Πριν μερικές μέρες αναρτήσαμε τα αποτελέσματα έρευνας της Metron Analysis που δημοσίευσε η Εφημερίδα των Συντακτών, σύμφωνα με τα οποία τους τελευταίους μήνες η αξιοπιστία των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ παρουσιάζει ραγδαία πτώση, (28% μόλις από 38% τον περασμένο Απρίλιο η τηλεοπτική ενημέρωση και 47% από 56% η ραδιοφωνική). Αντίθετα η αξιοπιστία του Διαδικτύου φαίνεται ότι ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα στις προσδοκίες των επισκεπτών του, με την πτώση αυτούς τους δύσκολους μήνες να έχει πέσει μόνο στο 43% από 44% που ήταν τον Απρίλη του 2012, ενώ ταυτόχρονα η διείσδυση του παραμένει σταθερή στο 48% με τους χρήστες να εκτιμάται ότι αγγίζουν πια τους 4.800.000 στη χώρα μας.
Όσο για την άνοδο που εμφανίζεται την τελευταία δεκαετία στη χρήση του ίντερνετ, φθάνει τις 37 ποσοστιαίες μονάδες, καθώς το Ιούλιο του 2002 ήταν μόλις στο 11%.
Πηγαίνοντας όμως και πέρα από τους αριθμούς, υπάρχει και η πρόσφατη ιστορική πραγματικότητα που μας πείθει για τη δυναμική του σύγχρονου αυτού μέσου επικοινωνίας και πληροφόρησης: ποιος σύγχρονος θα ξεχάσει ότι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε στις 4 τα ξημερώματα και δυο ώρες μετά φλεγόταν η Αθήνα μέσα από τα μηνύματα κινητών τηλεφώνων και διαδικτύου; Και ποιος θα πιστέψει ότι θα υπήρχε η ίδια ανταπόκριση αν η διάδοση της είδησης αφηνόταν στα παραδοσιακά media; Και παραπέρα, υπάρχει αμφιβολία ότι ελάχιστα θα έφταναν στ’ αυτιά μας για τις αντιδράσεις σε Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, για αυτόν τον πρωτόγνωρο «οικονομικό πόλεμο» που ζει όλος ο ευρωπαϊκός νότος ως νέος Τρίτος Κόσμος, αν δεν υπήρχε το άγρυπνο μάτι των απανταχού sites και blogs να μεταφέρει εικόνες, βίντεο, πληροφορίες; Μια καινούρια εποχή, λοιπόν, που δημιουργεί καινούριες στάσεις, και κυρίως καινούρια αντίληψη για τα τεκταινόμενα; Ξεσηκώνει κόσμο, δημιουργεί κινήματα μεταδοτικά, συμβάλλει στην εξοικείωση των αγανακτισμένων της Νέας Υόρκης με αυτών της Αθήνας ή της Μαδρίτης, σπάζοντας τα στεγανά μιας κατευθυνόμενης ενημέρωσης; Αν είναι έτσι, το διαδίκτυο, ως τεχνολογικό επίτευγμα, δεν υπολείπεται σε τίποτα από το πρώτο διαστημικό ταξίδι του ανθρώπου. Ή από την εφεύρεση του τροχού, την ανακάλυψη της φωτιάς. Ένα μικρό παράδειγμα ακόμα: σήμερα, σε όλα τα κανάλια οι πάντες επιχαίρουν για την εκταμίευση της καινούριας δανειακής δόσης μαμούθ. Από το διαδίκτυο μαθαίνουμε, με νούμερα και στοιχεία, πέρα από κομματικές κορώνες, ότι είναι η οριστική ταφόπλακά μας για δεκαετίες ( Μαδώντας την Ελλάδα).
Μ’ αυτά και μ’ αυτά σκεφτήκαμε να διερευνήσουμε τις διαστάσεις της δυναμικής του με έναν άνθρωπο που ξέρει καλά τις διαφορές ανάμεσα στην έντυπη και διαδικτυακή πληροφόρηση τουλάχιστο, αφού ασχολείται ως αρχισυντάκτης και με τις δυο. Στα μέτρα του αιγινήτικου, νησιώτικου, μικρόκοσμού μας προφανώς. Κι έτσι προέκυψε η συνομιλία με τον Κώστα Ντρη, γνωστού σε όλους απλά και ως Νέα Εποχή.
