσκολο, τώρα πια, να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας. Την αξιοπρέπεια του πολιτικού, που καταρράκωσαν οι σύγχρονοι Δεληγιάννηδες και Κωλέτηδες .
Την αξιοπρέπεια του πολίτη, που καταρρακώνει, καθημερινά, ο ελληνάρας της αρπαχτής και της αραχτής, με το κούφιο νταηλίκι. Ο οπαδός τού «ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξουμε» και του «Πούστευε και μη ερεύνα» (Τζίμης Πανούσης). Ο σφουγγοκωλάριος των ξενομπάτηδων, τους οποίους τόσο πολύ θαυμάζει και γλοιωδώς προσκύνα, και για τους οποίους αυτός, ο ελληνάρας, είναι «The Greek malaka.» Θύμα των δελτίων ειδήσεων και των αδόντων αιδοίων των «πρωινάδικων», «μεσημεριανάδικων» και «βραδυνάδικων», εκπομπές, δήθεν, καλόπιστης , δήθεν, κοινωνικής, δήθεν, κριτικής.
Η κόλαση ξεχειλίζει από τα γυάλινα μάτια των δημοσιογραφίσκων και των πολιτικατζήδων, που παραμένουν, όπως πάντα, οι άνθρωποι της πλατείας Κωλονακίου (δεν είναι ορθογραφικό λάθος).
Και ο Πρωθυπουργός, να δηλώνει πως θα «φάει σίδερα», για να μας σώσει. Θυμάστε, κύριε Πρωθυπουργέ; Δικός σας είναι αυτός ο λήρος.
Με λήρους (μωρολογίες), όμως, δεν ασκείται πολιτική. Αυτά «κόβαλα εστίν» (Αριστοφάνους Βάτραχοι). Είναι σαχλαμάρες.
«Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά.» Γ. Σεφέρης.
Πηγή:xrimaonline.gr
