της Β. Τράπαλη
Είναι ένας νέος άνθρωπος, με θαρραλέα και καθαρή φωνή. Ζητήσαμε τη συνέντευξη αυτή διαβάζοντας ετεροχρονισμένα ένα από τα πολλά άρθρα του Παντελή Μεθενίτη στον διαδικτυακό τύπο, γιατί πιστεύουμε ότι οι θέσεις του κι η συλλογιστική του δίνουν μια σαφή πρόταση. Ένα μικρό απόσπασμα για να εξηγήσουμε τι εννοούμε:
… Αυτήν την στιγμή που σας γράφω, ο κάδος της γειτονιάς είναι ξεχειλισμένος από σκουπίδια και η βρύση μου δεν τρέχει νερό. Είναι Δευτέρα 9 Ιουλίου.
Ας αρχίσουμε από αυτά τα απλά λοιπόν, που κάποτε ήταν αυτονόητα. Όταν είμαι παρών, είμαι διαθέσιμος σαν πολίτης να βοηθήσω, έχω πληρωμένους όλους τους λογαριασμούς μου, δεν επιτρέπω σε κανέναν, ειδικά σε όσους πάσχιζαν χρόνια για να «πάρουν καρέκλες» να μην μου προσφέρουν τα αυτονόητα. Όπως κι αν είναι τα οικονομικά του Δήμου, όποια κι αν είναι η γενικότερη κατάσταση. Εγώ θέλω, απαιτώ, να έχω νερό και τα σκουπίδια μου να είναι μαζεμένα. Θέλω τους δρόμους φωτισμένους, τους πεζόδρομους για τους πεζούς, θέλω οργανωμένους χώρους στάθμευσης. Απαιτώ αυτό το όμορφο νησάκι (η Αίγινα), η πατρίδα μου, ο τόπος μου, να σταθεί αξιοπρεπώς σ’ αυτήν την κρίση. Όσοι δεν μπορούν να φύγουν. Όσοι θέλουν να προσπαθήσουν είμαι δίπλα τους. Καλό καλοκαίρι…
Και μόνο διαβάζοντάς το σου μπαίνει η σκέψη ότι πράγματι κανείς δε σε αναγκάζει να υφίστασαι άπραγος και παράλυτος μια εξόφθαλμα δύσμοιρη πραγματικότητα. Άρα κάτι προσπαθεί να πει αυτός ο 37χρονος άνδρας, ο επαγγελματικά αποκαταστημένος, κοινωνικά καταξιωμένος και από καταγωγή και από δική του στάση, για να μην κλείνεται στο καβούκι της όποιας ευμάρειάς του παρά να επιμένει να ανακατεύεται με τα κοινά.
Όπου ξεκινάει ο διάλογος:
A.L. «Πότε και πώς προέκυψε ο έρωτας με το δημόσιο βίο;»
Π. Μ. «Προέρχομαι από μια οικογένεια η οποία ήταν και είναι πολιτικοποιημένη. Ο πατέρας μου ενεργοποιήθηκε δραστήρια στον προοδευτικό χώρο, όπως ήταν τότε, όχι όπως είναι τώρα. Τώρα έχει απλώς αποτραβηχτεί. Σίγουρα από εκεί πήρα το μικρόβιο που λεν.»
A.L. «Ο δικός σου πολιτικός χώρος σαν επόμενη γενιά, ποιος είναι;»
Π.Μ. «Δεν ξέρω αν μπορώ να καλυφτώ από έναν κομματικό σχηματισμό. Πιστεύω ότι το ζήτημά μας δεν είναι να ποντάρουμε σε ένα κόμμα. Γι αυτό και το κεντρικό θέμα στο άρθρο που λες ότι έδωσε αφορμή γι αυτή τη συνέντευξη είναι πως ζητώντας ηγέτες έχουμε γίνει ικέτες. Ζητιάνοι, να ζητάμε οίκτο κι έλεος, κι από ποιον; Από οικονομικούς δολοφόνους και απατεώνες. Οπότε, δεν πιστεύω ότι μπορεί να βγει τίποτε αν περιμένουμε καθισμένοι στον καναπέ τα επόμενα 5 ή δεν ξέρω πόσα χρόνια προκειμένου να βγει κάτι που θα μας εκπροσωπεί. Τα υπάρχοντα «μεγάλα» κόμματα αποδεδειγμένα μας κοροϊδεύουν, όλοι έχουν κυβερνήσει, ένα σχηματισμό που πριν 3 χρόνια είχε 3τοις εκατό και τώρα έχει 30 πρέπει να τον δεις να κυβερνάει για να ξέρεις περί τίνος πρόκειται. Η μόνη λύση αν θέλουμε να σταθούμε από σήμερα όρθιοι είναι να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, γιατί το κυριότερο πρόβλημα για μένα είναι ότι λειτουργούμε σαν υπνωτισμένοι. Καθόμαστε και ψυχορραγούμε, περιμένοντας το μάνα εξ ουρανού.»
