Αὐτὴ δὲν εἶναι μία ἐπιστολὴ συνήθων, κοινοτόπων εὐχαριστιῶν, ἀλλὰ διαπιστώσεων ἀπὸ προσωπικὴν ἐμπειρία κατὰ τὴν 6ήμερο νοσηλεία μου στὸ νοσοκομεῖο-bonsai τοῦ νησιοῦ τῆς Αἴγινας.
Σύνηθες εἶναι ἡ ἐπίκριση τῶν κακῶς κειμένων καὶ ἡ ἀποσιώπηση τῶν θεωρουμένων αὐτονοήτως καλῶν. Σ’ ἀντίθεση μ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, ἐπιθυμῶ διὰ τῆς παρούσης νὰ ἐκφράσω τὸν ἐνθουσιασμό μου καὶ τὴν εὐαρέσκειά μου γιὰ τὴν ποιότητα τῶν προσφερομένων ὑπηρεσιῶν στὸ ἐν λόγῳ νοσοκομεῖο, παρὰ τὴν προφανὴ ἔλλειψη ὑλικῶν, τεχνικῶν καὶ κτιριακῶν ὑποδομῶν.
Ἀπὸ τὴν ἐξαιρετικὴ διευθύντριαν-ἰατρὸ κυρία Φανὴ Ἀξιώτη, μὲ τὴν ἀποφασιστικὴ καὶ ταχυτάτη θεραπευτικὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἰτίων ποὺ ἐπέβαλλαν τὴν νοσήλευσή μου, μέχρι τῶν ὑπαλλήλων τῆς γραμματείας, τὸ προσωπικὸ τοῦ νοσοκομείου ὑπῆρξε μία μεγάλη θετικὴ ἔκπληξη. Ὅλες οἱ ἀδελφὲς νοσοκόμοι ἐκτελοῦσαν τὶς ὑπηρεσίες τους, ὄχι μόνον μ’ ἐπαγγελματικὸν ἐνδιαφέρον ἀλλὰ καὶ μὲ περίσσευμα καρδίας. Ἡ καθαριότης τῶν χώρων τακτικὴ κι ἐπιμελημένη καὶ τὸ φαγητὸ ἐξαιρετικὰ καλομαγειρευμένο καὶ μὲ προφανῶς καλῆς ποιότητος ὑλικά.
Συνολικῶς ἀπεκόμισα τὴν αἴσθηση, ὅτι μ’ ἀντιμετώπισαν σὰν «ἄρρωστο συγγενή» καὶ ὄχι σὰν προσωρινὸ νοσηλευόμενο.
Γι’ αὐτὸ, ἄν ποτὲ ὅταν δὲν εὑρίσκομαι στὸ νησί, μοῦ συμβῆ, ὄ μὴ γένοιτο, νὰ χρειαστῆ νὰ νοσηλευτῶ ἐκτάκτως, θὰ ρωτήσω τὸν διαγνώστην ἰατρό: «Προλαβαίνω νὰ πάω στὴν Αἴγινα νὰ νοσηλευτῶ;»
Γεώργιος Α. Σαμοθράκης
Μεσαγρός. Αἴγινα
