Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σ’ ένα όμορφο νησί μια πανέμορφη κοπέλα. Ήταν λέει, τόσο όμορφη που όλοι ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί της, οι άνθρωποι, τα ζώα, τα πουλιά και κάθε τι που την γνώριζε. Έτσι η κοπέλα για να μη στεναχωρεί κανένα, μεταμορφώθηκε η μισή σε δέντρο κι άλλη μισή σε άνθρωπο. Όλοι μαζεύονταν κάτω από τα κλαδιά της, κι έβγαζε λέει κάτι καρπούς που τους πρόσφερε σε όλους και ήταν πολύ νόστιμοι. Όμως εμφανίστηκε κάποιος δράκος, που από το στόμα του έβγαζε δηλητήριο κι άρχισε να την ραντίζει και τα φυλλαράκια της ξεραίνονταν και στρίβανε. Τότε το πνεύμα του δέντρου (κάθε δέντρο να ξέρετε έχει ένα πνεύμα), πήγε και βρήκε τα παιδιά και τους είπε, το και το, με το δράκο. Αυτά χωρίς να χάσουν λεπτό, κυνήγησαν το δράκο και τον πέταξαν στη θάλασσα.
Νταούλια και τσαμπούνα οδήγησαν το κυνηγητό του δράκου μέχρι το εκκλησάκι του Αη Νικόλα και όλη η παραλία χάθηκε από τα μάτια. Υπήρχε μόνο ο ήχος των οργάνων και οι φωνές των παιδιών, μια πομπή χαράς και χορού σχεδόν επαναστατική, μιας και οι «απαγορευμένοι» ήχοι της τσαμπούνας, η ιστορία του παραμυθιού και το κυνηγητό του δράκου, σα να σε τραβούσαν από το μανίκι, ξεσηκώνοντάς σε να σταθείς στα πόδια σου, και με το κεφάλι ψηλά.
Το 4ο Φεστιβάλ Φιστικιού, έλαβε τέλος έχοντας χαρίσει σε όσους συμμετείχαν εθελοντικά ικανοποίηση και χαρά, και σ’ όλους μας όμορφες στιγμές, βαδίζοντας την πορεία των καλλιτεχνών, μαγαζί το μαγαζί, κάνοντας το Μάρκελλο παιδικό στέκι, ακούγοντας την Αγγελάκη ν’ απαγγέλει, τις φωτογραφίες του Λαογραφικού ν’ αφηγούνται εμάς και το δέντρο μας, τα παιδιά του Μεσαγρού να επιχειρούν να ανακαλύψουν τον τόπο τους και τόσα άλλα ακόμη.
Το 4ο Φεστιβάλ Φιστικιού, έλαβε τέλος και η αποθήκευση τεσσάρων χρόνων εμπειρίας, έχει τη δυνατότητα να βάλει σε λειτουργία σκέψεις και αναζητήσεις μεγάλης ποικιλότητας. Από την αναζήτηση οικονομικών μοντέλων που θα περιλαμβάνουν την κινητοποίηση όλου του πρωτογενούς τομέα, μέχρι την πρόταση για πολιτιστική – καλλιτεχνική δραστηριότητα όλο το χρόνο.
Άρης Σώρης
