Τι όμορφο είναι καμιά φορά να αφαιρούμαστε !
Τι άδικο που είναι όμως για την ίδια τη ζωή, να τη ζούμε αφηρημένοι.
Η Χα-Θα Γιόγκα* είναι πριν απ’ όλα άσκηση συνείδησης και μας μαθαίνει να παρατηρούμε όχι μόνο το σώμα μας, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα από τις αντιδράσεις του.
Η παρατήρηση αυτή περνάει έτσι σιγά- σιγά και στη ζωή μας και μας κάνει πιο συνειδητούς σε ό, τι κάνουμε.
Αρχίζουμε με το σώμα μας, που σ’ αυτό αποτυπώνεται ολόκληρος ο ψυχισμός μας και που άμα το παρατηρήσουμε και αισθανθούμε τα σφιξίματα του μπορούμε πια να το βοηθήσουμε.
Είναι πολύ σημαντικό πριν ξεκινήσουμε όποιες δράσεις πρόκειται να κάνουμε, να είμαστε ήρεμοι, η αναπνοή μας να είναι ήρεμη. Γι’ αυτό, στη γιόγκα, χαλαρώνουμε όλα μας τα όργανα και τους προσφέρουμε χώρο, αρχίζοντας με μια στάση χαλάρωσης, που την επαναλαμβάνουμε πριν και μετά από κάθε δράση.
Συγχρόνως το σώμα μας προλαβαίνει να αφομοιώσει την προηγούμενη δράση και να ετοιμαστεί για την επόμενη.
Δεν είναι στάση πολύπλοκη, απλώς θέλει λίγο χρόνο μέχρι να καταλάβουμε ποιά είναι η θέση του σώματος, που μας δείχνει το δρόμο για την ηρεμία.
Θα την περιγράψουμε χωρίς λεπτομέρειες, θέλοντας κυρίως να μιλήσουμε για την αίσθηση που μας δίνει.
Μια αίσθηση, που αφού πια τη γνωρίσουμε, μπορούμε να την ξαναφέρουμε κοντά μας σε δύσκολες στιγμές της καθημερινότητας μας. Σε στιγμές που έχουμε ανάγκη να ηρεμίσουμε και να καθαρίσει ο νους μας.
Απλωνόμαστε ανάσκελα στο πάτωμα.
Αναπνέουμε από την κοιλιά και ακουμπώντας πάνω της απαλά το χέρι νοιώθουμε την κίνησή της και την αναπνοή μας που σιγά σιγά ησυχάζει.
Όλα μας τα μέλη είναι κάτω αφημένα χωρίς ένταση, μόνο με το βάρος τους.
Τα πόδια ανοιχτά, όσο να μην κολλάνε μεταξύ τους. Μηροί, γόνατα και δάχτυλα κοιτούν προς τα έξω. Τα χέρια μας ανοιχτά, όσο να μην αγγίζουν τον κορμό ενώ οι παλάμες κοιτούν προς τα επάνω.
Ο θώρακας ανοιχτός, βοηθάει τους ώμους να χαμηλώσουν προς το πάτωμα και συγχρόνως να κατέβουν, σα να θέλουν να απομακρυνθούν από τα αυτιά.
Χαλαρώνουμε. Ολόκληρο το πρόσωπό μας χαλαρό.
Το κεφάλι μας, σα μια σφαίρα παρασυρμένη μόνο από το βάρος της, κυλάει αργά από τη μια και την άλλη πλευρά.
Κλείνουμε τα μάτια, συνειδητοποιούμε όλα τα σημεία του σώματός μας που ακουμπούν στο πάτωμα.
Έχουμε ένα διάλογο με το κορμί μας, βοηθώντας το όσο μπορεί να χαλαρώσει.
Το παρατηρούμε με σεβασμό και όχι σα να είμαστε αυστηροί επόπτες.
Δεν προσπαθούμε να ελέγξουμε. Δε ζητάμε αυτοκυριαρχία.
Ζητάμε ισορροπία και αρμονία.
Είμαστε σα μια μάνα, που παιδιά της είναι όλα της τα κύτταρα και τα φροντίζει με αγάπη.
Αν έχουμε κάποιες ιδιαιτερότητες ή κάποιες δυσκολίες δεν έχει σημασία, εμείς αισθανόμαστε ότι συμβαίνουν όλα αυτά κι ας μη συμβαίνουν για ένα τρίτο μάτι.
Ούτε να μας ενδιαφέρει το τρίτο μάτι.
Ούτε το δικό μας μάτι, εκείνο που θέλει όλα να τα κρίνει. Κυρίως αυτό.
Δε μας ενδιαφέρει η εικόνα. Η αίσθηση είναι το ζητούμενο.
Αφηνόμαστε εκεί. Στάση απλή και ταπεινή.
Όλα συμμετρικά απλωμένα, χωρίς πίεση, χωρίς ένταση.
Δε βιάζουμε τίποτα. Αυτό που βιώνουμε, ζητάμε να είναι άνετο και ευχάριστο.
Το κορμί μας ακουμπάει με όλο του το βάρος και με κάθε εκπνοή ολοένα βυθίζεται και λύνεται. Όσο πιο πολύ χαλαρώνουμε τόσο καθαρίζει ο νους μας.
Συγκεντρωνόμαστε στην αναπνοή μας, που γίνεται από τη μύτη, με στόμα κλειστό και ρουθούνια ανοιχτά.
Πόσο μεγάλη σημασία έχει η ποιότητα της αναπνοής μας!
Εισπνέουμε αθόρυβα νοιώθοντας το δώρο που δίνουμε σε όλο μας το σώμα.
Εκπνέουμε πάλι αθόρυβα σα να αποχαιρετάμε κάτι που αγαπάμε.
Εισπνέουμε όπως θα μυρίζαμε ένα λουλούδι.
Εκπνέουμε σα να δίνουμε ένα χάδι.
Είμαστε τώρα έτοιμοι για την κίνηση που θα κάνουμε.
Ας την αισθανθούμε να ξεκινάει από βαθειά μέσα μας !
Μένουμε συνειδητοί και χαλαροί, χωρίς να σπαταλάμε ενέργεια στους μύες που δε θα δουλέψουν, αλλά στέλνοντας ενέργεια μόνο σ’ αυτούς που τη χρειάζονται.
Στην αρχή νομίζουμε ότι είναι όλοι απαραίτητοι, τόσο που αλλάζει ακόμα και η έκφραση του προσώπου μας από την ένταση.
Μόνο αφιερώνοντας την προσοχή μας θα απαλλάσσεται ένας-ένας μυς κι’ όσο περισσότερο συγκεντρωνόμαστε όλο και κάτι σφιγμένο θα υπάρχει για να το βοηθήσουμε να λυθεί.
Το κορμί μας είναι πολύ κακομαθημένο, το μυαλό ταξιδεύει, η σκέψη μας οδηγεί συνέχεια αλλού και θέλει πολλή δουλειά, αδειάζοντας από τις σκέψεις μας, να αφοσιωθούμε σ’ αυτό που κάνουμε.
Μια σπουδαία δουλειά όμως, αφιερωμένη σαν ένα πολύτιμο δώρο στον εαυτό μας, που ας έχει ένα μόνο όραμα κάθε φορά, το να είναι καλύτερος από ό, τι ήταν λίγο πριν.
Πόσο σημαντική είναι η προσωπική μας στάση!
Δεν πρόκειται για το τι κάνουμε, μα το πώς το κάνουμε.
Το θέμα δεν είναι τα όσα μας συμβαίνουν στη ζωή μας, αλλά το πώς εμείς οι ίδιοι τα αντιλαμβανόμαστε και τα αντιμετωπίζουμε.
Λύδια Ταζεδάκη
(από τη μαθητεία μου στη χα-θα γιόγκα* με τη μέθοδο της Εύας Ρουσπώλ)
*Υπάρχουν τέσσερα κύρια μονοπάτια της Γιόγκα:
Η Κάρμα Γιόγκα – η γιόγκα της δράσης.
Η Μπάκτι Γιόγκα – το μονοπάτι της αφοσίωσης.
Η Γκνάνα Γιόγκα – η γιόγκα της γνώσης ή της σοφίας.
Η Ράτζα Γιόγκα – η επιστήμη του φυσικού και νοητικού ελέγχου. Συχνά καλείται ο «βασιλικός δρόμος» και προσφέρει μια κατανοητή μέθοδο για να ελέγχουμε τα κύματα της σκέψης στρέφοντας τη νοητική και φυσική ενέργεια μας προς την πνευματική ενέργεια.
Οι ασάνας ή στάσεις και η πραναγιάμα -ρύθμιση της αναπνοής- συγκροτούν την υποδιαίρεση της Ράτζα Γιόγκα που είναι γνωστή ως Χάθα Γιόγκα.
(από «το βιβλίο της Γιόγκα», γραμμένο από τους Lusy Lidell, Narayani και Giris Rabinovtch)
