Η κατάρρευση του τοίχου του γηπέδου έγινε ανήμερα Θεοφάνεια γύρω στις 7 το απόγευμα και είναι ευτύχημα που δεν έπεσε στο δρόμο. Ακόμα μεγαλύτερο ευτύχημα είναι πως εκείνη την ώρα δεν προπονούνταν παιδιά, ως συνήθως συμβαίνει, γιατί τμήμα της μάντρας που κατέρρευσε, έπεσε μέσα στον αγωνιστικό στίβο.
Επίσης γείτονας που ήταν έξω από το μαγαζί του μας είπε πως η μάντρα ήταν «στον αέρα», ένα μεγάλο τμήμα της τουλάχιστον και πως αυτή είναι η αιτία της κατάρρευσης.
Ο δήμος από την πλευρά του, προχώρησε σε κατεδάφιση ενός ακόμα μεγαλύτερου τμήματος της μάντρας, που ήταν επισφαλές και αναμένεται η επισκευή του.
Το ζήτημά μας σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι πώς και γιατί τόσο καιρό δεν το είχε δει κι εντοπίσει ως πρόβλημα κανένας, είτε από τη δημοτική αρχή, είτε από τους περίοικους, τα παιδιά που αθλούνται στο γήπεδο, τους γονείς τους, τους φιλάθλους, κ.λ.π. Το πρόβλημά μας είναι, εντέλει, μπας και ζούμε το τραγουδάκι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Κατα-κατα-κατα-καταρρέω» με ευθύνη απόλυτα συλλογική.
Νικήτας Παπαϊωάννου
