Φτωχοί μπορεί να είμαστε, αλλά μουρτζούφληδες όχι. Το τραβάει η ψυχή μας, να πιούμε ένα κρασί με την παρέα μας, ν’ ακούσουμε μια πενιά από αγαπημένα λαϊκά τραγούδια, να σιγοτραγουδήσουμε με τους μουσικούς, ακόμα και να φέρουμε μια βόλτα γύρω από το τραπέζι. Από παλιά το ξέραμε ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση, κι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος σύμμαχος για τη συνοχή του κοινωνικού ιστού από το να τσουγκρίζεις το ποτήρι σου και να εύχεσαι «στην υγειά μας,» βιώνοντας στην πράξη αυτή την ανάγκη της φιλίας που κουβαλάμε όλοι σε μεγατόνους μέσα μας. Η γνωστή κι αγαπημένη Ελιά, το καλόγουστο εστιατόριο στην καρδιά της πόλης, ξεκίνησε από την περασμένη βδομάδα να μας προσφέρει μια γνήσια διασκέδαση αλά ελληνικά.
Μια κιθάρα, ένα μπουζουκάκι, νέοι άνθρωποι στο «πάλκο», νέες φωνές, εξαιρετικό το φαγητό του Χρήστου στην κουζίνα, φωτεινό το χαμόγελο της Μάρη στο ρόλο της οικοδέσποινας, ο ιδιοκτήτης Κώστας Κάβουρας να τρέχει και να μη φτάνει για να μας περιποιηθεί, χαρούμενος σα μικρό παιδί που έβλεπε το μαγαζί του να καλοπερνάει, το χύμα σαββατιανό γλυκόπιοτο, με άρωμα και γεύση, κι όλα αυτά σε τιμές που να σου μη σου χαλάνε τη χαρά της μικρής απόδρασης. Με 15 ευρώ το άτομο γευτήκαμε όλων των λογιών τις νοστιμιές, ήπιαμε κατά βούληση και γλεντοκοπήσαμε με τις ώρες, την περασμένη Πέμπτη το βράδυ και την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι.
Το πείραμα θα επαναληφτεί και απόψε, γύρω στις 9, με το Βαγγέλη Μαρμαρινό στην κιθάρα και τη Μαρία Χαλδαίου στο μπουζούκι. Ένας όμορφος τρόπος να πάμε κόντρα στη μιζέρια μας.
Υ.Γ. Η Ελιά είναι ανοιχτή από Πέμπτη βράδυ μέχρι Κυριακή μεσημέρι, με τη μυτιληνιά Μάρη να παίρνει πάνω της την κουζίνα τις Παρασκευές και τα Σάββατα το μεσημέρι για να μας μυήσει στις μυστικές συνταγές του τόπου της. Και όχι μόνο. Μέχρι παστό χοιρινό από την Κρήτη έχει εφοδιαστεί για να μας καταπλήξει.
Το Μαρικάκι:
