Με την χθεσινή συναυλία των M.O.T.He στην αυλή του Λαογραφικού ολοκληρώθηκε ο κύκλος του 4ου Φεστιβάλ Φιστικιού. Ο πρόεδρος της ΚΕΔΑ κ. Νίκος Τζίτζης ευχαρίστησε όλους όσους συνέβαλαν στην επιτυχία του, ενώ ο κ. Στέφανος Κόρακας ήταν ο άνθρωπος που κέρδισε τον πίνακα της κας Ειρήνης Βουρλούμη από το κουίζ της διαδρομής των καλλιτεχνών.
Οι M.O.T.He αποτελούμενοι από τους Βαγγέλη Τσίνα-ντραμς, Ηλία Πανταζή-μπάσο και Μανόλη Παπαδάκη-πιάνο, έκλεισαν με ήχους jazz, ethnic, rock την φετινή γιορτή, με μια μουσικά «φιλοσοφημένη» συναυλία.
Το trio M.O.T.He (music of the heart) αποτελεί ένα σύνολο με ανοιχτό πολυμορφικό
ρυθμικό και ηχητικό χαρακτήρα. Απομακρυσμένο από ταυτότητες, κατηγοριοποιήσεις, στερεότυπα και δεδομένα φόρμας, απόλυτα αυτόνομο και ανεξάρτητο και στη δομή και στην λειτουργική οργάνωση και στο σκεπτικό του, και με την πεποίθηση πως η Μουσική είναι μόνο μια, εκείνη της εκδήλωσης των ανθρωπίνων συναισθημάτων, αποτυπώνει σχέσεις και στιγμές ανθρώπων με μουσικούς ήχους, ακλουθώντας τον πάντα ασφαλή δρόμο που περνά μόνο μέσα από τη διαρκή χαρά τον πειραματισμό και την εξερεύνηση.
Οι M.O.T.He διερευνούν ακατάπαυστα το όριο των εκφραστικών σε πλαίσιο ατομικής και ομαδικής δράσης, και το εκφράζουν στο ακροατήριο τους χωρίς την υποβολή του σε καθοδήγηση και υποχρέωση ταύτισης με αυτό. Πεποίθηση τους είναι πως μέσα από αυτήν τη διαδικασία ο ακροατής μπορεί να κτίσει την προσωπική του εικόνα και ατμόσφαιρα με αυτήν να ταυτιστεί, και σε αυτήν να απελευθερωθεί. Μέσα από αναγνωρίσιμα θέματα, αυτοσχεδιασμό, jazz παραλλαγές και αρμονίες, rock standards συχνές διαφυγές προς ethnic δρόμους και μετέωρες σιωπές ατονικές και πολυάριθμες αναζητήσεις στοιχειά που αποτελούν τη βάση και τον τρόπο με τον οποίο το trio αντιλαμβάνεται την έννοια της ελεύθερης μουσικής δημιουργικότητας, ανοίγουν δρόμους επικοινωνίας με το κοινό χωρίς επίπλαστους εντυπωσιασμούς, απλά δείχνοντας το δρόμο που μπορεί να ακολουθήσει η εσωτερική μας οπτική, στη βάση του ειλικρινούς διαλόγου μεταξύ κοινού και ερμηνευτών.
Οι M.O.T.He πιστεύουν πως στη σημερινή εποχή οι “απαντήσεις” βρίσκονται μόνον όταν υπάρχει η ελπίδα απελευθέρωσης και προβολής του “εσωτερικού” ανθρώπου, προς τους άλλους, όσο και η δυνατότητα μας να γινόμαστε συμμέτοχοι στο δικό του κόσμο τόσο στο προσωπικό του πρόβλημα όσο και στη δική του χαρά. Η μουσική για εμάς, οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο του σήμερα ως πρότυπο ελπίδας και αρμοσμένης αντίστασης ενάντια σε μια προφανή παγκόσμια βίαιη πρακτική.
