της Β. Τράπαλη
Είναι 21 ετών, πτυχιούχος τυροκόμος, με σπουδές στα ΤΕΙ Ιωαννίνων, και από πρόσφατα βιοτέχνης. Φτιάχνει τυριά, με αιγινήτικο γάλα, σύμφωνα με παραδοσιακές συνταγές, απ’ τις οποίες κάποιες (όπως το κερεμέζι και το λαδοτύρι) είναι της γιαγιάς του. Τη μεγαλύτερη ποσότητα από το γάλα που χρησιμοποιεί την προμηθεύεται από τα ζώα του πατέρα του, του γνωστού μας Νεκτάριου Σώρρου, με το παντοπωλείο πίσω από την Παναγίτσα, και το κρεοπωλείο της γυναίκας του Επιστήμης δίπλα στην ψαραγορά. Οικογένεια προκομμένη από πάππου προς πάππο, κι η παράδοση συνεχίζεται. Το υπόλοιπο γάλα που του χρειάζεται, ωστόσο, το παίρνει από δυο άλλους παραγωγούς του νησιού, νέους στην ηλικία όσο κι ο ίδιος. Πράγμα που δίνει αφορμή στον πατέρα του, που παραβρίσκεται στην κουβέντα, να παρατηρήσει ότι «υπάρχει μέλλον στην Αίγινα στον τομέα της κτηνοτροφίας.»
Α.L. «Είσαι ευχαριστημένος, Σαράντη, από την προσπάθειά σου; Αποδίδει οικονομικά;»
Σ. Σ. «Ναι, αποδίδει, είναι ένα σκαλοπάτι. Αλλά βέβαια είναι κι η εποχή δύσκολη. Θέλει υπομονή και δουλειά.»
A. L. «Μου κάνει εντύπωση που στην ηλικία σου μιλάς για υπομονή.»
Σ. Σ. «Μα τι θα κάνουμε; Θα πάνε όλοι στο εξωτερικό; Κάποιοι πρέπει να μείνουν κι εδώ να το παλέψουν.»
A. L. «Τα τυριά που κάνεις, τα βρίσκει κανείς ολοχρονίς;»
Σ. Σ. «Ναι, εκτός από το κερεμέζι, που το έχω μόνο το καλοκαίρι.»
A. L. «Και τα υπόλοιπα είδη ποια είναι;»
Σ. Σ. «Είναι τα τσίγαρα, τα γραβιεράκια, τα λέμε έτσι γιατί τα κάνουμε σε μικρά κεφάλια, γαλοτύρι και λαδοτύρι.»
A. L. «Σκοπεύεις να ασχοληθείς και με την παραγωγή άλλων προϊόντων;»
Σ. Σ. «Έχω αρχίσει να κατασκευάζω ζυμαρικά, με δικά μας, αγινήτικα αυγά και γάλα. Πριν δέκα μέρες αρχίσαμε να τα διαθέτουμε, κι έχουμε έξι είδη: λαζάνια, χυλοπίτες, βιδούλα, κριθαράκι, χορτόσουπα, μακαρούνια.»
(Παρένθεση, η χορτόσουπα είναι ένα είδος τραχανά να το πω; με αποξηραμένη πιπεριά, σέλινο, καρότο, σιμιγδάλι, αλεύρι κι αυγά σπιτικά. Δοκιμάστε το, απλά. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη.)
Τα προϊόντα που αναφέρουμε διατίθενται και στο παντοπωλείο πίσω από την Παναγίτσα και στο κρεοπωλείο δίπλα στην ψαραγορά, κι η κρυφή σκέψη πίσω από αυτή τη Συνομιλία, είναι να ξαναδούμε τον τρόπο που πορευόμαστε.
Στο κρεοπωλείο της οικογένειας τα μισά κρέατα που πουλιούνται είναι εισαγωγής, και τα άλλα μισά εκτροφείου. Παλιά, πριν 30 χρόνια η Αίγινα έκανε εξαγωγή δικών της κρεάτων. Κι ο Νεκτάριος Σώρρος, πατέρας του Σαράντη, μας εγγυάται ότι αν βοσκήσει ένα ζώο τέσσερις μήνες στο νησί θα έχει άλλη γεύση, κι άλλη ουσία. Και μας πληροφορεί πως στην Ολλανδία υπάρχουν μέχρι κινητά σφαγεία, για να καλύπτει ο τοπικός πληθυσμός τις ανάγκες του, χωρίς εισαγωγές, δανεισμούς κι υπερχρεώσεις, στη Γαλλία δε κάθε χωριό με πάνω από 3.000 κατοίκους διαθέτει το δικό του σφαγείο. Παραπάνω θέσεις εργασίας, αυτάρκεια και σχέση με τη διατροφική μας αλυσίδα δεν είναι το ζητούμενο;