A.L. «Όταν λες να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, τι εννοείς;»
Π.Μ. «Θα σου το πω διαφορετικά: ένας μέσος πολίτης, αν έπρεπε αυτή την Κυριακή να ψηφίσει θα σκεφτόταν: μήπως είναι γροθιά στο μαχαίρι να πάω κόντρα στο ευρώ και τη συγκυβέρνηση, μήπως φταίγαμε εμείς για το χάλι μας, και τώρα με τα μνημόνια θα μπει τάξη; Κι ας είναι πασιφανώς αδιέξοδη η πορεία που τραβάμε. Μας έχουν υπνωτίσει.»
A.L. «Απλώς για να κάνω το συνήγορο του διαβόλου – στο τέλος-τέλος γιατί να μην ισχύει αυτό; Να φταίμε εμείς για το χάλι μας, και τώρα με τα μνημόνια να μπει τάξη;»
Π.Μ. «Γιατί στα μάτια μου είναι ένα καλοστημένο σχέδιο γενικότερα και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, βλέπουμε να συμβαίνει παντού. Αλλά τοπικά αν το πάρεις, δεν είναι σα να εξυγιαίνουν μια κατάσταση, αλλά σα να στραγγαλίζουν έναν τόπο. Παράδειγμα, η εφορία, που την παίρνουν από το νησί. Στην Αίγινα το κάθε σπίτι έχει μια επιχειρηματική δραστηριότητα, 800 μέλη είναι γραμμένα στην Επαγγελματική, που είμαι αντιπρόεδρος, και δεν είναι όλοι οι επιχειρηματίες γραμμένοι. Και μου έλεγε τις προάλλες υπάλληλος της εφορίας ότι υπάρχουν τουλάχιστο 30 πράξεις που πρέπει να τις κάνεις πηγαίνοντας αυτοπροσώπως στον έφορο. Θα πηγαινοερχόμαστε στον Πειραιά, τρεις και τέσσερις φορές κάθε φορά για να κάνουμε τη δουλειά μας; Αλλά και πέρα από αυτό, στο συγκεκριμένο θέμα πάντα, στην Εφορία της Αίγινας υπάρχουν δεκάδες μεταλλικές ντουλάπες γεμάτες με χειρόγραφα αρχεία, τα αρχεία των φακέλων μας. Πού θα πάνε όλα αυτά; Ποιος και πότε θα τα καταχωρήσει ηλεκτρονικά; Σε ποια αποθήκη θα βρεθούν και πάλι θα ψαχνόμαστε; Μιλάμε για ένα χάος. Κι εδώ είναι η δική μου ένσταση: γιατί δε βρήκε ο Δήμος ένα κτίριο να στεγάσει τους 5-6 ανθρώπους που έχουν μείνει στην υπηρεσία, όχι σ’ εκείνο το τεράστιο που τους έχει, να προετοιμαστεί τουλάχιστον η ηλεκτρονική καταγραφή, να αρχίσει να λειτουργεί και το περίφημο ΚΕΦ να δούμε πώς αποδίδει, και μετά ας τα πάρουν όλα. Αυτά τα λογικά βήματα είναι που δε γίνονται, αντίθετα είναι σαν σκόπιμα να καταστρατηγούν κάθε δυνατότητα ανόρθωσης. Δε διορθώνονται στραβά, αν πραγματικά ήθελαν να εξυγιανθεί ο τόπος και να πάει μπροστά θα μπορούσαν να γίνουν απλά πράγματα, να καταπολεμήσουν τη φοροδιαφυγή, να λύσουν σοβαρά προβλήματα κι όχι να διαλύουν τις όποιες υποδομές. Άλλο παράδειγμα, σου περιορίζουν το εισόδημα, κόβεις την κατανάλωση ρεύματος κατά 20%, και σου αυξάνουν την τιμή κατά 20%. Βγαίνει άκρη έτσι;»
A.L. «Και πώς νιώθεις ως νέος άνθρωπος σ’ αυτό το σκηνικό;»
Π.Μ. «Πολλές φορές απογοητεύομαι, μερικές φορές νιώθω ρομαντικός, νιώθω μόνος μου, όχι ότι είμαι ο αγωνιστής που θα σύρω την επανάσταση, αλλά σαν αυτό που σκέφτομαι και προσπαθώ, και με φίλους λέμε ότι ξέρεις κάτι; Είμαστε πάνω στο συννεφάκι μας αλλά αποτελούμε το 5 τοις εκατό. Παλιά ξεσηκώνονταν για τα δικαιώματά τους, το μεροκάματο, την ιστορία τους. Εμάς μας διαλύουν το σύμπαν και καθόμαστε και κοιτάμε τα συντρίμμια.»
