της Michelle Μπαστιά
Στα τέλη του ’30 ο Γιάννης Σιδέρης, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή να σώζει θεατρικά κείμενα, φωτογραφίες, προγράμματα, χειρόγραφα βιβλία για το θέατρο, κοστούμια από παραστάσεις, κειμήλια, ίδρυσε το Θεατρικό Μουσείο, με την υποστήριξη του θεατρικού συγγραφέα και για πολλά χρόνια διευθυντή της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου Θόδωρου Συναδινού και του γενικού διευθυντή του Βασιλικού Θεάτρου Κωστή Μπαστιά.
Μετά το θάνατο του Γιάννη Σιδέρη, τον διαδέχονται πολλοί διακεκριμένοι θεατράνθρωποι.
Τα τελευταία χρόνια, διευθυντές ήταν οι θεατρικοί συγγραφείς Μανώλης Κορρές και ο Κώστας Ασημακόπουλος. Σήμερα πρόεδρος είναι ο θεατρικός κριτικός και μεταφραστής Κώστας Γεωργουσόπουλος.
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, το συμβούλιο κι οι εργαζόμενοι, προσπαθούν να σώσουν το Μουσείο, το οποίο βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση επίσχεσης, χάρη στον υπουργό πολιτισμού κ. Γερουλάνο. Κρίμα βέβαια, αν σκεφτώ ότι ο κ. υπουργός είναι και νέος και από οικογένεια που στηρίζει τον πολιτισμό.
Αντίθετα, ο κ. Γεωργουσόπουλος, που αμισθί είναι πρόεδρος του Μουσείου, αναγκάζεται να κάθεται στο σκαμνί κάθε μήνα για το ΙΚΑ που χρωστάει το κράτος στους υπαλλήλους. Ύστερα από 45 χρόνια, το να βάζεις έναν άνθρωπο σαν τον Γεωργουσόπουλο σε αυτή τη βασανιστική κι απαράδεκτη ταλαιπωρία, για χρήματα που χρωστάει το κράτος κι όχι αυτός, είναι ντροπή μεγάλη. Και κλείνω με μια είδηση ρουτίνας: για πρώτη φορά τα Νέα ήρθαν δεύτερα αυτό το σαββατοκύριακο, καθώς την πρώτη θέση πήρε μια άλλη εφημερίδα, που δεν καλύπτει λογοτεχνία, ποίηση, ζωγραφική και πολιτισμό γενικότερα.
Ό, τι ακριβώς χρειάζεται η Ελλάδα σήμερα για να μη μείνει απλώς ανάμνηση άλλων εποχών.
