Ο γνωστός κι αγαπημένος κήπος του Λαογραφικού Μουσείου φιλοξένησε χτες βράδυ δυο εκδηλώσεις, με τη δική τους βαρύτητα η κάθε μια. Πρώτα ήταν η παράσταση της χορωδίας του Γιάννη Βρυζάκη, κι ακολούθησε η παρουσίαση των 50 χρόνων πορείας του στη ζωγραφική από τον Γιάννη Σανταντόνιο.
Οι χορωδοί μας ξάφνιασαν με το κέφι τους, την πειθαρχία τους – μέχρι παντομίμα είδαμε στο πρώτο τραγούδι – την αγάπη τους γι αυτό που κάνουν τόσα χρόνια σαν ομάδα. Και παραπάνω ευχάριστο ξάφνιασμα, η επιλογή του ρεπερτορίου: μια γνωριμία με όλες τις φυλές και τους πολιτισμούς της γης, με όλους τους λαούς – αδέρφια μας, που ξεκίνησε από τη γιαπωνέζικη μπαλάντα της αρχής για να φτάσει στο καταπληκτικό γκόσπελ του τέλους. Υπήρχε μια αφέλεια και μια αλήθεια το μισάωρο που τραγούδησαν, αλάφρυνε λίγο η σκοτεινιά.
Στη συνέχεια, ο γνωστός, αγαπημένος, Σανταντόνιο, που έχει καταφέρει με την αφανή, ιδιωτική δράση του να είναι κομμάτι της ιστορίας του νησιού, ανέλαβε το δύσκολο ρόλο να μας εξηγήσει την 50χρονη διαδρομή του στη ζωγραφική, όπως ο ίδιος την έζησε, την είδε και τη βλέπει. Δεν ξέρω πόσα κατάλαβα από αυτά που με όλη του την καρδιά προσπαθούσε να μας πει, αλλά οι 120 (αν δεν κάνω λάθος) διαφάνειες που πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου έκαναν τη ζωή ένα παραμύθι.
Βικτώρια Τράπαλη