- Α.L. «Έχεις θητεία και στην παραδοσιακή δημοσιογραφία και στην διαδικτυακή. Το 2007 εξέδωσες τη Νέα Εποχή σαν δεκαπενθήμερο free press έντυπο, ένα εγχείρημα εξαιρετικά επιτυχημένο κατά κοινή ομολογία, και δυο χρόνια μετά διεύρυνες τον κύκλο προσθέτοντας το ομώνυμο site. Ποιες είναι οι ειδοποιοί διαφορές;»
Κ. Ν. «Η ουσιαστική διαφορά του διαδίκτυου είναι ότι προσφέρει ευελιξία, αμεσότητα και ζωντάνια. Επίσης, ένα συναρπαστικό στοιχείο είναι τα σχόλια, πάντα επώνυμα, βέβαια, μέσα από τα οποία ανατροφοδοτείται κι αυξάνεται η πληροφόρηση. Ακόμα ασκεί πιο γρήγορη κι άμεση επιρροή στους opinion makers και τους ασκούντες την εξουσία. Όμως η γοητεία της έντυπης δημοσιογραφίας προσωπικά θεωρώ ότι παραμένει μεγαλύτερη. Εξάλλου απευθύνεται σ’ ένα μεγαλύτερο κοινό, σε άτομα που δεν είναι εξοικειωμένα με το διαδίκτυο, είτε λόγω ηλικίας, είτε από τις συνθήκες. Και το δεύτερο είναι πως πολλές φορές η ανάγνωση είναι συχνά πιο επιδερμική στα site. Όταν πιάνεις μια εφημερίδα στα χέρια σου κάθεσαι κάτω να τη διαβάσεις. Είναι ώρα ανάγνωσης. Στο διαδίκτυο μπορεί να μπεις σ’ ένα διάλλειμα της δουλειάς, πεταχτά, να ρίξεις μια ματιά, χωρίς απαραίτητα να έχεις εντρυφήσει στη σημασία των κειμένων.»
A. L. «Όσον αφορά στη δυναμική του;»
Κ. Ν. «Το κυριότερο στοιχείο είναι η ταχύτητα με την οποία διαχέεται η πληροφορία. Από την άλλη μεριά, όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι πολλές φορές μπορεί να είναι λανθασμένη. Αντιγράφεις κάτι από μια πηγή, το αναμεταδίδεις, ο άλλος το παίρνει από σένα, και κυκλοφορεί ξαφνικά παντού μια ανακριβής είδηση. Θα σου πω ένα παράδειγμα: όταν είχα πάει στις Βρυξέλλες με τον Σπύρο Σπυρίδωνα το ZOYGLA.GR μετέδιδε ότι εγκαλούνταν για το σκάνδαλο των 600.000 ευρώ στο δήμο Πόρου, από ελεγκτές του ΣΔΟΕ. Μόνο που το σκάνδαλο αφορούσε στο 2010 κι ο Σπυρίδωνας ήταν δήμαρχος μέχρι το 2006. Είχε σκάσει ο άνθρωπος, επικοινωνούσε και ξαναεπικοινωνούσε με το site κι ούτε τον παρέπεμπαν στον αρμόδιο συντάκτη ούτε τίποτε. Οι πληροφορίες μας αυτό λένε του απαντούσαν. Αυτό είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο διαδίκτυο: το κλασσικό, λάσπη στον ανεμιστήρα.»
A. L. «Που αποφεύγεται πώς;»
Κ. Ν. «Ελεγμένες πηγές κι ενυπόγραφα κείμενα. Για μένα η ενημέρωση οφείλει να έχει κανόνες. Κι εκεί είναι η μεγάλη διαφορά των site από τα blog. Στα δεύτερα νομίζω ότι ο τρόπος «ενημέρωσης» έρχεται να καλύψει την ανάγκη της λεγόμενης κοινωνικής κριτικής, κοινώς κουτσομπολιού. Είναι ό, τι ξέραμε παλιά από τις κουβέντες του καφενείου, μου είπε ο τάδε ότι ο δείνα κ.λ.π. Σακατεύεται κόσμος, σακατεύονται υπολήψεις χωρίς κανένα πραγματικό στοιχείο.»
A. L. «Μέσα σε όλο αυτό το θολό τοπίο, για να μην το πω κινούμενη άμμο, ποιος είναι ο στόχος της Νέας Εποχής;»
Κ. Ν. «Στόχος μας είναι τα δύσκολα. Η δημοσιογραφία με άποψη καταρχήν, κι όχι η απλή καταγραφή γεγονότων. Δεν κυνηγάμε μια επιφανειακή ή πρόσκαιρη αλλαγή του σκηνικού, που όντως, όλοι βλέπουμε ότι δεν πάει παρακάτω, αλλά να βάλουμε ένα πετραδάκι στην αλλαγή της αντίληψης του κόσμου. Θυμάμαι πως όταν ξεκινήσαμε τη Νέα Εποχή σαν δεκαπενθήμερο περιοδικό με τον Άρη το Σώρρη είχαμε γράψει ένα σημείωμα που έλεγε σε κάποιο σημείο, ότι αν μια στις 15 που βγαίνουμε καταφέρουμε να δείξουμε μια άλλη οπτική σε έναν ή δυο ανθρώπους, θα έχουμε πετύχει το στόχο μας. Αλλά στο τέλος-τέλος να σου πω κάτι; Η πολυφωνία των μέσων είναι που δίνει την ευκαιρία στον κόσμο να κρίνει, να δει τις διαφορές και ν’ αποφασίσει ποια είναι γι αυτόν η αλήθεια.»
A. L. «Για σένα ποια είναι;»
Κ. Ν. «Να ξεπεράσουμε το νομικό σύμπλεγμα που μας καθιστά από πολίτες υποχείρια. Αυτή τη στιγμή συνδράμουμε όλοι σ’ έναν κεντρικό κορβανά πληρώνοντας πάρα πολλά κι εισπράττοντας πολύ λίγες υπηρεσίες. Να ξεσηκωθούμε στην ανάγκη για κάποια πράγματα, να τα διεκδικήσουμε, σαν κοινωνία που θέλει να επιβιώσει.»
B.Τράπαλη
