Είμαστε ανεκδιήγητοι. Δε χαμπαριάζουμε με τίποτα. Βρε το νερό μας κόβουν, βρε τα λεφτά και τα σπίτια μας παίρνουν, τα σχολεία, τα φάρμακα και τα νοσοκομεία, τις συγκοινωνίες, κόβουν το ρεύμα στο κέντρο αιμοκάθαρσης εν ώρα λειτουργίας, μας πνίγουν στο σκουπιδαριό, εμείς εκεί: ακάθεκτοι συνεχίζουμε να σέρνουμε το κάρο με το τεράστιο πτώμα σε αποσύνθεση επάνω. Όλοι στις θέσεις τους: η δημοτική αρχή με τον ξύλινο λόγο της (μην ξαναπείτε αυτό το Αίγινα, η Πρώτη Πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους, σας παρακαλώ. Δεν είναι καραμέλα αυτές οι λέξεις. Αν κοιτάξτε γύρω σας θα ντραπείτε που τις βάλατε στο στόμα σας, τα καποδιστριακά όλα παρατημένα στη μοίρα τους, η παραλία ένα αυθαίρετο χάλι γεμάτο ξύλινες κακόγουστες κατασκευές, η πόλη ένας εφιάλτης από μηχανάκια κι αυτοκίνητα, συν όλα που αναφέραμε παραπάνω για το σκουπιδαριό και την κατάρρευση των υπηρεσιών. Οπότε, όχι, για σας η Αίγινα δεν είναι Πρώτη Πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους, αφού την ανέχεστε σε αυτό το χάλι.)
Αλλά, εντάξει, πέστε ότι η δημοτική αρχή, όπως λειτουργείται δεκαετίες τώρα, με αγκυλώσεις και κομματικές ακαμψίες, και διαχρονικά ατελέσφορες συμβάσεις και τρέχα γύρευε, είναι ένας θεσμός φθαρμένος κι αποκομμένος από τις ανάγκες της κοινωνίας.
Οι υπόλοιποι, όμως; Σήμερα κιόλας, μπαίνοντας στο Aegina Light είδα πρωτοσέλιδο το δελτίο τύπου της Ένωσης Επαγγελματιών Βιοτεχνών κι Εμπόρων Αίγινας. Η αφίσα που το συνόδευε είχε ένα κατακόκκινο, επαναστατικότατο, τεράστιο ΟΧΙ, κι από κάτω ένα λουκέτο που έσπαζε η αλυσίδα του, και καλούσε όλους τους μαγαζάτορες κι επιχειρηματίες του νησιού σε απεργία ως τις 3 το μεσημέρι. Στις διπλανές φωτογραφίες ο Δρίτσας κι ο Κατσικάρης κατήγγειλαν τη διακοπή ρεύματος στο κέντρο νεφρικής ανεπάρκειας, και ζητούσαν σε ψηλούς τόνους την παρέμβαση του εισαγγελέα. Και λες, εντάξει, υπάρχει μια αντίδραση, κάτι γίνεται.
Και κατεβαίνεις στην πόλη και βλέπεις ότι μόνο στον ύπνο σου μπορεί να γίνεται κάτι. Τα μαγαζιά, οι καφετέριες, τα ταβερνάκια ανοιχτά, εκτός λίγων εξαιρέσεων. Ο ρυθμός της ζωής κανονικότερος από τον κανονικό. Στην Ισπανία οι διαδηλωτές ενάντια στη λιτότητα τρώνε και δίνουν αλύπητα ξύλο, στην Αθήνα, στην Πάτρα, οι πληροφορίες μιλάνε για εντυπωσιακές συγκεντρώσεις, στην Πορτογαλία ο στρατός έβαλε φρένο στις πολιτικές τραπεζών – κυβερνήσεων, εμείς εδώ, πέρα βρέχει.
Υγιής ψυχραιμία σε μια περαστική μπόρα; – όπως διατείνονται πολλοί, και κυρίως οι παλιότεροι, που έχουν δει κι έχουν δει τα μάτια τους
Εθελοτυφλία απέναντι στον οδοστρωτήρα που απειλεί την Ευρώπη και όχι μόνο; – όπως κραυγάζουν οι νεότερες φωνές, οι πιο «καλομαθημένες» στην προοπτική μιας ζωής δημιουργικής κι ελεύθερης.
Ελπίζουμε να είναι το πρώτο. Γιατί αν είναι το δεύτερο, η στάση μας είναι εξίσου ανεπαρκής, εξίσου χαμηλότερη των περιστάσεων, με εκείνων που μας διοικούν.
Βικτώρια Τράπαλη
