Εξαιρετικά Επείγον
Πρώτο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας: Στεγάζεται, η μια πτέρυγα, σε παραδοσιακής αρχιτεκτονικής κτήριο, που ανεγέρθηκε γύρω στα 1920. Τουλάχιστον από το 2008, ξεκινά μια αλληλογραφία μεταξύ αρμοδίων φορέων, για την επικινδυνότητα της παλαιάς πτέρυγας και την ανάγκη επεμβάσεων αποκατάστασης.
Στις αρχές του 2011, ο δήμος υποβάλλει νέα έκθεση των τεχνικών του υπηρεσιών , για τις απαιτούμενες εργασίες αποκατάστασης, διότι ενδέχεται, όπως λέει το έγγραφο, να δημιουργηθούν κίνδυνοι για την ασφάλεια των μαθητών. Καλείται δε ο ΟΣΚ να φροντίσει ώστε το καλοκαίρι του 2011, να προβεί στις αναγκαίες εργασίες. Πέρασε το καλοκαίρι του ‘11 και το καλοκαίρι του ‘12 και πάμε για Προ-Πο ; Θα πιάσουμε ‘13αρι.
Αν ο κίνδυνος εντοπίζεται το 2008 και 5 χρόνια μετά εξακολουθεί να εντοπίζεται ο ίδιος κίνδυνος, τότε ή δεν είναι κίνδυνος ή –μια που αφορά πιτσιρίκια, τα πιτσιρίκια μας- είμαστε αντιμέτωποι με ένα τεράστιο πρόβλημα.
Την αποθέωση της αδιαφορίας, της γραφειοκρατίας, του ωχαδερφισμού.
Από το 2008 συντάσσονται έγραφα, αποστέλλονται έγγραφα από το σχολείο, τον δήμο, την περιφέρεια, τον ΟΣΚ και φτου κι΄ από την αρχή. Ογκώδης φάκελος ανταλλαγής εγγράφων, εργατοώρες ατελείωτης σπατάλης, χωρίς αποτέλεσμα .
Το κόστος των ημερομισθίων που απαιτείται για τις εργασίες αποκατάστασης έχει ήδη καταβληθεί σε τροφοδότηση της γραφειοκρατίας.
Δεν είναι τυχαίο πως στις λειτουργίες του κράτους μας-λειτουργίες που έχουν περάσει και στο τρόπο που αναγκαστικά ενεργούμε σαν πολίτες, για παράδειγμα σύλλογοι, οργανώσεις κλπ- η προώθηση ενός έγγραφου αιτήματος, ονομάζεται διεκπεραίωση.
Διεκπεραίωση ενός αιτήματος σημαινει ικανοποιηση του αιτηματος και επιλυση του προβληματος, αφού πρώτα έχει αξιολογηθεί αρμοδίως. Κι όπως και να έχει, όταν δηλωμένα από δημόσια έγγραφα στεγάζουμε παιδιά του δημοτικού και τους εκπαιδευτικούς που τους μαθαίνουν γράμματα σε κτίριο όπου κινδυνεύει να πέσει το ταβάνι στο κεφάλι τους, καλούμαστε ως κοινωνία να ανταποκριθούμε με κάτι παραπάνω από «διεκπεραίωση».
Αλλιώς γινόμαστε υποχείρια ενός απρόσωπου κράτους όπου δεν βγάζεις άκρη και αν πιέσεις λίγο μπορείς να χαρακτηριστείς κινδυνολόγος, γραφικός και πάει λέγοντας.
Ο δήμος σ’ αυτή την περίπτωση έχει ένα επιπλέον ατού από όλους εμάς τους υπόλοιπους. Είναι αρχή. Έχει τη γνώση, τη δυνατότητα και τα μέσα και αυτό το λέει ο ίδιος ο δήμαρχος.
Στη συνέντευξη του με την έναρξη των χερσαίων έργων ύδρευσης, είπε πως από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τον δήμο, με τους αντιδημάρχους του, μέσα σε τρεις μήνες συνέταξαν μελέτες, σχέδια, αποφάσεις, εργολάβους και ότι άλλο αναγκαίο και να, τα χερσαία υλοποιούνται
Είναι και θέμα λοιπόν προτεραιοτήτων.
Εδώ σας εγκαλούμε, κ. Δήμαρχε. Όταν σε τρεις μήνες κάνατε το ….θαύμα των χερσαίων, (εσείς, σύμφωνα με την άποψή σας, και μόνο εσείς}, το λιγότερο που μπορείτε να προσφέρετε σα συνέχεια της ικανής πορείας σας είναι ένας τεχνικός επανέλεγχος για την επικινδυνότητα της στέγης του 1ου δημοτικού μας σχολείου. Σε απλά ελληνικά, να στείλετε αύριο τις τεχνικές υπηρεσίες του δήμου να επανελέγξουν την ασφάλεια της σκεπής.
Ένα επιπλέον στοιχείο της «παράνοιας» είναι πως το εν λόγω δημοτικό είναι πιλοτικό σχολείο με Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ) και στις 2 Νοεμβρίου του 2012 βραβευθηκε με το Βραβείο Αριστείας και Καινοτομίας, από το Υπουργείο Παιδείας.
Κύριε αντιδήμαρχε της παιδείας και με την ευαισθησία σας ως εκπαιδευτικός και ως παραλήπτης του ανωτέρω βραβείου, ξέρετε πως μπορείτε σα δημοτική αρχή ακόμα περισσότερα, από όσα ήδη έχετε κάνει και είναι πολλά, για να αναγκάσετε την πολιτεία να ανταποκριθεί στην κατεπείγουσα αυτή εκκρεμότητα.
Θα είναι το αληθινό σας βραβείο.
Νικήτας Παπαϊωάννου
