Η βόλτα ξεκίνησε από την Παναγίτσα. Πρώτη έκπληξη: ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι στην αλάνα απέναντί της, στημένο για τις ανάγκες του φεστιβάλ. Με τα ζευγαράκια, τις συντροφιές που κάθισαν να φάνε πλάι στο κύμα, θα μπορούσε να είναι σκηνή – ντοκουμέντο μιας νοσταλγικής ταινίας. Και δεν ήταν η μόνη ευρεσιτεχνία της φετινής διοργάνωσης: τα περίπτερα στήθηκαν με ανάσες ανάμεσά τους, να μην κλείνουν το θαλασσινό τοπίο, κι η μουσική επιλογή ήταν εξαιρετική.
Μεγάλα hits: το περίπτερο της Αιγινήτισσας, με 3 ευρώ το μοχίτο, και το τυροκομικό, με τα αιγινήτικα τυριά. Σταθερές αξίες όλα τα υπόλοιπα, με τα χειροποίητα αντικείμενα, τα υπέροχα κεραμικά, τα μέλια, και, κυρίως – φυσικά – τα περίπτερα του φιστικιού, σε όποια του μορφή. Ηλιοψημένο, αρμυρό ή γλυκό ή ποτό. Για άλλου είδους τέρψη και τροφή, πάντα παρόντα το περίπτερο των Ενεργών Πολιτών, ή της Αγιναίας.
Υ.Γ. μια γκρίνια μόνο, εξηγείστε οι αρμόδιοι στο Σύλλογο Κυνηγών τι σημαίνει κακοφωνία.
Βικτώρια Τράπαλη
