Ο Σταύρος Φώσκολος και η Αλήθεια του Ποιητή

Με ένα χαμόγελο 180^ο μοίρες, ένα μαύρο λαστιχάκι αντί για μπαντάνα στα σγουρά μαλλιά, το γιο του κρεμασμένο στον ώμο του όσο ήταν ακόμα μωρό, τον έβλεπες να περνάει με το ποδήλατο από την παραλία και να χαιρετάει από μακριά όλους τους φίλους χωρίς να στέκεται πουθενά. Αλλά και στο σανίδι της θεατρικής σκηνής, στις παραστάσεις που πήρε μέρος, ερχόσουν ξανά αντιμέτωπος με ένα πλάσμα πηγαίο κι αληθινό, εκρηκτικά αληθινό. Κι ολίγο παλαβιάρικο, όπως οφείλουν να είναι όλοι οι ενδιαφέροντες άνθρωποι στην εποχή μας. Και μετά από χρόνια απόμακρης γνωριμίας, μας κάλεσε να ακούσουμε την ποίησή του σε λόγια, και να τη γιορτάσουμε μαζί του.
Ήταν μια βραδιά γεμάτη από την αλήθεια του ποιητή. Στο πανέμορφο κτήμα του, με τη βεράντα του σπιτιού του μεταμορφωμένη σε πάλκο για τους μουσικούς (Αλέκο Καλαμάρα, Ανδρέα Λούπο), που θα συνόδευαν την απαγγελία του, σπιτικούς μεζέδες – προσφορά μανάδων και θειάδων και συζύγου – φίλους και μόνο φίλους γύρω τριγύρω.
Και το σημείωμα που συνόδευε τη διάθεση των βιβλίων, (θα το δείτε παρακάτω), ο τρόπος που κατά τεκμήριο βλέπει ο Φώσκολος τον ιδανικό του κόσμο, η γλύκα στην αναφορά στο χαμένο φίλο του, το Γιώργο Μοίρα, στον οποίο κι είναι αφιερωμένη η έκδοση, ο στόμφος, η χαρά η ξεμπροστιασμένη, μαζί με τη λύπη την αχώνευτη, έγιναν αληθινά Σπουδές ή Σπονδές σε δεκαπεντασύλλαβο.
Βικτώρια Τράπαλη