Ήταν μια συνέντευξη τύπου στο κλίμα του νησιού, αβίαστη και χαλαρή. Έγινε στον ηλιόλουστο κήπο του ξενοδοχείου Φιστικιές, δίπλα στην πισίνα, γύρω-γύρω από τρία ενωμένα τραπέζια του κήπου. Δε χρειάζονταν μικρόφωνα, ούτε ακολούθησαν ερωτήσεις από τους μονοψήφιου αριθμού εκπροσώπους του τύπου, ενώ εκτός των τοπικών δημοσιογράφων παραβρίσκονταν και δυο πασίγνωστοι στο πανελλήνιο «γραφιάδες», φίλοι του συνθέτη, ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος, κι ο «δικός» μας συγγραφέας, στιχουργός, διαφημιστής κ.α. Γιάννης Κακουλίδης. Και, ίσως ακριβώς εξαιτίας της χαλαρότητας κι οικειότητας, το «ζουμί» αποδείχτηκε πολύ και σημαντικό.
Η δημοτική αρχή, μέσω του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Πέτρου Πετρίτη, αφού μας θύμισε ότι είμαστε η πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, δήλωσε ότι είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά για μας που φιλοξενούμε σήμερα το βράδυ στις 9.15 στο γήπεδο της Αίγινας τη συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου, κι ευχαρίστησε την Περιφέρεια για την οργάνωση της εκδήλωσης, στην οποία ελπίζει και πιστεύει ότι θα συρρεύσει ο κόσμος.
Η Περιφέρεια μέσω του κ. Κατσικάρη, επισημαίνοντας ότι «ακόμα και στο σημερινό χάος που μοιραζόμαστε μπορούμε να φτιάξουμε τη δική μας όαση, του πολιτισμού, γιατί ανάπτυξη χωρίς πολιτισμό είναι ασώματος κεφαλή και πολιτισμός χωρίς ανάπτυξη είναι ακέφαλο σώμα,» μίλησε με τα πιο θερμά λόγια για το μέγεθος και την αξία του προσκεκλημένου δημιουργού και πρόσθεσε πως στις προθέσεις της Περιφέρειας είναι η οργάνωση κι άλλων τέτοιων ποιοτικών εκδηλώσεων στην Αίγινα, ώστε να τη βοηθήσει στην ανάπτυξη, στον τουρισμό, στην προβολή της νησιωτικότητάς της.
Όπου εκεί πήρε το λόγο ο διάσημος κι αγαπημένος συνθέτης, να μας πει κι εκείνος ως ο πλέον αρμόδιος τη γνώμη του για το τι είναι πολιτισμός, και η κουβέντα προχώρησε στα βαθιά. Για το Θάνο Μικρούτσικο ο πολιτισμός και η τέχνη είναι το χνάρι του Ανθρώπου πάνω στη γη και σε περιόδους κρίσης και βαρβαρότητας, όπως αυτή που περνάμε, ο πολιτισμός έχει το πρόσθετο καθήκον να εμψυχώνει τους ανθρώπους. Σημειώνει με αστερίσκο ότι η τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο, απλώς, θεωρητικά, αλλάζει τους ανθρώπους, κάνοντάς τους πιο συνειδητοποιημένους, ώστε, θεωρητικά πάλι, να μπορούν αυτοί να αλλάξουν τον κόσμο. Κι όσο κι αν ακούγεται παράλογο, με την ανεργία να ξεπερνάει το 30 τοις εκατό και τη μεσαία τάξη να διαλύεται, τώρα είναι που πρέπει να στραφούμε στις σοβαρές πολιτιστικές εκδηλώσεις, «τώρα πρέπει να ισχύει αυτό που είπε ο Κατσικάρης προηγουμένως ότι η ανάπτυξη σ’ αυτή τη χώρα πρέπει να στηρίζεται στον πολιτισμό». Μοχλός θα μπορούσε να είναι, αν δεν υπήρχε η κρίση, η τοπική αυτοδιοίκηση, στηρίζοντας θεσμούς που να συνδέουν τον πολιτισμό με αναπτυξιακά προγράμματα. Στην Ευρώπη, («αφού η κόκκινη γραμμή μας είναι να μείνουμε στην Ευρώπη και στο Ευρώ»,) είναι κάτι που συμβαίνει, μικρές πόλεις γίνονται παγκόσμια γνωστές κι ευημερούν από τέτοιου είδους θεσμούς. Σαν παράδειγμα ανέφερε το φεστιβάλ του Εδιμβούργου, όπου οι άνθρωποι ζουν εδώ και 40 χρόνια από ένα φεστιβάλ 21 ημερών το χρόνο.
