Η τρίτη αυτή συνομιλία, με τον κ. Παναγιώτη Γρηγορόπουλο, στα πλαίσια του αφιερώματός μας agenda νερό, κινείται σε άλλο μήκος κύματος από τις προηγούμενες δυο με τον κ. Κοττάκη και τον κ. Π. Κουκούλη. Γιατί, εν ολίγοις, ο κ. Γρηγορόπουλος εκτιμά ότι δεν είναι ούτε πανάκεια, ούτε απόλυτη και μόνη προτεραιότητα η κατασκευή των χερσαίων και του αγωγού. Αντίθετα, πιστεύει ότι άμεσα οφείλουμε να διερευνήσουμε άλλες εναλλακτικές.
A.L. «Κύριε Γρηγορόπουλε, υπάρχει ένα διαμορφωμένο τοπίο στο θέμα του νερού που μοιάζει μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μας. Λίστες μεγαλοοφειλετών, απώλειες εκατομμυρίων κάθε χρόνο, συμβάσεις επίσης πολλών εκατομμυρίων, νερό συχνά χειρίστης ποιότητας από προσμίξεις με γεωτρήσεις σκέτες αλάτι και ταυτόχρονα υπερτιμολογημένο, και στην άκρη του τούνελ βλέπουμε ένα πρώτο βήμα στην υπόσχεση ότι σύντομα θα αρχίσουν τα χερσαία έργα. Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σ’ αυτό;»
Π. Γ. «Η γνώμη μου είναι ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ. Υπάρχουν κεφαλαιώδη ζητήματα: πρώτο, από πού θα περάσουν οι αγωγοί, μιλάω για τη λεγόμενη «δουλεία.» Πρέπει να σε αφήσει ο άλλος να περάσεις μέσα από το κτήμα του, το οικόπεδό του, κι είναι βέβαιο ότι θα θέλει; Να μη μπορεί να χτίσει μετά; Να μη μπορεί να καλλιεργήσει; Ούτε το Υδραγωγείο πιστεύω ότι θα λειτουργήσει ποτέ. Πισίνα θα γίνει, όχι ολυμπιακή απλά, αλλά έξτρα – έξτρα ολυμπιακή, 8.500 κυβικά νερό χωράει. Για μένα το Υδραγωγείο θα έχει την τύχη που είχαν οι Φυλακές, κι όλα τα μεγάλα έργα που ξεκινάν και μένουν ημιτελή.
Έπειτα, να μιλήσουμε για τις συμβάσεις; Υπογράψαμε κόστος μεταφοράς για την επόμενη διετία 11.000.000 ευρώ, δηλαδή 5,5 εκατομμύρια το χρόνο, τη στιγμή που το αγαθό το οποίο μεταφέρεται, το νερό, κοστίζει, 1 εκατομμύριο. Μα αν βάλουμε κάτω αυτά νούμερα μέσα σε 4 χρόνια οι υδρομεταφορείς μας κοστίζουν όσο θα μας κόστιζε ο αγωγός.
Οι απώλειες! Δεν το δέχομαι να χάνεται το μισό νερό. 2.250.000 πήραμε από την Πολιτεία για τους υδρομεταφορείς, δηλαδή περίπου την αξία του νερού που χάνουμε, και με 100.000 θα είχαμε ΚΤΕΛ να πάνε τα παιδιά στο σχολείο, με πολύ λιγότερα ακόμα θα επιδιορθώναμε τη στέγη του 1ου Δημοτικού, που – το έχω πει στον υπουργό Παιδείας – αν πέσει ένα κεραμίδι και χτυπήσει παιδί θα πάει φυλακή ως υπουργός.
Άλλη ντροπή, αυτή η λίστα που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα. Και ποιο είναι επιτέλους το χρέος προς το Δήμο, επιτρέπεται να μην το ξέρουμε; Εγώ έχω ζητήσει, από το Μάη ήδη, όχι να μου δοθεί προσωπικά η λίστα, να τοιχοκολληθεί στο Δημαρχείο, να τη δει όλος ο κόσμος.»
