Όσο κατάμαυρες καταγραφές κι αν βρείτε μπροστά σας ως μαρτυρίες της συγκεκριμένης χρονικής μας στιγμής, από την έλλειψη νερού και το περίσσευμα σκουπιδιών ξεκινώντας και φτάνοντας στην υφαρπαγή ακόμα και των στοιχειωδών προς το ζην, η αλήθεια είναι πως η καθημερινότητα κυλάει μαλακά κι ανθρώπινα στην Αίγινα του 2012. Στριμωχνόμαστε, γκρινιάζουμε, επαναστατούμε με τα φαινόμενα της εποχής, τις ανύπαρκτες κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές, τη δυσκολία που βλέπουμε να έρχεται καταπάνω μας χωρίς κανείς να στέκεται όρθιος για να την αναχαιτίσει, αλλά έχουμε κι άκρες που μας κρατάνε γερά. Ο Περικλής είπε στον Επιτάφιο Λόγο του πως οι Αθηναίοι πολεμούσαν τόσο γενναία που να νικάνε όλους τους εχθρούς γιατί είχαν να υπερασπιστούν μια πατρίδα που αγαπούσαν, μια ελευθερία, μια ομορφιά. Το ίδιο συναίσθημα νιώθει κανείς ότι κυοφορείται και στη δική μας μικρή κοινωνία. Στο τέλος-τέλος λες, ουφ, βρε αδερφέ, δε θα με τρελάνουν κιόλας, κοιτάς τα καΐκια στο λιμάνι, ανταλλάσσεις μια καλημέρα, πας μια βόλτα, ένα ψάρεμα, ποτίζεις τα λουλούδια σου, φροντίζεις τα ζωντανά σου, και ξέρεις στο πετσί σου πως όλη αυτή η τρομοκρατία των ημερών είναι μια σκέτη ανοησία. Οι διαχρονικές μας άκρες. Ο ήλιος μας, η θάλασσά μας, η μυρωδιά του γιασεμιού, και – πολύ σημαντικό στη λίστα – η σχέση μας με τα ζώα μας.
Υπάρχουν στο νησί σπίτια που φιλοξενούν 40 γάτες, ή 5 κι 6 και 10 σκυλιά, κατσίκες, κοτέτσια με αλανιάρικα πουλερικά, άλογα, υπάρχουν νοματαίοι που περιορίζουν τα δικά τους καθημερινά προκειμένου να μη λείψουν οι ζωοτροφές. Υπάρχει το Καταφύγιο Άγριων Ζώων, και η ΦΑΖΑ, οι γάτες που γουργουρίζουν και γλείφονται στους καναπέδες των φίλων σου, φέρνοντας πεσκέσι κανέναν αρουραίο όποτε παραγίνεται το σκουπιδαριό, τα σκυλιά, να σου γλείφουνε τα πόδια αν σε νιώσουν κουρασμένο, καρδερίνες και πετροκότσυφες να σου κελαηδάν. Κατσίκες, που σου κάνουν τζάμι το χωράφι βοσκώντας, να μη χρειάζεσαι ούτε ξεχορτάριασμα ούτε τίποτε, (προσοχή μόνο μην τις αφήσετε ανεξέλεγκτες γιατί δε θα αφήσουνε καινούριο δέντρο να φυτρώσει.) Θυμάμαι το φίλο μου τον Τότη, τον χάσαμε τελευταία, δυστυχώς. Ζούσε μόνος του, στα 80 κάτι, και ντρεπόσουν να πατήσεις στο σπίτι του από την πάστρα. Μα δεν ήταν μόνο το σπίτι – πλάι ακριβώς, υπήρχε η μάντρα με τα ζωντανά. Κατσίκια, κότες, χήνες, ένα σκυλί στην πίσω βεράντα, δυο τρεις γάτες να λιάζονται αενάως στη μπροστινή. Και παντού, τα πάντα πεντακάθαρα, φροντισμένα από έναν μόνο του άνθρωπο στα 80 και κάτι. Που αγαπούσε βαθιά τη ζωή, όπως λίγο-πολύ όλοι μας εδώ στην Αίγινα του 2012.
Για τους Ιστορικούς του Μέλλοντος