A.L. «Κι η λύση κατά τη γνώμη σου;»
Π.Μ. «Πρέπει όλοι να είναι ενεργοί πολίτες πλέον, τα σχόλια του καφενείου μόνο ή του καναπέ, ή οι κατηγορίες, οι επευφημίες σε γνωστά πρόσωπα δεν αρκούν.
Για το νησί πρέπει να ενεργοποιηθούμε όλοι, να έχουμε άποψη, καταρχήν να γνωρίσουμε τους γειτόνους μας, τα κοινά μας προβλήματα, η Αίγινα έχει πολλά πλεονεκτήματα στον καιρό της κρίσης, να είμαστε ενεργοί, αυτοονάργωση και ν’ αλλάξουμε τα κριτήρια της ψήφου μας. Να ξέρουμε τι περιμένουμε, τι ζητάμε από αυτούς που μας διοικούν. Για μένα όποιος έχει ένα θεσμικό ρόλο, από μέλος Συλλόγου Γονέων μέχρι τον υπουργό ή το δημοτικό σύμβουλο, είναι υπηρέτης της ευθύνης που ανέλαβε. Ούτε για να παίρνουμε πόζες, ούτε για να κάνουμε τους καμπόσους – να είμαστε υπηρέτες της ευθύνης που αναλάβαμε.»
A.L. «Προσωπικά έχεις διάθεση να υπηρετήσεις μια τέτοια ευθύνη;»
Π.Μ. «Πριν ένα μήνα ανακοίνωσε ο πρώην δήμαρχος Παναγιώτης Κουκούλης ότι θα ξαναβάλει υποψηφιότητα στις επόμενες δημοτικές εκλογές. Στις προηγούμενες τον υποστήριξα, παρά το ότι μέλη της οικογένειάς μου κατέβαιναν με άλλους συνδυασμούς. Είδα τους τρεις συνδυασμούς και θεώρησα το μη χείρον βέλτιστο το συγκεκριμένο σχήμα, το καλύτερο για την εποχή. Και το κυριότερο που με έπεισε ήταν ότι σε μια συνάντηση μας εκείνη την περίοδο, μιλάμε για δυο χρόνια πριν, ο κ. Κουκούλης είχε ρωτήσει: τι θα κάνουμε αν κερδίσουμε τις εκλογές, πρέπει να δουλέψει πολύς κόσμος, οι εποχές που ξέραμε περάσανε, έρχεται ένας Καλλικράτης, πρέπει να έχουμε όραμα όχι να κυνηγήσουμε επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις, μόνο μεγάλα έργα, αλλά πώς θα προσφέρουμε σωστές υπηρεσίες στον αιγινήτη. Και σ’ αυτή την κατεύθυνση με ενδιαφέρει να κινηθώ, δεν έχουμε υποδομές, πρέπει να ασχοληθούμε με τα βασικά καθημερινά, πέρα από την κρίση: το νερό, τα σκουπίδια, το οδικό μας είναι παραμελημένο χρόνια, ο φωτισμός, βγαίνεις κι είναι νύχτα, τα σχολεία, θα έχουμε πετρέλαιο να ζεσταίνονται τα παιδιά από το Φεβρουάριο ή όχι;»
A.L. «Οπότε να περιμένουμε καινούριο αίμα στη μελλοντική λίστα του κ. Παναγιώτη Κουκούλη;»