Στη συνέχεια, έθεσε μόνος του το φυσικό ερώτημα: «Τώρα, όμως, μέσα στην κρίση, πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Είναι απαραίτητο, αλλά πώς μπορεί να γίνει;»
Ως ρεαλιστής αναγνώρισε πως οι δήμοι με τις πρόσφατες περικοπές δεν έχουν το παραμικρό περιθώριο να αναλάβουν ένα τέτοιο ρόλο, και πως μόνο η περιφέρεια έχει ίσως λίγο διαφορετικές δυνατότητες, αλλά «αν υπάρχουν ανοιχτά μυαλά, θα πρέπει να το δείτε πιο προγραμματισμένα, και σε καμιά περίπτωση αποσπασματικά κι ευκαιριακά,» πρόσθεσε απευθυνόμενος στον κ. Κατσικάρη.
Και κατέληξε, καταθέτοντας την προσωπική του εμπειρία από τη μεριά του δημιουργού για το πόσο σημαντική είναι η σχέση μας με την τέχνη στους δύσκολους καιρούς που περνάμε:
«Στα 3 χρόνια της κρίσης έχω κάνει περίπου 250 συναυλίες. Μην πάει ο νους σας ότι τα πράγματα πάνε καλά, απλώς είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα της κατάρρευσης. Αυτό, όμως, εμένα με κινητοποιεί, γιατί έρχομαι σε επαφή με τους ανθρώπους, με νέους ανθρώπους, τους εμψυχώνω και εμψυχώνομαι από αυτούς. Γι αυτό κι όταν ο φίλος μου ο Κακουλίδης με ρώτησε προηγουμένως πώς είμαι του είπα καλά, καλά δε μπορεί να είσαι σ’ αυτή την κατάσταση, είμαι ως προς αυτό το επίπεδο καλά, γιατί κάνω αυτό που μ’ αρέσει, και το ίδιο ελπίζω να συμβεί και σήμερα, σ’ ένα νησί που έχει το πλεονέκτημα να είναι κοντά στην Αθήνα, έχει, όμως, και το πλεονέκτημα της αυτονομίας του. Και θα πρέπει ίσως σε επόμενους καιρούς να δει με μεγαλύτερη – όχι σοβαρότητα – να δει με μεγαλύτερη επιμονή το ζήτημα της σύνδεσης της ανάπτυξής του και με τον πολιτισμό.»
Από το στόμα του και στων αρμόδιων το αυτί, συμφωνεί κι επαυξάνει το Aegina Light. Άλλωστε είναι μια πρόταση που έχουμε κάνει και θα ξανακάνουμε πολλές φορές από την ιστοσελίδα μας, και για να πάρουμε κουράγιο ότι μπορούμε να το πετύχουμε, κλείνουμε με την «ανάγνωση» του Θάνου Μικρούτσικου στους στίχους του Καββαδία: Όταν λέει ο Καββαδίας Χόρεψε Πάνω στο Φτερό του Καρχαρία, για τον Θάνο Μικρούτσικο λέει, Αν αξίζει τον κόπο που ήρθες σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι για να διευρύνεις τα όριά σου, είναι για να ξεπερνάς τις καταγεγραμμένες σου δυνατότητες, είναι για να κατακτάς το Αδύνατο. Είναι για να δαμάσεις το πιο ίσως αρχέγονο πλάσμα στον πλανήτη, τον καρχαρία, από την εποχή των δεινοσαύρων λένε πως έρχεται, και να χορέψεις πάνω στη φτερούγα του.
Έτσι κατάλαβε το στίχο, όπως κι όλους τους στίχους ποιητών ή στιχουργών ποιητών που θα παρουσιάσει (και) στην αποψινή συναυλία– Μ. Ελευθερίου, Κ. Τριπολίτη, Ά. Αλκαίου – με αυτό το πνεύμα τους μελοποίησε, γι αυτό και 34 χρόνια τώρα το κοινό του παραμένει στην πλειοψηφία του 18άρηδες και 15άρηδες και 20άρηδες, που με το πάθος τους πια συνεχίζουν να τροφοδοτούν το δικό του πάθος. Μια αστείρευτη πηγή αντίστασης. Στο τίποτα και στο μηδέν μιας νωθρής, άνευρης, καθορισμένης εκ των άνω μοίρας.
Βικτώρια Τράπαλη
