Δεν προλάβαμε να επισημάνουμε στο ρεπορτάζ για το δημοτικό συμβούλιο της Τετάρτης πως ήταν το λιγότερο αλλού’ ντ’ αλλού να τσακώνονται οι σύμβουλοι για τους όρους της σύμβασης της μεταφοράς νερού για την επόμενη διετία την ώρα που οι υδρομεταφορείς δήλωναν δημόσια ότι από Παρασκευή μας ξέγραφαν από τα κιτάπια τους, και τα γεγονότα μας δικαίωσαν.
Κι επειδή είμαστε σίγουροι πως δεν υπήρχε ούτε ένας σύμβουλος σ’ εκείνη τη συνεδρίαση που να πίστευε μέσα του στη συνέχιση της απρόσκοπτης υδροδότησής μας, και χαζός φυσικά δεν είναι κανένας τους, εύλογα αναρωτιόμαστε, τι σόι παράλυση είναι αυτή, να αναλώνεσαι σε άσκοπες συζητήσεις κι αντεγκλήσεις, όταν ξέρεις ότι το νησί σου κινδυνεύει από λειψυδρία; Από ποια παρασκήνια ξεκινάει, και τι προοιωνίζει για το μέλλον;
Για να λύσουμε το μυστήριο, ξεκινάμε να αναλύουμε τα δεδομένα μας: Έχουμε λοιπόν, μια διοίκηση, η οποία με κάθε ευκαιρία, σχεδόν σε μονότονη επανάληψη, διαλαλεί σε όλους τους τόνους, πως τα οικονομικά είναι χάλια και οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες, μάλιστα ο κ. δήμαρχος συχνά αναφέρει πως η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι σε πτώχευση. Ένα λοιπόν το κρατούμενο.
Δεύτερο κρατούμενο, είναι η στάση της Αντιπεριφέρειας, η οποία καμία διάθεση δεν δείχνει να φορτωθεί στις πλάτες της τα χρέη του δήμου.
Από την άλλη το κράτος έδειξε, μετά το αίτημα της διοίκησης του δήμου για 1.500.000€ έκτακτη επιχορήγηση και την έγκριση μόνο του 50%, πως ούτε αυτό είναι διατεθειμένο να πληρώσει τους υδρομεταφορείς και μάλιστα τη στιγμή που αυτές οι επιχορηγήσεις δεν δίνουν λύση, αλλά απλώς ετεροχρονίζουν την επόμενη κρίση. Κι έτσι φτάσαμε στο τρίτο κρατούμενο.
Το τέταρτο κρατούμενο προέρχεται από τις κινήσεις των υδρομεταφορέων, που με κάθε τρόπο, ακόμα και δικαστικό θα διεκδικήσουν αυτά που θεωρούν ότι τους οφείλονται.
Μαζεύοντας τα κρατούμενα, καταλήγουμε στο ότι υπάρχει ένα χρέος – το οποίο μάλιστα δεν αμφισβητείται από κανένα και ταυτόχρονα παίρνει και τη βούλα της δικαιοσύνης – που κανείς δεν προτίθεται ή δεν έχει να το εξοφλήσει.
Ποιος έμεινε για να πληρώσει αυτό το χρέος; Μα ποιος άλλος, πέρα από τον συνήθη ύποπτο; Δηλαδή ΕΜΑΣ!!!
Εκεί που καταλήγουμε δηλαδή είναι μήπως και μας συμβεί σε τοπικό επίπεδο αυτό που ήδη μας συμβαίνει σε εθνικό. Ένα τοπικό Μνημόνιο συμπλήρωμα στα Μνημόνια που ήδη έχουν κάνει τη μέση, τα πόδια και τους ώμους μας σμπαράλια.
Φοβόμαστε με δυο λόγια μήπως αυτό το 48% απώλειας (;), τα ανείσπρακτα χρέη των μεγαλο – οφειλετών, και το διαχρονικό σκηνικό με το νερό, περάσει ως χρέος στους λογαριασμούς ύδρευσης. Κι αν αυτό συμβεί, τότε θα είναι η μεγαλύτερη απάτη που θα έχει γίνει εις βάρος της κοινωνίας της Αίγινας, από τη συσσωρευμένη ολιγωρία δεκαετιών.