Π.Μ. «Ναι, υπό προϋποθέσεις θα είμαι μαζί του. Του έχω εμπιστοσύνη, απλώς για μένα είναι προαπαιτούμενο μια ομάδα με πολλούς νέους ανθρώπους, όχι απαραίτητα ηλικιακά αλλά να είναι άφθαρτοι πολιτικά, και κάποιοι παλιοί, με πείρα για το πώς λειτουργεί το όλο σύστημα. Και να είναι ομάδα δεμένη, να κινητοποιεί όλο και περισσότερο κόσμο, όχι να τελειώσουν οι εκλογές και να γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους όπως έγινε με τη σημερινή διοίκηση. Πού είναι σήμερα οι άνθρωποι που οργάνωναν τις προεκλογικές συναντήσεις, σε σόγια και σπίτια ή δημόσιους χώρους, του κ. Σακκιώτη; Από ποιον πλαισιώνεται στην τωρινή της προσπάθεια η δημοτική αρχή; Για μένα είναι μεγάλο λάθος της που δεν κινητοποιεί τον κόσμο που έχει διάθεση να κινητοποιηθεί.»
A.L. «Όπως τα λες, ειλικρινά σου ευχόμαστε τα καλύτερα.»
Π.Μ. «Θα προσπαθήσω στο βαθμό που μπορώ. Τα 5 χρόνια που ασχολούμαι κάποιες φορές απογοητεύομαι, πεισμώνω, μετά νιώθω ότι δυστυχώς δεν είναι ακόμα ώριμα τα πράγματα, έχει πολύ λίπος ακόμα η κοινωνία μας, λίπος παχύδερμου, όχι μόνο οικονομικά, αλλά η Αίγινα έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να επιβιώσει αξιοπρεπώς στην κρίση. Πρώτη μου προτεραιότητα θα είναι να προσεγγίσω ανθρώπους που δεν ανακατεύονταν ως τώρα με την πολιτική. Το επόμενο διάστημα θέλω να πείσω άτομα που θεωρώ ότι είναι ικανά και δεν έχουν διαβρωθεί από τη σαπίλα να ενδιαφερθούν ενεργά για το νησί, αν όσοι είμαστε εδώ ασχοληθούμε θα βγούμε καλύτερα από τη λαίλαπα. Και θέλω να ελπίζω ότι στις επόμενες δημοτικές εκλογές η κρίση θα έχει κάνει ένα καλό, θα έχει αλλάξει το κριτήριο του κόσμου για την ψήφο του. Αν τελικά κατέβω, φιλοδοξία μου είναι όποιος με ψηφίσει να ξέρει ποιος είμαι και να με εμπιστεύεται, ότι σαν υποψήφιο απλά θα με ψηφίσουν, δε θα νιώθω υποχρεωμένος για προσωπικές χάρες, κι αυτό το εύχομαι για μένα πρώτα, και για το παιδί μου και την οικογένειά μου μετά.»
A.L. «Και μια ευχή για αύριο;»
Π.Μ. «Να γίνουν άμεσα κάποια σημαντικά πράγματα για τα οποία υπάρχουν ήδη στα σκαριά μελέτες ή προτάσεις: το κλειστό γυμναστήριο, το ταρτάν στο ανοιχτό, η επισκευή στο δημοτικό θέατρο, υπάρχει μελέτη για το δημοτικό θέατρο ότι χρειάζεται 100.000 ευρώ, να φτιαχτούν τουαλέτες, τα πάντα, κι έχουμε έξι ενεργούς θιάσους εδώ. Αν μια δημοτική αρχή μπορεί να μας διευκολύνει στη γραφειοκρατία βάζω στοίχημα ότι μπορώ να βρω 100 αιγινήτες να δώσουν από 1.000 ευρώ ο ένας και να το φτιάξουμε.»