A. L. «Άκρη στο νήμα βλέπετε, ή θα παραμείνουμε μπλεγμένοι χειροπόδαρα σ’ αυτό το κουβάρι;»
Π. Κ. «Πρέπει πρώτα να βάλουμε ένα νοικοκύρεμα, να γίνει μια πιλοτική μελέτη, μια σωστή καταμέτρηση της κατανάλωσης, και περικόπτοντας τις απώλειες να κερδίσουμε χρόνο ώστε να οργανωθούμε και να δούμε τι θα κάνουμε. Πάντως το νερό δε μπορεί να είναι αγωγός και μόνο. Υπάρχει η λύση των μικρών μονάδων αφαλάτωσης. Τα σύγχρονα μηχανήματα αφαλάτωσης, αφαλατώνουν στα 100 κυβικά νερού τα 30 μόνο, κι έτσι δεν επιβαρύνεται η θάλασσα όπως με τις παλιότερες μεθόδους. (Άλλωστε τι μιλάμε για επιβάρυνση, εδώ έχει υπογραφεί υπουργική απόφαση για κατασκευή ιχθυοκαλλιέργειας στη Λυγιά, οι περίφημες αποφάσεις που υπέγραψαν εν μια νυκτί 9 υπουργοί της κυβέρνησης Παπανδρέου, την παραμονή που έπεσε η κυβέρνηση.) Επίσης είναι χαμηλής κατανάλωσης κι εξυπηρετούνται με βιοτεχνικό ρεύμα, ενώ ρυθμίζουν αυτόματα την εμπλούτιση του νερού με απαραίτητα στοιχεία. Επιπλέον, θα μπορούσαμε να κάνουμε αφαλάτωση κατευθείαν στις γεωτρήσεις, όχι στη θάλασσα, που η διαδικασία είναι πιο απλή κι ενεργειακά οικονομική, αφού το νερό των γεωτρήσεων έχει πολύ λιγότερο αλάτι, ώστε να είναι ανεκτό για τα ποτίσματα τουλάχιστο, μη φέρνουμε νερό από την Αθήνα για να ποτίζουμε μαρούλια.
Όσο για πόσιμο, γιατί τόσα χρόνια δεν έχει γίνει μελέτη για προμήθεια του νερού αντί τη μεταφορά του μόνο; Ας προκηρύξουμε ένα διαγωνισμό. Σε διερευνητικές επαφές που είχα με εταιρείες εμφιάλωσης, η προσφορά είναι 1,5 ευρώ το κυβικό, παραδοτέο στην Αίγινα, όπου θέλουμε, σε όποιο σημείο θέλουμε. Σημαντικά λιγότερο απ’ ό, τι μας παίρνουν οι μεταφορείς μόνο για να το φέρουν, πέρα από το τι πληρώνουμε στην ΕΥΔΑΠ.
Και οπωσδήποτε, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, να δώσουμε προτεραιότητα σε μια πολιτική εξοικονόμησης νερού: με στέρνες στα σπίτια, με σουβάλες, φράγματα. Και θα κλείσω επαναλαμβάνοντας ότι αυτή η εμμονή να επικεντρώνεται όλη η συζήτηση στον αγωγό ή τα χερσαία ή τις μελέτες, μου θυμίζει το παλιό «στρίβειν δια του αρραβώνος», με τελικό κέρδος την καθυστέρηση της οποιαδήποτε λύσης κι αποτέλεσμα να ζημιώνονται οι πολίτες της Αίγινας. Αλλά τι τα κουβεντιάζουμε; Μετά την Τετάρτη (*) δε θα ισχύει τίποτε. Ο Δήμος θα πάει για εποπτεία.»
A. L. «Μια τελευταία ερώτηση μόνο: Με αυτά τα δεδομένα, θα ξαναβάλετε υποψηφιότητα για Δήμαρχος;»
Π. Γ. «Άμα μου βρείτε Αντιδήμαρχο Οικονομικών…»
(*) Μιλάει για τη χτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή, που την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Ελπίζουμε όλοι να αποδειχτεί από τις εξελίξεις απλά απαισιόδοξος.
Βικτώρια Τράπαλη
ΝΙΚΗΤΑΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ
