Γράφει ο Νίκος Σάνσης
Άλλη μια χρονιά σε λίγες ώρες κλείνει τον κύκλο της. Και αύριο μια άλλη ξεκινάει. Πάντα σε όλες τις ηλικίες το καινούργιο αρέσει. Είναι γεμάτο αισιοδοξία και προοπτική. Το χθες θα κλείσει σαν το παλιό και φθαρμένο ρούχο, σαν την αποδιοπομπαία εικόνα που δεν θέλουμε να ξαναδούμε. Σαν το γκρεμισμένο σπίτι που πρέπει γρήγορα να μαζευτούν τα μπάζα. Σαν κάθε τι που δεν θέλουμε να θυμόμαστε.
Καλημέρα. Καλή χρονιά. Θα πούμε αύριο. Με υγεία και προκοπή. Με τα λίγα και τα απαραίτητα. Ξορκισμένη η χλιδή. Και ξανά στην αφετηρία. Για ολόκληρο τον κόσμο. Με ευχές ιδανικά πλασμένες για τον πλανήτη της Πανδώρας του Άβαταρ, και όχι για αυτόν που ζούμε. Δεν θα μπω στα θέματα της πατρίδας μας. Τα έχουμε πει. Όλα πολύ δύσκολα. Και για τους μη έχοντες ακόμα πιο τραγικά. Ανεργία, στέρηση, φτώχεια. Τρεις θεές κατάρες για τον άνθρωπό. Και η ατιμωρησία των υπευθύνων, ακόμα θεά αυτοκράτειρα.
Σήμερα θέλω, να πεταχτώ σε ολόκληρο τον κόσμο. Να προσπαθήσω να δω με τα μάτια της ψυχής μου, αν ο τίτλος του άρθρου ισχύει παντού και εμείς είμαστε απλά η εξαίρεση.
Πάμε στη Δύση. Ηνωμένες Πολιτείες ο πλανητάρχης του πλούτου, που η φτώχεια βασιλεύει. Από εκεί ξεκίνησαν όλα το φθινόπωρο του 2008, όταν ο αμοραλισμός και η αλαζονεία του ανθρώπου γκρεμίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι. Συμπαρασύροντας πολλούς στην ανεξέλεγκτη καταστροφή τους. Τεράστιο το νούμερο των ανέργων και των συσσιτίων. Ένας κολοσσός με πήλινα πόδια. Με την ανάπτυξη ακόμα να μην μπορεί να βρει πόρτα για να μπει και κάθισμα να κάτσει.
Νότια Αμερική. Μετά τα αυτόνομα δυναμικά κινήματα τα πράγματα στέκονται καλύτερα ειδικά στις Βραζιλία, στην Χιλή . Η Αργεντινή ακόμα προσπαθεί να βρει λάβδανο να κλείσει τις πληγές της.
Ευρώπη. Το μεγάλο ερωτηματικό. Με τις χώρες του Νότου να μπαίνουν στη μέγγενη της κολασμένης φτώχιας και στέρησης. Και τις χώρες του Βορρά να ζουν στην ευμάρεια. Στην ίδια πολυκατοικία και το ρετιρέ να απαξιώνει τους κάτω ορόφους. Και τις ανατολικές χώρες άλλες με ΔΝΤ και άλλες σε συγκρατημένη αλλά στερημένη για τους κατοίκους τους κατάσταση. Με μια Ρωσία προβληματισμένη να φαίνεται σαν να περιμένει κάτι στην γωνία χωμένη στα δικά της κιτάπια.
Άπω ανατολή. Ιαπωνία. Σε μεγάλα ντέρτια ο άλλοτε κραταιός ήλιος της οικονομικής ευμάρειας. Ποιος να το έλεγε. Εκεί το χρέος του κράτους αφορά τους ίδιους τους πολίτες της. Ο θεσμικός πολιτισμός η αυτοκυριαρχία και η αγάπη για την πατρίδα αναμένεται να δώσουν λύσεις στο πρόβλημα που αφορά το δικό τους σπίτι.
Κίνα. Το μεγάλο μπαμ της οικουμένης. Όλη η δύση για να επιβιώσει, προτιμά να στέλνει να κατασκευάζονται εκεί τα προϊόντα της, και οι λαοί της να λιμοκτονούν. Η παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός παίζουν κυριολεκτικά ρωσική ρουλέτα στο σημείο αυτό του πλανήτη. Ένα κράτος με άκρατο κομμουνιστικό σύστημα που αυτοκράτορας είναι ο καπιταλισμός. Είναι για τους απλά σκεπτόμενους ανθρώπους, που λένε ανοίγω το παράθυρο και πέφτω στο κενό. Η Κίνα ρουφά αυτή την στιγμή αχόρταγα το παγκόσμιο μεδούλι των α υλών, καυσίμων, μέσων μεταφοράς, έργων υποδομής. Με μισθούς αρχαίας Ελλάδας. Με συνθήκες εργασίας του Φαραώ Ραμσή. Και με μηνιάτικο 16 δολάρια. Ναι καλά ακούσατε. Όμως όλοι δουλεύουν ακόμα αγόγγυστα, κάτω από την Γη του αυτοκράτορα καπιταλισμού.. Τα ίδια και στην γειτονική Ινδία. Το ίδιο και τα κράτη της νοτιοανατολικής Ασίας. Πλην της Κορέας. Εκεί η χύτρα βράζει μουγκρίζοντας. Έτοιμη να σκάσει για μια απρόβλεπτη κατάσταση.
Αραβικές χώρες. Ο αυτοκράτορας πετρέλαιο αρχίζει να τελειώνει. Οι χώρες γνωρίζουν την μετά εικόνα και φτιάχνουν τουριστικούς παραλογισμούς κατασκευάζοντας παλάτια πάνω στην άμμο. Βλέπε Ντουμπάι και Κατάρ. Στην Παλαιστίνη το δράμα 62 χρόνων συνεχίζει την προβολή του αναλλοίωτο στην οθόνη του παραλογισμού στον Λίβανο ο νέος Βεζούβιος καπνίζει.
Αφήσαμε τελευταία την Αφρική σαν το πιο χειρότερο και πιο πονεμένο μέρος του κόσμου. Η Αραβική άνοιξη στο βόρειο μέρος έκανε τον κύκλο της και εναπομένει το δράμα της Συρίας που καθεστώτα πριμοδοτημένα από τους ισχυρούς της δύσης, τώρα γίνονται πληγωμένοι μονομάχοι και περιμένουν την αναστροφή του αντίχειρα του αυτοκράτορα προς τα κάτω για να εκτελεστούν από τους νέους επιβήτορες. Εκεί που η έννοια άνθρωπος έχει την υφή της άυλης μάζας. Και ο θάνατος περισσεύει από την ζωή. Η πείνα ζει βασιλεύει και θεριεύει στέλνοντας ασταμάτητα μωρά παιδιά και ανθρώπους στην χώρα του Πλούτωνα.
Φτάνει το καταλάβαμε. Ψευδαίσθηση ο μισός τίτλος του άρθρου. Αδύνατη η λείανση των αιχμών. Προβλήματα ύπαρξης στέρησης και πόνου της ανθρώπινης φύσης. Που να βρεις ψυχική γωνιά να καθίσεις και να χαμογελάσεις. Σύγχρονος ξανά ο Ντοστογιέφσκι. Έγκλημα και Τιμωρία. Με τη μόνη διαφορά πως για το έγκλημα του Ρασκόλνικωφ φταίνε οι λίγοι έχοντες και κατέχοντες. Και την τιμωρία πληρώνουν οι πολλοί πένητες και δυστυχισμένοι.
Καλή χρονιά μα και συνέχεια!
